ก็อยากจะเชื่อใจนะ แต่การกระทำของเทอ.... ฉันไม่อยากฝืนใจตัวเอง

มีแฟนค่ะ เราคบกันมาได้สักพักแล้ว เรารู้จักกันเพราะที่เรียนใหม่ เราเป็นเพื่อนกัน แต่เหมือนว่าเราสองคนจะรู้สึกตรงกัน เรารู้สึกดีๆต่อกัน จนวันที่เขามาสารภาพว่าชอบเรา หลังจากนั้นเราก้คบกัน ขออะไรได้หมดทุกอย่าง บอกไว้เลยเขาเป็นที่เฟรนลี่ คุยกับใครไปทุกคน สนิทกับอื่นไปทั่ว บางครั้งก้หึงนะ แต่เขาบอกให้เชื่อใจ โอเค้ เชื่อใจก้เชื่อใจ...
แต่เดี๋ยวนี้..มันไม่ใช่ เราก้พยามยามทำความเข้าใจแต่มันทำไม่ได้จริงๆ เบื่อกันแร่วก้บอก เขาจะต้องหาเพื่อนคุยด้วยตลอด พอเราถามก้บอกไม่ได้คิดอะไร เรียกกันว่า บี๋ ที่รัก เงี้ย ขนาดเรายังไม่เรียกงี้เรย คุยกันบ่อยฟ่าคุยกับเราสะอิก มันน้อยใจนะมากด้วย เคยถามว่าทำไมต้องหาคนคุยด้วยตลอด เขาตอบว่า เหงา!! แร่วไอคนที่มันอยู่ตรงนี้ร่ะไม่เคยเห้นมันเลยรึไง ถึงได้ต้องหาคนคุยด้วยตลอดเวลา...
ความอดทนของคนมันมีขีดจำกัดนะ ฉันก้ไม่รุว่าจะทนเทอไปได้อิกนานแค่ไหน.. เริ่มเบื่อกับสิ่งที่เป้นอยู่ #การตัดใจมันยากนะ แต่ถ้าต้องตัด ยังไงก้ต้องตัด!!! แม้ว่าจะใช้เวลานาเท่าไรก้ตาม...ถ้าเทอคุยกับเขาแล้วเทอไม่เหงา เทอก้ไปคบกับเขาเหอะ อยู่กับมันเหงามาก ก้ไป!!!
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่