เหมือนบริษัท  ซัมซุง ฮุนได มิตซูมิชิ โรลส์-รอยซ์ ซีเมนต์  เป็นการร่วมลงทุนระหว่าง ภาคเอกชนกับรัฐ

ประเทศเรามีพื้นฐานที่พร้อมหลายๆด้าน เป็นฐานการผลิตบริษัทข้ามชาติใหญ่ๆหลายบริษัท มาหลายปี แต่ทำไม ไม่สร้างแบนด์เป็นของตัวเองสักที
เอกชนไทยยักษ์ใหญ่ด้านอุตสาหกรรมหนัก ส่วนใหญ่มีแต่เฉพาะด้าน อย่าง ปตท CP

แต่ไม่มีใครผลิต สามารถผลิตจากทรัพยากรต้นน้ำ ไปสู่นวัตรกรรมเทคโนโลยี เองได้
อย่าง ผลิตรถถัง เครื่องบินรบ เรือดำน้ำ เครื่องยนต์ยานอวกาศ  เครื่องจักรเฉพาะงาน รถไฟฟ้า  เรือบรรทุกสินค้าขนาดใหญ่ หุ่นยนต์อุตสาหกรรม  เซนเซอร์ความละเอียดสูง ซีพียูคอมพิวเตอร์

เวลาเกิดเหตุฉุกเฉิก อย่างสงคราม เศษฐกิจล้ม
ไม่สามารถนำเข้าเทคโนโลยี จากต่างประเทศได้ เราก็ผลิตเองได้  อยู่ได้ ไม่ต้องง้อใครเหมือน ญี่ปุ่่น เยอรมัน เพราะ มูลค่าที่แท้จริงยังอยู่

ประเทศเรา  คณะวิศวกรรมเยอะไปหมด คนเก่งก็เยอะ ตอนเรียนสร้างหุ่นยนต์แข่งกัน แต่พอจบมา ไม่มีหุ่นยนต์ ไม่มีรถยนต์เป็นแบนด์ของตัวเอง  ไม่มีใครกล้าลงทุน R&D กับคนไทยด้วยกัน

ดูอย่าง เกาหลี ญี่ปุ่น อิสราเอล ประเทศเล็กกว่าเรา แต่ทำไมเขาทำได้

ประเทศเรามีแต่ความฝันหลอกเด็ก พอโตขึ้นทุกคนจะรู้ความจริงว่าในสังคม ไม่มีระบบระเบียบไม่มีแบบแผน คนมักง่ายเห็นแก่ตัว
ดูได้จากโฆษณา ขายนมเด็ก ในโฆษณา ภาพบรรยากาศสภาพแวดล้อมดูดี  มีครอบครัวอบอุ่น ลูกแมร่งฝันว่า อยากเป็น นักบินอวกาศ ทั้งๆที่ประเทศเราไม่มีของแบบนั้น ทำยังกับเราเป็นคนมีอารยธรรม  แค่ระบบความคิดชาวบ้านทั่วไป มันยังตามไม่ทันนักการเมือง คิดแบบวันต่อวัน แล้วมีคนใหญ่คนโต ทำเหมือนเด็กอมมือเล่นขายของ คิดแต่ประโยชน์ส่วนตน ไม่เคยมองภาพรวมทั้งประเทศ

ประเทศกำลังพัฒนา พัฒนาไปไหนก็ไม่รู้ บอกแบบนี้มาตั้งแต่ผมยังไม่เกิด

อยากให้คนไทย คิดได้แบบ อ.เฉลิมชัย