สวัสดีค่ะ วันนี้เรามีประสบการณ์บอกรักที่คงไม่มีใครเหมือน มาลองให้ทุกคนอ่านดูค่ะ พอดีว่าเป็นกระทู้แรก ผิดพลาดประการใด ขออภัยด้วยนะคะ
อย่างแรกเราขอแนะนำตัวก่อนนะคะว่าเราเรียนอยู่ชั้นม.3 ของโรงเรียนแห่งหนึ่งที่ม.ต้นจะเป็นผญ.ล้วน ส่วนม.ปลายจะมีผช.ด้วย(น้อยค่ะน้อย) มีอยู่วันนึงเราน่ะนั่งอยู่ที่ศาลาติดกับสนามหญ้าของโรงเรียน(มันเป็นที่ที่เรานั่งประจำอยู่แล้ว หรือเรียกได้ว่าสถิตอยู่ตรงนี้ตลอด) มีกลุ่มพี่ผู้ชายม.4กลุ่มนึงมาเล่นบอลตรงสนามหญ้าใกล้ๆที่เรานั่ง แล้วมีพี่คนนึงเค้าเล่นบอลแล้วแกล้งเตะอัดกลุ่มเรา กลุ่มเรานี่คือกระจายเลยค่ะต่างคนต่างหลบ พี่เค้าก้มองหน้าเรา เราก้มองแล้วพูดกับเพื่อนว่า เห้ยนี่พี่คนนี้เคยเจอบนรถโดยสารนี่นา แต่เราก็ไม่ได้อะไรมากแล้วก็ไม่ได้คิดอะไร จนมาวันนึงเราไปกิน kfc แล้วดันเจอพี่เค้าที่ kfc เหมือนกัน พี่เค้ามองหน้าเราอีกแล้วสงสัยจะจำเราได้(พี่เค้าเป็นคนที่มองอะไรแบบจ้องๆคือถ้าพี่เค้ามองเราก้รู้เลย เรียกวาจ้องๆๆๆๆๆ) เราก้คิดในใจแหละว่าแหม่มองงี้ก้เขินเป็นนะ555 ต่อจากนั้นเราก็เริ่มเพ้อถึงหน้าพี่เค้าบ่อยๆ แล้วก็เริ่มหาเฟชพี่เค้าแต่ก็หาไม่เจอ แต่เรานึกขึ้นไดว่าเรารู้ชื่อเพื่อนพี่เค้าในกลุ่มคนหนึ่งเลยพิมพ์ชื่อเล่นๆไปดันเจอ!! คือดีใจมากแล้วก็ดูคอมเม้นในเฟชเพื่อนพี่เค้าเราก็เจอเฟชพี่เค้าทันทีเลย>< เราเข้าไปส่องรูปพี่เค้าแบบเขินเลย555 แต่พี่เค้าลงรูปน้อย แล้วเราก็รู้ว่าพี่เค้าก็เป็นคนที่ดังๆในโรงเรียนอยู่นะ(สถานะโสด55555) แต่เราก็ไม่กล้าแอดพี่เค้าไปหรอกคือมันไม่กล้าจริงๆ มีครั้งนึงเราลองกดแอดแล้วเราก็กดยกเลิกทันทีเลย555 พอช่วงเดือนพฤศจิกายนเพื่อนเราก็เริ่มรู้ล้ะว่าเราแอบชอบพี่เค้าเพราะอาการเรามันเก็บไม่อยู่(ก็คนมันเขิน><) เราก็ทั้งหาตารางเรียนพี่เค้า555 ต่อจากนั้นเราก็เห็นเพื่อนในห้องเราคนนึงมันวาดภาพเหมือนได้ เราเลยเอาสมุดวาดรูปเล่มเก่าเรามาวาดรูปพี่เค้า(เป็นภาพสเก็ตจากภาพที่พี่เค้าลงในเฟช ถ้าพี่เค้าลงไม่บ่อยเราเลยไม่ค่อยมีรูปวาดสักเท่าไหร่) เราลองวาดรูปแรกแล้วเอาไปให้เพื่อนดูเพื่อนมันบอก หึ้ยเหมือนมากอ่ะ
เราเริ่มมีกำลังใจมากขึ้นแล้วก็วาดรูปที่สอง...สาม...สี่ต่อไปเรื่อยๆ สมุดเล่มนี้ที่ใช้ได้ก็ประมาณ8-9รูป เราวาดไปแล้วประมาณ5รูป แล้วมีช่วงหนึ่งเห็นพี่เค้านั่งอยู่โต๊ะใต้อาคารแล้วเดินไปเข้าห้องน้ำแล้วก็โรงอาหารกับเพื่อน ที่โต๊ะพี่เค้ายังทิ้งกระเป๋าไว้เพื่อนเรามันเลยขยั้นขยอให้เราดึงรูปที่วาดไปรูปนึงแล้วเอาไปวางไว้บนโต๊ะพี่เค้า ทีแรกเราก็บอกไม่ดีมั้งแต่เราก็ยอมเพื่อนมันจนได้ เราทำใจประมานเกือบ20นาทีแล้ววิ่งไปกับเพื่อนเอารูปไปวางไว้บนโต๊ะพี่เค้าแผ่นนึงโดยที่มีกระเป๋าพี่เค้าทับอยู่
แล้วเรากับเพื่อนก็เนียนๆไปนั่งอยู่โต๊ะแถวนั้นซึ่งตอนนี้คนเริ่มเยอะแล้ว เรานั่งไกลๆพี่เค้านิดหน่อย สักพักพี่เค้าก็เดินกลับมากับเพื่อนๆกลุ่มใหญ่ๆ พอพี่เค้าถึงโต๊ะเพื่อนพี่เค้าก็ดึงกระดาษออกมา เท่านั้นแหละรุมกันทั้งโต๊ะเลย555 พี่เค้าก็ยืนขึ้นแล้วมองรอบทิศเลย เรานี่แบบใจเต้นแรงมากก555 เวลาผ่านไปครึ่งชม.เรากับเพื่อนทำเดินเนียนไปกับกลุ่มนร.ที่เดินผ่านแล้วหายไปเลย เรานี่เขินเลย555 พอกลับบ้านเราลองใช้เฟชน้องที่รู้จักกดแอดเฟชพี่เค้าไปแต่เราถึงกับอึ้ง เพื่อนเต็ม!!!!!! เพื่อนพี่เค้าเต็ม เราก็เศร้าอีกเลย
เราก็วาดรูปพี่เค้าต่อเรื่อยๆจนจะจบเล่มแล้วเหลือแค่แปะรูปพี่เค้าแล้วก็ตกแต่งสมุดนิดหน่อย(บางรูปเราก็แอบถ่ายพี่เค้าด้วยน้ะ บางรูปก็จากในเฟช) เรากะว่าจะให้พี่เค้าวันวาเลนไทน์ แต่พอสิ้นเดือนมกราคมที่เราต้องสอบโอเน็ต เรากำลังจะกลับบ้านเลยส่องเฟชพี่เค้าหน่อย ถึงกับร้องตะลึงๆๆๆๆๆๆๆๆๆ พี่เค้าตั้งคบในเฟชกับพี่ผญ.ม.5ในรร.คนหนึ่ง พูดคำเดียวค่ะว่าจุก เพราะอีก 14วันเราก็จะเอาสมุดไปให้พี่เค้าแล้ว พอวันที่3กุมภาเราเลยตัดสินใจเอาสมุดวาดรูปที่เราทำเส็ดแล้วไปให้พี่เค้า แต่เราไม่เปิดตัวนะคะ เรากะว่าจะทำเหมือนครั้งแรกที่เอาไปวางไว้ แต่มันไม่มีโอกาสเลย ถึงพี่เค้าจะเดินออกไปแต่เพื่อนพี่เค้าก็ยังนั่งอยู่ เรากะจะสไลค์สมุดไปแต่ก็ป๊อดเกินไป จะเดินเอาไปฝากเพื่อนพี่เค้าซึ่งเป็นผช.ล้วนเราก็แบบ ไม่กล้า ป๊อดมากกกก!! จนพี่เค้าเดินกลับมาเราก็หมดโอกาสเลย เรานั่งรอประมาณ40-50นาทีจนโอกาสก็มาถึงพี่เค้ากับเพื่อนๆไปนั่งใต้บันไดหอประชุม แล้วถ้าขึ้นหอประชุมไป มองลงมาจะมีช่องที่เป็นบันไดมันโค้งพอดีทำให้เป็นช่องที่เห็นหลังพี่เค้าพอดี เรากับเพื่อนเลยวิ่งขึ้นไป จัดการเอาเทปใสแปะสมุดไว้ไม่ให้ปลิวเวลาหล่นลงไป เราก็แบบใจเต้นตุบๆๆๆ โหยตื่นเต้นมากค่ะเพื่อนเราเตรียมถือกระเป๋าเพื่อวิ่งหนี เราก็นั่งลงแล้วยื่นมือลงไป(จากข้างล่างจะไม่มีใครเห็นมือเราแน่นอน) พอเราปล่อยมือปุ๊บ สมุดตกลงดดนหลังพี่เค้าปั๊บ เรากับเพื่อนนี่วิ่งติดจรวดไปลงด้านหลังของหอประชุม เราได้ยินเสียงคนร้องโอ๊ยด้วย555 พอเราเดินมาทางข้างล่างไกลจากกลุ่มพี่ๆเค้าหน่อย เราแอบมองพี่เค้า เหตุการณ์เหมือนตอนนั้นเลย เพื่อนพี่เค้ามุงกันเต็มเลย มุงกันเยอะมาก แถมมีเพื่อนพี่เค้าคนนึงวิ่งออกมาดูว่าเป็นใคร อีกคนวิ่งขึ้นหอประชุมเลยวิ่ง ประมาณว่าวิ่งดักกันเลย5555 เราก็ยังขำอยู่เลยน้ะ เราน่ะหอบเลยค่ะ เหนื่อยมาก แต่ไม่ได้เหนื่อยเพราะวิ่งนะคะแต่เราเหนื่อยเพราะใจมันเต้นเร็วกว่าปกติแถมหายใจไม่ทัน555
เช้าวันต่อมา ช่วงพักเที่ยงค่ะ เราถึงกับอึ้ง วันดีคืนดีพี่เค้าไม่เคยมานั่งกินข้าวในโรงอาหาร(ย้ำว่าไม่เคยเลย) แต่ทั้งกลุ่มพี่เค้ารวมถึงพี่เค้าเกือบ10คนมานั่งที่โต๊ะกินข้าวหลังโต๊ะเรา แล้วเราก็ลองให้เพื่อนช่วยสังเกตนะคะว่าพี่เค้ามองรึป่าว ปรากฏว่ามองกันเป็นตาเดียวเลยค่ะ เร็งเป้ามี่กลุ่มเราเลย เรานี่แบบหึ้ยบังเอิญไปป่าว แต่ถ้ามันบังเอิญจริงๆก็คงไม่เกิดเหตุการณ์แบบที่ว่าปกติไม่เคยมาตรงนี้แต่กับมานั่งแถวนี้พอเราเดินผ่านไปพี่เค้าก็กลับๆกันไป มันเกิดแบบนี้ประมาณ2-3ครั้งได้ค่ะ เราก็คิดว่าถ้าบังเอิญก็คงบังเอิญม้ากๆจริงๆ (เพื่อนเรามันบอกว่าเหมือนพี่เค้าจะรู้แล้วว่าเราเป็นคนเอาไปให้)
พอถึงวันที่12กุมภาซึ่งถ้าเช้าวันต่อมาก็คือนร.ส่วนใหญ่เค้าจะให้ของกันเพราะวันที่14กุมภามันเป็นวันเสาร์ เราก็เลยคิดว่าพรุ่งนี้ไม่มีอะไรให้พี่เค้าเลยคืนนั้นเราเลยเอาสมุดวาดรูปเล่มใหม่มาวาดรูปพี่เค้าคืนเดียวเส็ดเลย เราตั้งใจทำมากเพราะไม่มีเวลาเลย พอเช้าวันต่อมาเราเห็นกลุ่มพี่เค้านั่งอยู่ที่ศาลาแต่ไม่เห็นพี่คนที่เราชอบ เราเลยคิดว่าจะเอารูปไปให้เพื่อนพี่เค้าที่ศาลาโดยที่ไม่ให้เพื่อนพี่เค้าบอกพี่เค้า แต่คือเพื่อนพี่เค้านี่ผช.ทั้งแก้ง เราก็แบบเขินมากทำใจประมานเกือบชม.จนเพื่อนมันบ่นเราว่า ถ้าเราไม่เอาไปให้เพื่อนพี่เค้าเพื่อนเรามันจะไม่ช่วยแล้ว เราเลยตัดสินใจเดินไปที่ศาลา มองหันหลังมองเพื่อน แต่แป่วเลยเพื่อนมันยืนรออยู่ไกลๆ เรานี่ฉายเดี่ยวค่ะถึงกับก้มหน้าขำต่อหน้าเพื่อนพี่เค้า แล้วเราก็มือสั่นค่อยๆดึงกระดาษออกมาพร้อมกับวางพวงมาลัยดอกรักไว้บนรูป (คือที่ให้เป็นพวงมาลัยเพราะว่าเราน่ะเห็นว่ากุหลาบมันซ้ำๆธรรมดาๆแล้วดูหวานๆเกินไปไม่ใช่เพราะเราเทิดทูนพี่เค้าหรอกน้ะ)แล้วพูดกับเพื่อนพี่เค้าว่าฝากให้พี่...ด้วยน้ะ เพื่อนพี่เค้าก็อ๋อกันเลย(เหมือนสงสัยกันมานานแล้วก็รู้จนได้555) แล้วเราก็แบบพูดกับเพื่อนพี่เค้าแบบกำชับว่าอย่าบอกพี่เค้าน้ะ แบบพูดย้ำๆ555 เพื่อนพี่เค้าก็แบบบอกว่ารอมันก่อนป่าวเดี๋ยวมันก็มา เราก็บอกว่าไม่เอา555 คือการสนทนาสั้นๆระหว่างเพื่อนพี่เค้ากับเราสนุกมาก เพื่อนพี่เค้าเฟรนลี่มาก นิสัยดีกว่าที่คิดไว้ เรานี่โล่งอกเลย555 แล้วเรากำลังจะกลับเราเลยเอาดอกกุหลาบ1ดอกดึงกลีบมันออกหมดเลยแล้ววางไว้บนรูป คือในใจคิดว่ามันกวนดี555 เพื่อนเรามันก็เอากลับไปโรยบนทางเดินอีก555 เราหันไปเห็นพี่เค้าเริ่มเดินมาแล้ว เรารีบวิ่งกระเจิงไปเลย 5555
เหตุการณ์ก็เป็นแบบนี้น้ะค้ะ แต่เมื่อเรามีความสุขเราก็ต้องทุกข์บ้างเวลาพี่เค้าอยู่กับแฟนT/\T แต่เราก็คิดว่าเป็นแบบนี้เราก็มีความสุขแค่ไหนแล้ว จนป่านนี้พี่เค้าก็คงรู้แล้วแหละแต่แค่ไม่แสดงออกมา เราก็จะวาดรูปพี่เค้าไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ... แต่มันก็น่าเศร้าน้ะคะที่อีกอาทิตเดียวเราก็จะจบม.3แล้ว เราคงไม่ได้เจอพี่เค้าอีกแล้วแหละเศร้าดีนะคะ5555
*ปล.ถ้าใครอยากเห็นรูปเพิ่มอีกหลังไมค์มาได้เลยนะคะ555
*ปล.2 ผิดพลาดตรงไหนขอโทษด้วยน้ะค้ะเป็นกระทู้แรกจริงๆค่ะ
ขอบคุณน้ะค้าที่อ่านจนจบ ขอบคุณมากค่า^^
มาเล่าประสบการณ์บอกรักรุ่นพี่ที่ไม่เหมือนใคร
อย่างแรกเราขอแนะนำตัวก่อนนะคะว่าเราเรียนอยู่ชั้นม.3 ของโรงเรียนแห่งหนึ่งที่ม.ต้นจะเป็นผญ.ล้วน ส่วนม.ปลายจะมีผช.ด้วย(น้อยค่ะน้อย) มีอยู่วันนึงเราน่ะนั่งอยู่ที่ศาลาติดกับสนามหญ้าของโรงเรียน(มันเป็นที่ที่เรานั่งประจำอยู่แล้ว หรือเรียกได้ว่าสถิตอยู่ตรงนี้ตลอด) มีกลุ่มพี่ผู้ชายม.4กลุ่มนึงมาเล่นบอลตรงสนามหญ้าใกล้ๆที่เรานั่ง แล้วมีพี่คนนึงเค้าเล่นบอลแล้วแกล้งเตะอัดกลุ่มเรา กลุ่มเรานี่คือกระจายเลยค่ะต่างคนต่างหลบ พี่เค้าก้มองหน้าเรา เราก้มองแล้วพูดกับเพื่อนว่า เห้ยนี่พี่คนนี้เคยเจอบนรถโดยสารนี่นา แต่เราก็ไม่ได้อะไรมากแล้วก็ไม่ได้คิดอะไร จนมาวันนึงเราไปกิน kfc แล้วดันเจอพี่เค้าที่ kfc เหมือนกัน พี่เค้ามองหน้าเราอีกแล้วสงสัยจะจำเราได้(พี่เค้าเป็นคนที่มองอะไรแบบจ้องๆคือถ้าพี่เค้ามองเราก้รู้เลย เรียกวาจ้องๆๆๆๆๆ) เราก้คิดในใจแหละว่าแหม่มองงี้ก้เขินเป็นนะ555 ต่อจากนั้นเราก็เริ่มเพ้อถึงหน้าพี่เค้าบ่อยๆ แล้วก็เริ่มหาเฟชพี่เค้าแต่ก็หาไม่เจอ แต่เรานึกขึ้นไดว่าเรารู้ชื่อเพื่อนพี่เค้าในกลุ่มคนหนึ่งเลยพิมพ์ชื่อเล่นๆไปดันเจอ!! คือดีใจมากแล้วก็ดูคอมเม้นในเฟชเพื่อนพี่เค้าเราก็เจอเฟชพี่เค้าทันทีเลย>< เราเข้าไปส่องรูปพี่เค้าแบบเขินเลย555 แต่พี่เค้าลงรูปน้อย แล้วเราก็รู้ว่าพี่เค้าก็เป็นคนที่ดังๆในโรงเรียนอยู่นะ(สถานะโสด55555) แต่เราก็ไม่กล้าแอดพี่เค้าไปหรอกคือมันไม่กล้าจริงๆ มีครั้งนึงเราลองกดแอดแล้วเราก็กดยกเลิกทันทีเลย555 พอช่วงเดือนพฤศจิกายนเพื่อนเราก็เริ่มรู้ล้ะว่าเราแอบชอบพี่เค้าเพราะอาการเรามันเก็บไม่อยู่(ก็คนมันเขิน><) เราก็ทั้งหาตารางเรียนพี่เค้า555 ต่อจากนั้นเราก็เห็นเพื่อนในห้องเราคนนึงมันวาดภาพเหมือนได้ เราเลยเอาสมุดวาดรูปเล่มเก่าเรามาวาดรูปพี่เค้า(เป็นภาพสเก็ตจากภาพที่พี่เค้าลงในเฟช ถ้าพี่เค้าลงไม่บ่อยเราเลยไม่ค่อยมีรูปวาดสักเท่าไหร่) เราลองวาดรูปแรกแล้วเอาไปให้เพื่อนดูเพื่อนมันบอก หึ้ยเหมือนมากอ่ะ
เราก็วาดรูปพี่เค้าต่อเรื่อยๆจนจะจบเล่มแล้วเหลือแค่แปะรูปพี่เค้าแล้วก็ตกแต่งสมุดนิดหน่อย(บางรูปเราก็แอบถ่ายพี่เค้าด้วยน้ะ บางรูปก็จากในเฟช) เรากะว่าจะให้พี่เค้าวันวาเลนไทน์ แต่พอสิ้นเดือนมกราคมที่เราต้องสอบโอเน็ต เรากำลังจะกลับบ้านเลยส่องเฟชพี่เค้าหน่อย ถึงกับร้องตะลึงๆๆๆๆๆๆๆๆๆ พี่เค้าตั้งคบในเฟชกับพี่ผญ.ม.5ในรร.คนหนึ่ง พูดคำเดียวค่ะว่าจุก เพราะอีก 14วันเราก็จะเอาสมุดไปให้พี่เค้าแล้ว พอวันที่3กุมภาเราเลยตัดสินใจเอาสมุดวาดรูปที่เราทำเส็ดแล้วไปให้พี่เค้า แต่เราไม่เปิดตัวนะคะ เรากะว่าจะทำเหมือนครั้งแรกที่เอาไปวางไว้ แต่มันไม่มีโอกาสเลย ถึงพี่เค้าจะเดินออกไปแต่เพื่อนพี่เค้าก็ยังนั่งอยู่ เรากะจะสไลค์สมุดไปแต่ก็ป๊อดเกินไป จะเดินเอาไปฝากเพื่อนพี่เค้าซึ่งเป็นผช.ล้วนเราก็แบบ ไม่กล้า ป๊อดมากกกก!! จนพี่เค้าเดินกลับมาเราก็หมดโอกาสเลย เรานั่งรอประมาณ40-50นาทีจนโอกาสก็มาถึงพี่เค้ากับเพื่อนๆไปนั่งใต้บันไดหอประชุม แล้วถ้าขึ้นหอประชุมไป มองลงมาจะมีช่องที่เป็นบันไดมันโค้งพอดีทำให้เป็นช่องที่เห็นหลังพี่เค้าพอดี เรากับเพื่อนเลยวิ่งขึ้นไป จัดการเอาเทปใสแปะสมุดไว้ไม่ให้ปลิวเวลาหล่นลงไป เราก็แบบใจเต้นตุบๆๆๆ โหยตื่นเต้นมากค่ะเพื่อนเราเตรียมถือกระเป๋าเพื่อวิ่งหนี เราก็นั่งลงแล้วยื่นมือลงไป(จากข้างล่างจะไม่มีใครเห็นมือเราแน่นอน) พอเราปล่อยมือปุ๊บ สมุดตกลงดดนหลังพี่เค้าปั๊บ เรากับเพื่อนนี่วิ่งติดจรวดไปลงด้านหลังของหอประชุม เราได้ยินเสียงคนร้องโอ๊ยด้วย555 พอเราเดินมาทางข้างล่างไกลจากกลุ่มพี่ๆเค้าหน่อย เราแอบมองพี่เค้า เหตุการณ์เหมือนตอนนั้นเลย เพื่อนพี่เค้ามุงกันเต็มเลย มุงกันเยอะมาก แถมมีเพื่อนพี่เค้าคนนึงวิ่งออกมาดูว่าเป็นใคร อีกคนวิ่งขึ้นหอประชุมเลยวิ่ง ประมาณว่าวิ่งดักกันเลย5555 เราก็ยังขำอยู่เลยน้ะ เราน่ะหอบเลยค่ะ เหนื่อยมาก แต่ไม่ได้เหนื่อยเพราะวิ่งนะคะแต่เราเหนื่อยเพราะใจมันเต้นเร็วกว่าปกติแถมหายใจไม่ทัน555
เช้าวันต่อมา ช่วงพักเที่ยงค่ะ เราถึงกับอึ้ง วันดีคืนดีพี่เค้าไม่เคยมานั่งกินข้าวในโรงอาหาร(ย้ำว่าไม่เคยเลย) แต่ทั้งกลุ่มพี่เค้ารวมถึงพี่เค้าเกือบ10คนมานั่งที่โต๊ะกินข้าวหลังโต๊ะเรา แล้วเราก็ลองให้เพื่อนช่วยสังเกตนะคะว่าพี่เค้ามองรึป่าว ปรากฏว่ามองกันเป็นตาเดียวเลยค่ะ เร็งเป้ามี่กลุ่มเราเลย เรานี่แบบหึ้ยบังเอิญไปป่าว แต่ถ้ามันบังเอิญจริงๆก็คงไม่เกิดเหตุการณ์แบบที่ว่าปกติไม่เคยมาตรงนี้แต่กับมานั่งแถวนี้พอเราเดินผ่านไปพี่เค้าก็กลับๆกันไป มันเกิดแบบนี้ประมาณ2-3ครั้งได้ค่ะ เราก็คิดว่าถ้าบังเอิญก็คงบังเอิญม้ากๆจริงๆ (เพื่อนเรามันบอกว่าเหมือนพี่เค้าจะรู้แล้วว่าเราเป็นคนเอาไปให้)
พอถึงวันที่12กุมภาซึ่งถ้าเช้าวันต่อมาก็คือนร.ส่วนใหญ่เค้าจะให้ของกันเพราะวันที่14กุมภามันเป็นวันเสาร์ เราก็เลยคิดว่าพรุ่งนี้ไม่มีอะไรให้พี่เค้าเลยคืนนั้นเราเลยเอาสมุดวาดรูปเล่มใหม่มาวาดรูปพี่เค้าคืนเดียวเส็ดเลย เราตั้งใจทำมากเพราะไม่มีเวลาเลย พอเช้าวันต่อมาเราเห็นกลุ่มพี่เค้านั่งอยู่ที่ศาลาแต่ไม่เห็นพี่คนที่เราชอบ เราเลยคิดว่าจะเอารูปไปให้เพื่อนพี่เค้าที่ศาลาโดยที่ไม่ให้เพื่อนพี่เค้าบอกพี่เค้า แต่คือเพื่อนพี่เค้านี่ผช.ทั้งแก้ง เราก็แบบเขินมากทำใจประมานเกือบชม.จนเพื่อนมันบ่นเราว่า ถ้าเราไม่เอาไปให้เพื่อนพี่เค้าเพื่อนเรามันจะไม่ช่วยแล้ว เราเลยตัดสินใจเดินไปที่ศาลา มองหันหลังมองเพื่อน แต่แป่วเลยเพื่อนมันยืนรออยู่ไกลๆ เรานี่ฉายเดี่ยวค่ะถึงกับก้มหน้าขำต่อหน้าเพื่อนพี่เค้า แล้วเราก็มือสั่นค่อยๆดึงกระดาษออกมาพร้อมกับวางพวงมาลัยดอกรักไว้บนรูป (คือที่ให้เป็นพวงมาลัยเพราะว่าเราน่ะเห็นว่ากุหลาบมันซ้ำๆธรรมดาๆแล้วดูหวานๆเกินไปไม่ใช่เพราะเราเทิดทูนพี่เค้าหรอกน้ะ)แล้วพูดกับเพื่อนพี่เค้าว่าฝากให้พี่...ด้วยน้ะ เพื่อนพี่เค้าก็อ๋อกันเลย(เหมือนสงสัยกันมานานแล้วก็รู้จนได้555) แล้วเราก็แบบพูดกับเพื่อนพี่เค้าแบบกำชับว่าอย่าบอกพี่เค้าน้ะ แบบพูดย้ำๆ555 เพื่อนพี่เค้าก็แบบบอกว่ารอมันก่อนป่าวเดี๋ยวมันก็มา เราก็บอกว่าไม่เอา555 คือการสนทนาสั้นๆระหว่างเพื่อนพี่เค้ากับเราสนุกมาก เพื่อนพี่เค้าเฟรนลี่มาก นิสัยดีกว่าที่คิดไว้ เรานี่โล่งอกเลย555 แล้วเรากำลังจะกลับเราเลยเอาดอกกุหลาบ1ดอกดึงกลีบมันออกหมดเลยแล้ววางไว้บนรูป คือในใจคิดว่ามันกวนดี555 เพื่อนเรามันก็เอากลับไปโรยบนทางเดินอีก555 เราหันไปเห็นพี่เค้าเริ่มเดินมาแล้ว เรารีบวิ่งกระเจิงไปเลย 5555
เหตุการณ์ก็เป็นแบบนี้น้ะค้ะ แต่เมื่อเรามีความสุขเราก็ต้องทุกข์บ้างเวลาพี่เค้าอยู่กับแฟนT/\T แต่เราก็คิดว่าเป็นแบบนี้เราก็มีความสุขแค่ไหนแล้ว จนป่านนี้พี่เค้าก็คงรู้แล้วแหละแต่แค่ไม่แสดงออกมา เราก็จะวาดรูปพี่เค้าไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ... แต่มันก็น่าเศร้าน้ะคะที่อีกอาทิตเดียวเราก็จะจบม.3แล้ว เราคงไม่ได้เจอพี่เค้าอีกแล้วแหละเศร้าดีนะคะ5555
*ปล.ถ้าใครอยากเห็นรูปเพิ่มอีกหลังไมค์มาได้เลยนะคะ555
*ปล.2 ผิดพลาดตรงไหนขอโทษด้วยน้ะค้ะเป็นกระทู้แรกจริงๆค่ะ
ขอบคุณน้ะค้าที่อ่านจนจบ ขอบคุณมากค่า^^