เราเป็นคนไม่ค่อยปฏิเสธคนอื่น แต่ก็ไม่ใช่ไม่ปฎิเสธทุกเรื่องนะคุณ 555555
แบบบางครั้ง เราก็ทำให้เขาจนตัวเองต้องเดือดร้อนก็มี ทั้งๆที่รู้ว่าตัวเองทำไม่ไหวหรือบางครั้งก็ลืมประมวลว่ามันยาก (ยกตัวอย่าง เขาขอความช่วยเหลือ เราก็บอกจะช่วยเขา เขาส่งงานมาให้เราแต่งานเราใช้คนละโปรแกรมกัน แต่เราก็ไม่กล้าปฏิเสธเขา เพราะสงสารเขา เราเลยต้องไปซื้อโปรแกรมแบบเขามาทำให้เขาแบบนี้ ) ซึ่งบางครั้ง จขกท.ก็ลำบากใจมาก แต่ก็ไม่กล้าปฏิเสธ บางทีเขาขอความช่วยเหลือแบบขออาสา เราก็ชอบยกมืออาสาทั้งๆที่งานตัวเองก็เยอะอยู่แล้ว บางครั้งก็รู้สึกเหมือนตัวเองหาเหาใส่หัว แกว่งเท้าหาเสี้ยน แต่มันก็หยุดไม่ได้จริงๆ พอถึงเวลานั้นทีไรมันก็ชอบลืมนึกทุกทีว่าผลมันจะตามมมายังไง


ใครมีวิธีหยุดนิสัยนี่ไหม เพราะเราก็เริ่มเบื่อตัวเองแล้ว ถ้าให้ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นก็เคยทำแล้วนะ แต่มันก็หยุดไม่ค่อยได้ สุดท้ายก็ต้องไปช่วยเขา
ปล.แต่เราไม่ใช่คนดีนะ แบบบางทีก็เกิดจากความที่แบบ คิดว่าคนนั้นฉลาดน้อยคงทำไม่ได้ , เป็นเพื่อนกัน , เกรงใจทั้งๆที่เขาไม่ได้ขอแต่เราชอบเสนอ , อยากให้งานออกมาดูดี อะไรแบบนี้
รู้สึกว่าตัวเองเป็นปฏิเสธคนอื่นไม่ค่อยเป็น มีวิธีไหนหยุดนิสัยแบบนี้ได้บ้าง
แบบบางครั้ง เราก็ทำให้เขาจนตัวเองต้องเดือดร้อนก็มี ทั้งๆที่รู้ว่าตัวเองทำไม่ไหวหรือบางครั้งก็ลืมประมวลว่ามันยาก (ยกตัวอย่าง เขาขอความช่วยเหลือ เราก็บอกจะช่วยเขา เขาส่งงานมาให้เราแต่งานเราใช้คนละโปรแกรมกัน แต่เราก็ไม่กล้าปฏิเสธเขา เพราะสงสารเขา เราเลยต้องไปซื้อโปรแกรมแบบเขามาทำให้เขาแบบนี้ ) ซึ่งบางครั้ง จขกท.ก็ลำบากใจมาก แต่ก็ไม่กล้าปฏิเสธ บางทีเขาขอความช่วยเหลือแบบขออาสา เราก็ชอบยกมืออาสาทั้งๆที่งานตัวเองก็เยอะอยู่แล้ว บางครั้งก็รู้สึกเหมือนตัวเองหาเหาใส่หัว แกว่งเท้าหาเสี้ยน แต่มันก็หยุดไม่ได้จริงๆ พอถึงเวลานั้นทีไรมันก็ชอบลืมนึกทุกทีว่าผลมันจะตามมมายังไง
ใครมีวิธีหยุดนิสัยนี่ไหม เพราะเราก็เริ่มเบื่อตัวเองแล้ว ถ้าให้ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นก็เคยทำแล้วนะ แต่มันก็หยุดไม่ค่อยได้ สุดท้ายก็ต้องไปช่วยเขา
ปล.แต่เราไม่ใช่คนดีนะ แบบบางทีก็เกิดจากความที่แบบ คิดว่าคนนั้นฉลาดน้อยคงทำไม่ได้ , เป็นเพื่อนกัน , เกรงใจทั้งๆที่เขาไม่ได้ขอแต่เราชอบเสนอ , อยากให้งานออกมาดูดี อะไรแบบนี้