หวัดดีครับ วันนี้เป็นวันวาเลนไทน์ (14/02/58) ทุก ๆ ครั้งวันนี้ไม่เคยเป็นวันที่ทำอะไรเราได้เลย เพราะผมไม่เคยแคร์ใคร และไม่มีใครแคร์ผม อาจเป็นเพราะว่าทำใจไว้แล้ว หรือ อาจปลงกับความรักได้ เพราะเราไม่เคยสมหวังกับความรักเลย มีแต่แอบรักเค้าข้างเดียว จึงคิดว่าคงอยู่คนเดียวตลอดไป....
แต่แล้วในปีนี้ได้เจอเพื่อน คนนึง จากที่เราได้ไปเรียนปริญญาโทและได้พบกัน เราเป็นเพื่อนกันปกติทุกอย่าง เค้าเป็นผู้ชายที่ไม่ได้หน้าตาดีอะไรเลย ไม่ได้เป็นที่สนใจของคนทั่วไป ถือว่าไม่ได้หล่อเลยด้วยซ้ำ ดังนั้นผมจึงได้เป็นเพื่อนเขาได้อย่างสบาย ไม่มีความรักหรือความชอบมาเกี่ยวของ คบกันแบบเพื่อนล้วน ๆ แต่เวลาผ่านไป มันทำให้อะไรหลาย ๆ อย่างเปลี่ยนไป ทำไมรู้สึกว่าอยู่กับเค้าแล้วมันอบอุ่น คอยห่วงใยกัน ถามเรื่องการบ้าน การเรียน เวลาเลิกเรียนก็ต้องถามกันว่าถึงบ้านรึยัง กินข้าวรึยัง อาบน้ำรึยัง จนเป็นความเคยชิน เค้ารับรู้ได้ว่าผมเป็นห่วง และ เทคแคร์เค้า และเค้าก็เทคแคร์ผม ต่างจากเพื่อนทั่วไป จนเราคุย กันไปเรือย ๆ
และวันนั้นเราก็ได้คุย Line กัน มีบางอย่างที่ทำให้เราได้คุยกันถึงเรื่องนี้ เค้าบอกผมว่าเค้ารู้ทุกอย่าง ว่าผมคิดอย่างไรกับเค้า คอยเทคแคร์ คอยเป็นห่วงกัน และเค้าก็รู้สึกดี แต่ก็ไม่อยาก ถลำลึกไปกว่านี้ เพราะเค้ากลัวทำให้เราเสียใจ กลัวไปชะทุก ๆ อย่าง เค้าอยากให้หยุด และ กลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม ผมก็คิดว่ามันคงเป็นแบบนี้สักวัน ก็ทำใจไว้แล้ว จึงตัดสินใจบอกค้าไปว่า " ก็รู้สึกดีนะ รู้สึกรักด้วย ไม่รู้มันเกิดขึ้นตอนไหน แต่คิดว่าเร็ว ๆ นี้ หากวันนี้จะให้หยุดคิดคงเป็นไปไม่ได้ คงต้องรักไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะลืม และจะพยายามกลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม " และเราก็ได้บอกเค้าไปว่า " เราได้บอกความรู้สึกของเราไปแล้ว ก็คงเหลือแต่นายนะที่คิดกับเรายังไง แต่ไม่ต้องบอกให้เรารุ้หรอก และเราก็ไม่ได้หวังว่ามันจะเป็นบวกด้วยซ้ำ หากมันเป็นไปไม่ได้ ก็ขอให้ห่างจากเราไปละกัน "
และด้วยบทสนทนานี้จบลงทุกอย่างก็เงียบไม่คุยกันเลยในคืนนั้น แต่ตอนเช้าเค้าก็ทักเราเหมือนเดิมทุกอย่างปกติ เป็นห่วง และ เทคแคร์กันเหมือนเดิม แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือเค้ารู้แล้วว่าเราคิดอย่างไรกับเค้า แต่เราดิ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเค้าคิดยังไง เค้าแค่รู้สึกดี แต่ไม่ได้รู้สึกรัก หรือป่าว วันเวลาล่วงเลยทุกอย่างก็ปกติ คุยกันทุกวัน เจอกันตอนไปเรียนตอนเย็น ( เพราะพวกเราทำงานแล้ว ) วันไหนที่เราไม่ได้ขับรถไป เค้าก็ขับรถมาส่งที่ห้องพัก แต่ความรู้สึกก็ยังคิดว่า เค้าไม่ได้รักเราอย่างที่เราอยากให้เป็นอยู่ดี ( เพราะเค้าดูแล้วเป็นผู้ชาย ไม่ได้ออกเกย์ และมีแฟนเป็นผู้หญิง และเค้าไม่เคยแสดงความรักกับเราด้วย เราเลยไม่รู้ว่าเค้าคิดอย่างไร )
และในวันที่เรารอคอยว่าจะเป็นอย่างไร ก็มาถึง นั่นก็คือวัน วาเลนไทน์ หวังว่าเราจะได้ไปเที่ยวด้วยกันในวันนี้ เราไม่นัดใครเลย ไม่ไปไหนเลย เพียงเพื่อรอเค้าชวนเราไปกินข้าว หรือที่ไหนสักแห่ง ( ปกติเราก็ไปกินข้าวกัน ก็บ่อยเหมือนกัน ) แต่แล้วก็ไม่ เค้าไม่ได้ชวนไปไหนเลย เราต่างหากที่ถามเค้าว่าไปไหน เค้าก็ตอบว่ามีนัดกับเพื่อนแล้ว ไปทำบุญกัน และแล้วอาไรก็ไม่รู้ทิ่มแทงและเจ็บที่สุด และสิ่งที่ผ่ามมาคือเราคิดไปเองคนเดียวเลยใช่มั้ย ทุกอยางมืดมน ไม่ต่อไม่เป็น จริง
และสิ่งที่เราจะทำต่อไปคืออะไร เราต้องทำอย่างไร ตอนนี้เราก็เรียนจบแล้ว ได้งานใหม่อีกต่างหาก ซึ่งไกลมาก ๆ ต่างจังหวัดเลยทีเดียว สิ่งที่เราคิดก็คือ เลิกติดต่อเค้าดีไหม ไม่ต้องคุยกับเค้า ให้เวลาทำให้เราห่างกัน แต่ในใจก็สงสารเค้า เค้าผิดอะไร แค่เค้าไม่รักเรา เราต้องตัดขาดเค้าขนาดนี้เลยหรอ แล้วต่อนี้ใครจะเป็นเพื่อนเค้า ใครจะห่วงใยเค้า เค้าจะคุยกับใคร เพราะเค้าเป็นคนที่เพื่อนไม่มาก // ผมไปไม่ถูกเลยจริง ๆ ช่วยผมคิดด้วย ผมต้องทำอย่างไร
เคยคิดว่าเข้มแข็งกับความความ แต่แล้วไหนเลยยังทำร้ายเราอยู่เรื่อยไป .....
แต่แล้วในปีนี้ได้เจอเพื่อน คนนึง จากที่เราได้ไปเรียนปริญญาโทและได้พบกัน เราเป็นเพื่อนกันปกติทุกอย่าง เค้าเป็นผู้ชายที่ไม่ได้หน้าตาดีอะไรเลย ไม่ได้เป็นที่สนใจของคนทั่วไป ถือว่าไม่ได้หล่อเลยด้วยซ้ำ ดังนั้นผมจึงได้เป็นเพื่อนเขาได้อย่างสบาย ไม่มีความรักหรือความชอบมาเกี่ยวของ คบกันแบบเพื่อนล้วน ๆ แต่เวลาผ่านไป มันทำให้อะไรหลาย ๆ อย่างเปลี่ยนไป ทำไมรู้สึกว่าอยู่กับเค้าแล้วมันอบอุ่น คอยห่วงใยกัน ถามเรื่องการบ้าน การเรียน เวลาเลิกเรียนก็ต้องถามกันว่าถึงบ้านรึยัง กินข้าวรึยัง อาบน้ำรึยัง จนเป็นความเคยชิน เค้ารับรู้ได้ว่าผมเป็นห่วง และ เทคแคร์เค้า และเค้าก็เทคแคร์ผม ต่างจากเพื่อนทั่วไป จนเราคุย กันไปเรือย ๆ
และวันนั้นเราก็ได้คุย Line กัน มีบางอย่างที่ทำให้เราได้คุยกันถึงเรื่องนี้ เค้าบอกผมว่าเค้ารู้ทุกอย่าง ว่าผมคิดอย่างไรกับเค้า คอยเทคแคร์ คอยเป็นห่วงกัน และเค้าก็รู้สึกดี แต่ก็ไม่อยาก ถลำลึกไปกว่านี้ เพราะเค้ากลัวทำให้เราเสียใจ กลัวไปชะทุก ๆ อย่าง เค้าอยากให้หยุด และ กลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม ผมก็คิดว่ามันคงเป็นแบบนี้สักวัน ก็ทำใจไว้แล้ว จึงตัดสินใจบอกค้าไปว่า " ก็รู้สึกดีนะ รู้สึกรักด้วย ไม่รู้มันเกิดขึ้นตอนไหน แต่คิดว่าเร็ว ๆ นี้ หากวันนี้จะให้หยุดคิดคงเป็นไปไม่ได้ คงต้องรักไปเรื่อย ๆ จนกว่าจะลืม และจะพยายามกลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเดิม " และเราก็ได้บอกเค้าไปว่า " เราได้บอกความรู้สึกของเราไปแล้ว ก็คงเหลือแต่นายนะที่คิดกับเรายังไง แต่ไม่ต้องบอกให้เรารุ้หรอก และเราก็ไม่ได้หวังว่ามันจะเป็นบวกด้วยซ้ำ หากมันเป็นไปไม่ได้ ก็ขอให้ห่างจากเราไปละกัน "
และด้วยบทสนทนานี้จบลงทุกอย่างก็เงียบไม่คุยกันเลยในคืนนั้น แต่ตอนเช้าเค้าก็ทักเราเหมือนเดิมทุกอย่างปกติ เป็นห่วง และ เทคแคร์กันเหมือนเดิม แต่ที่ไม่เหมือนเดิมคือเค้ารู้แล้วว่าเราคิดอย่างไรกับเค้า แต่เราดิ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเค้าคิดยังไง เค้าแค่รู้สึกดี แต่ไม่ได้รู้สึกรัก หรือป่าว วันเวลาล่วงเลยทุกอย่างก็ปกติ คุยกันทุกวัน เจอกันตอนไปเรียนตอนเย็น ( เพราะพวกเราทำงานแล้ว ) วันไหนที่เราไม่ได้ขับรถไป เค้าก็ขับรถมาส่งที่ห้องพัก แต่ความรู้สึกก็ยังคิดว่า เค้าไม่ได้รักเราอย่างที่เราอยากให้เป็นอยู่ดี ( เพราะเค้าดูแล้วเป็นผู้ชาย ไม่ได้ออกเกย์ และมีแฟนเป็นผู้หญิง และเค้าไม่เคยแสดงความรักกับเราด้วย เราเลยไม่รู้ว่าเค้าคิดอย่างไร )
และในวันที่เรารอคอยว่าจะเป็นอย่างไร ก็มาถึง นั่นก็คือวัน วาเลนไทน์ หวังว่าเราจะได้ไปเที่ยวด้วยกันในวันนี้ เราไม่นัดใครเลย ไม่ไปไหนเลย เพียงเพื่อรอเค้าชวนเราไปกินข้าว หรือที่ไหนสักแห่ง ( ปกติเราก็ไปกินข้าวกัน ก็บ่อยเหมือนกัน ) แต่แล้วก็ไม่ เค้าไม่ได้ชวนไปไหนเลย เราต่างหากที่ถามเค้าว่าไปไหน เค้าก็ตอบว่ามีนัดกับเพื่อนแล้ว ไปทำบุญกัน และแล้วอาไรก็ไม่รู้ทิ่มแทงและเจ็บที่สุด และสิ่งที่ผ่ามมาคือเราคิดไปเองคนเดียวเลยใช่มั้ย ทุกอยางมืดมน ไม่ต่อไม่เป็น จริง
และสิ่งที่เราจะทำต่อไปคืออะไร เราต้องทำอย่างไร ตอนนี้เราก็เรียนจบแล้ว ได้งานใหม่อีกต่างหาก ซึ่งไกลมาก ๆ ต่างจังหวัดเลยทีเดียว สิ่งที่เราคิดก็คือ เลิกติดต่อเค้าดีไหม ไม่ต้องคุยกับเค้า ให้เวลาทำให้เราห่างกัน แต่ในใจก็สงสารเค้า เค้าผิดอะไร แค่เค้าไม่รักเรา เราต้องตัดขาดเค้าขนาดนี้เลยหรอ แล้วต่อนี้ใครจะเป็นเพื่อนเค้า ใครจะห่วงใยเค้า เค้าจะคุยกับใคร เพราะเค้าเป็นคนที่เพื่อนไม่มาก // ผมไปไม่ถูกเลยจริง ๆ ช่วยผมคิดด้วย ผมต้องทำอย่างไร