ก่อนอื่นขอบอกก่อนเยว่ากระทู้นี้ที่พิมพ์ไม่ได้ขายของอะไรครับ ผมเปิดร้านเบอร์เกอร์อยู่เป็นแบบแนวใหม่
เวลาลูกค้าเข้าร้านกลุ่มวัยรุ่น วัยทำงานจะไม่มีปัญหาอะไร แต่....ทุกคู่ที่เป็นคุณยาย คุณอาม่า คุณตา ฯลฯ ต้องขอบอกเลยครับว่า 100 % จะโดนหลานๆดึงเข้าร้านแต่สีหน้าไม่พอใจ เราก็รู้และดูออกอยู่แล้วตั้งแต่หน้าร้าน เราในฐานะคนขายก็สวัสดีครับ สอบถามได้ครับ ชอบทานแบบไหนครับ(ถามเพื่อเอาใจ เพราะแต่ละรสจะไม่เหมือนกัน) ลูกหลานก็สั่งมาซะเต็มที่พอถึงคุณอาม่าสั่ง กลับบอกเราว่า "กินไม่เป็น ไม่รู้จัก จะกินข้าว..." เรานี่ไปต่อไม่ถูกในร้านไม่มีเมนูข้าวซะด้วย แต่หลานสั่งเบอร์เกอร์นิก็คิดในใจว่าเค้าคงแบ่งกันทาน เราก็ลงมือทำเสร็จ เสริฟให้จานสองใบให้เค้าแบ่งกิน เราก็สังเกตุนะนั่งมองหลานกินแบบเซ็งๆจากนั้น มือข้างขวาก็ยกขึ้นเราเองก็ดูอยู่ หยิบแป้งมากินแล้วพูดกับหลานว่า....อร่อย ไหนยายลองหมูดูสิ ...
ไปๆมาๆแย่งหลานครึ่งชิ้น หลานตัวแสบทักอ่าว...ไหนยายบอกว่ากินไม่เป็นไงแค่เคี้ยวกลืนได้นิ "เราก็ขำในใจ"
ในใจเราก็คิดมาได้ทันที ว่าคนเราไม่มีคำว่า สายหรือไม่เป็นหรอก แค่ไม่คิดจะทำซะอย่างแล้วไม่ลองอะไรใหม่ๆ ก็อยู่แต่แบบเดิมๆจำเจ ต่อจากนี้ไปเราจะเปลี่ยนความคิดว่า ไม่มีเวลา ไม่เป็น ไม่ลอง จะต้องเรียนรู้แล้วค้นหาตัวเองว่าชอบไม่ชอบจะทำมัน! เหตุการณ์ในวันนั้นได้ข้อคิดที่ดีนะครับ"เหมือนเห็นมุมสว่างอีกมุม" แล้วอยากจะทำงานทำอีกหลายอย่างให้ไกลขึ้น และจะกลับไปหาพ่อแม่ พาท่านไปเที่ยวกินถ้าท่านไม่กล้าก็จะบอกว่าให้ลอง ถ้าลองแล้วไม่ชอบก็ไม่ต้องกิน "แต่อย่างน้อยได้ลอง" สู้ๆครับคุณผู้อ่านถ้าคุณคิดว่าตัวเองแก่ ไม่เข้ากับสิ่งที่เผชิญ ลอง"ฝืน"มันสิครับคุณอาจจะพบตัวเองมากขึ้น เหมือนอาม่าคนนั้นทุกวันนี้แกก็มีความสุขกับการกินเบอร์เกอร์ที่เป็นอาหารรุ่นใหม่......
เพียงแค่คุณคิดว่าตัวเองไม่แก่คุณก็จะมีโอกาสจะได้ทำอะไรใหม่เสมอ....
เวลาลูกค้าเข้าร้านกลุ่มวัยรุ่น วัยทำงานจะไม่มีปัญหาอะไร แต่....ทุกคู่ที่เป็นคุณยาย คุณอาม่า คุณตา ฯลฯ ต้องขอบอกเลยครับว่า 100 % จะโดนหลานๆดึงเข้าร้านแต่สีหน้าไม่พอใจ เราก็รู้และดูออกอยู่แล้วตั้งแต่หน้าร้าน เราในฐานะคนขายก็สวัสดีครับ สอบถามได้ครับ ชอบทานแบบไหนครับ(ถามเพื่อเอาใจ เพราะแต่ละรสจะไม่เหมือนกัน) ลูกหลานก็สั่งมาซะเต็มที่พอถึงคุณอาม่าสั่ง กลับบอกเราว่า "กินไม่เป็น ไม่รู้จัก จะกินข้าว..." เรานี่ไปต่อไม่ถูกในร้านไม่มีเมนูข้าวซะด้วย แต่หลานสั่งเบอร์เกอร์นิก็คิดในใจว่าเค้าคงแบ่งกันทาน เราก็ลงมือทำเสร็จ เสริฟให้จานสองใบให้เค้าแบ่งกิน เราก็สังเกตุนะนั่งมองหลานกินแบบเซ็งๆจากนั้น มือข้างขวาก็ยกขึ้นเราเองก็ดูอยู่ หยิบแป้งมากินแล้วพูดกับหลานว่า....อร่อย ไหนยายลองหมูดูสิ ...
ไปๆมาๆแย่งหลานครึ่งชิ้น หลานตัวแสบทักอ่าว...ไหนยายบอกว่ากินไม่เป็นไงแค่เคี้ยวกลืนได้นิ "เราก็ขำในใจ"
ในใจเราก็คิดมาได้ทันที ว่าคนเราไม่มีคำว่า สายหรือไม่เป็นหรอก แค่ไม่คิดจะทำซะอย่างแล้วไม่ลองอะไรใหม่ๆ ก็อยู่แต่แบบเดิมๆจำเจ ต่อจากนี้ไปเราจะเปลี่ยนความคิดว่า ไม่มีเวลา ไม่เป็น ไม่ลอง จะต้องเรียนรู้แล้วค้นหาตัวเองว่าชอบไม่ชอบจะทำมัน! เหตุการณ์ในวันนั้นได้ข้อคิดที่ดีนะครับ"เหมือนเห็นมุมสว่างอีกมุม" แล้วอยากจะทำงานทำอีกหลายอย่างให้ไกลขึ้น และจะกลับไปหาพ่อแม่ พาท่านไปเที่ยวกินถ้าท่านไม่กล้าก็จะบอกว่าให้ลอง ถ้าลองแล้วไม่ชอบก็ไม่ต้องกิน "แต่อย่างน้อยได้ลอง" สู้ๆครับคุณผู้อ่านถ้าคุณคิดว่าตัวเองแก่ ไม่เข้ากับสิ่งที่เผชิญ ลอง"ฝืน"มันสิครับคุณอาจจะพบตัวเองมากขึ้น เหมือนอาม่าคนนั้นทุกวันนี้แกก็มีความสุขกับการกินเบอร์เกอร์ที่เป็นอาหารรุ่นใหม่......