กระทู้ที่ผมตั้งนี้ ผมตั้งเพื่อนเตือนใจน้องๆสมัยนี้ ไม่อยากให้ทำในสิ่งที่ผิด ถ้าทำอยู่อยากให้กลัวตัวกลับใจใหม่
เข้าเรื่องเลยดีกว่า
เท่าที่ผมจำความได้ สมัยผมยังเป็นเด็ก ผมเกิดมาในฐานะทางบ้านที่ดีถึงดีมากๆ พ่อแม่เลี้ยงลูกด้วยเงินมากกว่าการสั่งสอน ผมเป็นเด็กที่ไม่เอาไหนเลย ด้วยความว่ายังเด็กห่วงแต่จะเล่นลูกเดียวเลย พอเริ่มเข้าช่วงวัยรุ่น ประมาณ13ปีได้ ผมเริ่มมีสังคมเพื่อนมากขึ้น เพื่อนดี เพื่อนเลว ตอนนั้นผมไม่คิด คิดแค่ว่าแค่มีเพื่อนก็พอใจแล้ว แต่ผมเลือกที่จะคบเพื่อนที่เลวเพราะในใจตอนนั้นคิดว่าเท่ มีคนมอง มีคนถามหา พอขึ้นม.2คราวนี้ใจแตกเต็มตัวเริ่มมีการชกต่อยเพื่อนในห้อง เริ่มชกต่อยกับรุ่นพี่ต่างโรงเรียน ครูสั่งสอนเริ่มมีการต่อว่ากลับ พ่อ-แม่สั่งสอนเริ่มต่อต้านแบบเต็มรูปแบบ ผมเป็นแบบนี้จนจบม.3 พอจบม.3มาราวนี้แหละเข้าสู่วัยรุ่นเต็มอัตราศึก ผมจบม.3มาผมไม่เรียนต่อนะครับเพราะเศรษฐกิจตกต่ำตอนปี2540 กิจการของพ่อและแม่ปิดตัวลง ข้าวของก็ขายทิ้งเพื่อนำเงินมาเลี้ยงดูและส่งเสียผมให้เรียนต่อ แต่ตอนนั้นผมต่อต้าน ผมเอาแต่เที่ยวเล่นไปวันๆ ถ้าถามว่าตอนนั้นหาเงินมาจากไหน ผมบอกเลยว่าผมตั้งกลุ่มรีดไถ๋ ขายยาเสพติด เสพยา ขโมยเงินพ่อแม่ ขโมยของในบ้านไปขาย วิ่งราวทรัพย์ ทำตัวเป็นผู้มีอิทธิพล ยกพวกตีกันรายวัน ทำความผิดทุกรูปแบบ ตอนนั้นพ่อ-แม่ยังไม่ทราบว่าผมเป็นอันธพาลก็คิดแค่ว่าเกเรตามวัยก็มีแค่สั่งสอน จนมาวันนึงผมโดนสายตำรวจรอบซื้อยา ผมโดนตำรวจจับด้วยวัยแค่อายุ17 เพื่อนที่เคยอ้างว่าเราจะไม่ทิ้งกัน เชื่อไหมว่ามันคือคนแรกที่ทิ้งผม ศาลเยาวชนตัดสินให้ผมอยู่ในสถานพินิตเป็นเวลา2ปีกับอีก5เดือน ระหว่างอยู่ในนั้น ผมก็ยังไม่สิ้นรายยังทำตัวเหมือนตอนอยู่นอกสถานพินิต เพียงแต่ว่าไม่มียาเสพติดเท่านั้น ช่วงเวลาอยู่ในสถานพินิตผมก็โดนเจ้าพนักงานบำบัดยาเสพติด ผมทรมานมากๆ เหมือนผมโดนเผาทั้งเป็น ดิ้นรนอย่างกับคนบ้า ทุรนทุราย อย่างบ้าคลั่ง(บางท่านที่เคยเสพ เวลาเลิกอาจไม่เหมือนผม แต่ผมเป็นแบบนั้นจริงๆ) ระหว่างนั้น ผมก็โดนรุ่นพี่ที่เข้ามาก่อน ทำร้ายร่างกายต่างๆน่าๆ ทั้งลุมกระทืบ โดนทุกอย่าง แต่ไม่มีตุ๋ยถั่วดำนะ ซึ่งในชีวิตนี้ผมไม่เคยโดนแบบนี้มาก่อนมีแต่ไปทำเขา หลังจากนั้นผมก็พ้นโทษออกจากสถานพินิตตอนนั้นผมอายุ19ปี ตอนที่ผมเดินออกมาจากสถานพินิตเชื่อไหมว่าเพื่อนที่บอกว่ารักและไม่ทิ้งกันก็ไม่มารับผมออกจากสถานพินิตเลยสักคน คนที่มารับผมมีเพียง2คนคือพ่อและแม่ ตอนนั้นผมกลั่นน้ำตาไม่ไหวจนคุกเข่าลงแล้วกราบเท้าพ่อแม่แล้วพูดด้วยเสียงที่ดังที่สุดในชีวิตว่า ป๊า ม๊า ผมขอโทษ เชื่อไหมว่าคำพูดที่ตอบกลับมาให้ผมได้ยินทำให้ผมถึงกับหยุดลมหายใจผมได้เลยว่า ลูก...ยังไงก็คือลูก ลูกทำผิดมากขนาดไหน ป๊ากับม๊าก็ให้อภัยได้เสมอ เป็นความผิดของม๊ากับป๊าเองที่สอนลูกไม่ดีตามใจตลอดเวลา ใช้แต่เงินมากกว่าการสอนด้วยเหตุผล หลังจากนั้นผมก็เป็นเด็กดีได้อยู่6เดือน หลังจากนั้นก็ดีแตกจนได้ เพราะพ่อซื้อมอเตอร์ไซค์ให้1คันสมัยนั้นคือ Honda Dash ผมก็เริ่มเข้าสู่วงการเด็กแว้นและยาเสพติดอีกครั้ง ทำตัวเลวๆอีกครั้ง แต่คราวนี้เต็มตัวเลย มีลูกน้องคอยฟังคำสั่ง เริ่มมีอาวุธไว้ติดตัว เดินไปไหนมาไหนไม่พอใจใครก็ตี แว้นแพ้ก็ไล่ยิง ผมเป็นแบบนี้อยู่ปีกว่าๆ จนวันนึงผมอารมณ์ไหนก็ไม่รู้อยู่ๆเอามอไซค์สุดรักไปขับรถกินลมเล่นตอนกลางคืนแถวสาธร ระหว่างทางก็ได้เจอกลุ่มเด็กแว้นมา1กลุ่ม ผมได้ทำการเบิ้ลเครื่องเพื่อท้าทาย ระหว่างนั้นผมได้เจอผู้หญิงคนนึงในกลุ่มเด็กแว้นกลุ่มนั้น ซึ่งแฟนของเด็กแว้นได้พาผู้หญิงคนนั้นมาดูเด็กแว้นเพื่อเปิดโลกอันเลวร้าย ผมรู้สึกปิ้งผู้หญิงคนนั้น ผมเลยตัดสินใจแข่งรถโดยการเดิมพันว่า ถ้าผมชนะผมขอผู้หญิงคนนั้นไป แล้วด้วยความบังเอิญผมชนะ แต่ผู้หญิงคนนั้นไม่ยอมมากับผม ผมจึงถามว่าบ้านอยู่แถวไหน เขาบอกว่าอยู่แถวถนนตก ด้วยความที่ผมหลงรักผมจึงให้เด็กตามสืบ ผมก็ตามสืบด้วยเช่นกัน จนได้ข่าวว่า เขาเป็นเด็กใส บริสุทธิ์ เป็นเด็กดี ขยันเรียน มีอนาคตมากๆ เรียนอยู่เซนต์จอห์น เชื่อไหมว่าผมตัดสินใจไปหาเขาที่บ้าน ได้คุยกัน แต่ไม่สามรถคบเป็นแฟนได้เพราะเขาบอกว่าเขาแอนตี้คนนิสัยอย่างผม ในวินาทีนั้นผมตัดสินใจเลิกถอนตัวจากวงการเลวร้ายทุกอย่าง หันมาเรียน กศน.เพื่อนให้มีวุฒิม.ปลาย หลังจากนั้นผมหางานทำ ตอนนั้นทำได้แค่ยามหน้า Big C ราษฏบูรณะ ผมก็อดทนสู่ ระหว่างนั้นผมก็มีโทรคุยกันตลอด จนผมมีเงินมาก้อนนึงผมไปเรียนต่อมหาวิทยาลัย ตอนนั้นผมเรียนรามคำแหง คณะรัฐศาสตร์ ลง Plan C ด้วยความว่าผมเป็นคนสมองไม่เอาไหนเลยผมเรียนอยู่6ปี ผมจบการศึกษาได้รับใบประกาศณียบัตร คนแรกที่ผมคิดถึง(ไม่นับพ่อแม่)คือผู้หญิงคนนั้น แต่วันรับเขาไม่ได้มาด้วย ผมจึงรีบนั่งรถเมย์ไปหาเขาที่บ้านพร้อมชูใบประกาศณียบัตร เชื่อไหมว่าเขาดีใจกับผมจนน้ำตาเขาไหล เขาพูดว่าดีใจด้วยนะ จริงๆแล้วเขาก็ชอบผม แต่ที่เขาพูดว่าแอนตี้เพราะเขาอยากให้ผมเลิก และกลับตัว ทุกวันนี้ผมอายุ35ปี ผมได้แต่งงานกับผู้หญิงคนนั้นมีบุตร2คน มีงานที่ดีเป็นผู้จัดการฝ่ายของบริษัทบริษัทนึงย่านช่องนนทรี(ไม่ขอเอ่ยนามบริษัท)เงินเดือน 50,000กว่าบาท มีบ้าน มีรถ มีครอบครัวที่แสนสุข
ทั้งหมดที่ผมโพสนี้ ไม่ได้เพื่อสร้างกระแสแต่อย่างใด ที่ผมโพสเพราะอยากให้เด็กรุ่นหลังได้เห็นว่าการที่เราจะเป็นอันธพาล มันไม่มีสิ่งดี ให้ตั้งใจเรียน เชื่อฟังพ่อแม่ แล้วชีวิตจะมีแต่สิ่งดีๆ
ประสบการณ์นี้อาจสอนน้องๆรุ่นหลังได้บ้างหรือไม่ ก็อ่านไว้คิดดูนะครับ
เข้าเรื่องเลยดีกว่า
เท่าที่ผมจำความได้ สมัยผมยังเป็นเด็ก ผมเกิดมาในฐานะทางบ้านที่ดีถึงดีมากๆ พ่อแม่เลี้ยงลูกด้วยเงินมากกว่าการสั่งสอน ผมเป็นเด็กที่ไม่เอาไหนเลย ด้วยความว่ายังเด็กห่วงแต่จะเล่นลูกเดียวเลย พอเริ่มเข้าช่วงวัยรุ่น ประมาณ13ปีได้ ผมเริ่มมีสังคมเพื่อนมากขึ้น เพื่อนดี เพื่อนเลว ตอนนั้นผมไม่คิด คิดแค่ว่าแค่มีเพื่อนก็พอใจแล้ว แต่ผมเลือกที่จะคบเพื่อนที่เลวเพราะในใจตอนนั้นคิดว่าเท่ มีคนมอง มีคนถามหา พอขึ้นม.2คราวนี้ใจแตกเต็มตัวเริ่มมีการชกต่อยเพื่อนในห้อง เริ่มชกต่อยกับรุ่นพี่ต่างโรงเรียน ครูสั่งสอนเริ่มมีการต่อว่ากลับ พ่อ-แม่สั่งสอนเริ่มต่อต้านแบบเต็มรูปแบบ ผมเป็นแบบนี้จนจบม.3 พอจบม.3มาราวนี้แหละเข้าสู่วัยรุ่นเต็มอัตราศึก ผมจบม.3มาผมไม่เรียนต่อนะครับเพราะเศรษฐกิจตกต่ำตอนปี2540 กิจการของพ่อและแม่ปิดตัวลง ข้าวของก็ขายทิ้งเพื่อนำเงินมาเลี้ยงดูและส่งเสียผมให้เรียนต่อ แต่ตอนนั้นผมต่อต้าน ผมเอาแต่เที่ยวเล่นไปวันๆ ถ้าถามว่าตอนนั้นหาเงินมาจากไหน ผมบอกเลยว่าผมตั้งกลุ่มรีดไถ๋ ขายยาเสพติด เสพยา ขโมยเงินพ่อแม่ ขโมยของในบ้านไปขาย วิ่งราวทรัพย์ ทำตัวเป็นผู้มีอิทธิพล ยกพวกตีกันรายวัน ทำความผิดทุกรูปแบบ ตอนนั้นพ่อ-แม่ยังไม่ทราบว่าผมเป็นอันธพาลก็คิดแค่ว่าเกเรตามวัยก็มีแค่สั่งสอน จนมาวันนึงผมโดนสายตำรวจรอบซื้อยา ผมโดนตำรวจจับด้วยวัยแค่อายุ17 เพื่อนที่เคยอ้างว่าเราจะไม่ทิ้งกัน เชื่อไหมว่ามันคือคนแรกที่ทิ้งผม ศาลเยาวชนตัดสินให้ผมอยู่ในสถานพินิตเป็นเวลา2ปีกับอีก5เดือน ระหว่างอยู่ในนั้น ผมก็ยังไม่สิ้นรายยังทำตัวเหมือนตอนอยู่นอกสถานพินิต เพียงแต่ว่าไม่มียาเสพติดเท่านั้น ช่วงเวลาอยู่ในสถานพินิตผมก็โดนเจ้าพนักงานบำบัดยาเสพติด ผมทรมานมากๆ เหมือนผมโดนเผาทั้งเป็น ดิ้นรนอย่างกับคนบ้า ทุรนทุราย อย่างบ้าคลั่ง(บางท่านที่เคยเสพ เวลาเลิกอาจไม่เหมือนผม แต่ผมเป็นแบบนั้นจริงๆ) ระหว่างนั้น ผมก็โดนรุ่นพี่ที่เข้ามาก่อน ทำร้ายร่างกายต่างๆน่าๆ ทั้งลุมกระทืบ โดนทุกอย่าง แต่ไม่มีตุ๋ยถั่วดำนะ ซึ่งในชีวิตนี้ผมไม่เคยโดนแบบนี้มาก่อนมีแต่ไปทำเขา หลังจากนั้นผมก็พ้นโทษออกจากสถานพินิตตอนนั้นผมอายุ19ปี ตอนที่ผมเดินออกมาจากสถานพินิตเชื่อไหมว่าเพื่อนที่บอกว่ารักและไม่ทิ้งกันก็ไม่มารับผมออกจากสถานพินิตเลยสักคน คนที่มารับผมมีเพียง2คนคือพ่อและแม่ ตอนนั้นผมกลั่นน้ำตาไม่ไหวจนคุกเข่าลงแล้วกราบเท้าพ่อแม่แล้วพูดด้วยเสียงที่ดังที่สุดในชีวิตว่า ป๊า ม๊า ผมขอโทษ เชื่อไหมว่าคำพูดที่ตอบกลับมาให้ผมได้ยินทำให้ผมถึงกับหยุดลมหายใจผมได้เลยว่า ลูก...ยังไงก็คือลูก ลูกทำผิดมากขนาดไหน ป๊ากับม๊าก็ให้อภัยได้เสมอ เป็นความผิดของม๊ากับป๊าเองที่สอนลูกไม่ดีตามใจตลอดเวลา ใช้แต่เงินมากกว่าการสอนด้วยเหตุผล หลังจากนั้นผมก็เป็นเด็กดีได้อยู่6เดือน หลังจากนั้นก็ดีแตกจนได้ เพราะพ่อซื้อมอเตอร์ไซค์ให้1คันสมัยนั้นคือ Honda Dash ผมก็เริ่มเข้าสู่วงการเด็กแว้นและยาเสพติดอีกครั้ง ทำตัวเลวๆอีกครั้ง แต่คราวนี้เต็มตัวเลย มีลูกน้องคอยฟังคำสั่ง เริ่มมีอาวุธไว้ติดตัว เดินไปไหนมาไหนไม่พอใจใครก็ตี แว้นแพ้ก็ไล่ยิง ผมเป็นแบบนี้อยู่ปีกว่าๆ จนวันนึงผมอารมณ์ไหนก็ไม่รู้อยู่ๆเอามอไซค์สุดรักไปขับรถกินลมเล่นตอนกลางคืนแถวสาธร ระหว่างทางก็ได้เจอกลุ่มเด็กแว้นมา1กลุ่ม ผมได้ทำการเบิ้ลเครื่องเพื่อท้าทาย ระหว่างนั้นผมได้เจอผู้หญิงคนนึงในกลุ่มเด็กแว้นกลุ่มนั้น ซึ่งแฟนของเด็กแว้นได้พาผู้หญิงคนนั้นมาดูเด็กแว้นเพื่อเปิดโลกอันเลวร้าย ผมรู้สึกปิ้งผู้หญิงคนนั้น ผมเลยตัดสินใจแข่งรถโดยการเดิมพันว่า ถ้าผมชนะผมขอผู้หญิงคนนั้นไป แล้วด้วยความบังเอิญผมชนะ แต่ผู้หญิงคนนั้นไม่ยอมมากับผม ผมจึงถามว่าบ้านอยู่แถวไหน เขาบอกว่าอยู่แถวถนนตก ด้วยความที่ผมหลงรักผมจึงให้เด็กตามสืบ ผมก็ตามสืบด้วยเช่นกัน จนได้ข่าวว่า เขาเป็นเด็กใส บริสุทธิ์ เป็นเด็กดี ขยันเรียน มีอนาคตมากๆ เรียนอยู่เซนต์จอห์น เชื่อไหมว่าผมตัดสินใจไปหาเขาที่บ้าน ได้คุยกัน แต่ไม่สามรถคบเป็นแฟนได้เพราะเขาบอกว่าเขาแอนตี้คนนิสัยอย่างผม ในวินาทีนั้นผมตัดสินใจเลิกถอนตัวจากวงการเลวร้ายทุกอย่าง หันมาเรียน กศน.เพื่อนให้มีวุฒิม.ปลาย หลังจากนั้นผมหางานทำ ตอนนั้นทำได้แค่ยามหน้า Big C ราษฏบูรณะ ผมก็อดทนสู่ ระหว่างนั้นผมก็มีโทรคุยกันตลอด จนผมมีเงินมาก้อนนึงผมไปเรียนต่อมหาวิทยาลัย ตอนนั้นผมเรียนรามคำแหง คณะรัฐศาสตร์ ลง Plan C ด้วยความว่าผมเป็นคนสมองไม่เอาไหนเลยผมเรียนอยู่6ปี ผมจบการศึกษาได้รับใบประกาศณียบัตร คนแรกที่ผมคิดถึง(ไม่นับพ่อแม่)คือผู้หญิงคนนั้น แต่วันรับเขาไม่ได้มาด้วย ผมจึงรีบนั่งรถเมย์ไปหาเขาที่บ้านพร้อมชูใบประกาศณียบัตร เชื่อไหมว่าเขาดีใจกับผมจนน้ำตาเขาไหล เขาพูดว่าดีใจด้วยนะ จริงๆแล้วเขาก็ชอบผม แต่ที่เขาพูดว่าแอนตี้เพราะเขาอยากให้ผมเลิก และกลับตัว ทุกวันนี้ผมอายุ35ปี ผมได้แต่งงานกับผู้หญิงคนนั้นมีบุตร2คน มีงานที่ดีเป็นผู้จัดการฝ่ายของบริษัทบริษัทนึงย่านช่องนนทรี(ไม่ขอเอ่ยนามบริษัท)เงินเดือน 50,000กว่าบาท มีบ้าน มีรถ มีครอบครัวที่แสนสุข
ทั้งหมดที่ผมโพสนี้ ไม่ได้เพื่อสร้างกระแสแต่อย่างใด ที่ผมโพสเพราะอยากให้เด็กรุ่นหลังได้เห็นว่าการที่เราจะเป็นอันธพาล มันไม่มีสิ่งดี ให้ตั้งใจเรียน เชื่อฟังพ่อแม่ แล้วชีวิตจะมีแต่สิ่งดีๆ