ประสบการณ์ความรัก เมื่อพบว่าแฟนคุณคุยกับคนอื่น ขณะที่คบกับคุณอยู่

ผมเป็นผู้ชายที่หน้าตาธรรมดาๆคนนึงครับ
ส่วนแฟนผมสำหรับผมเธอสวยเสมอ

ในชีวิตนี้ผมไม่เคยมีแฟนมาก่อนจนกระทั่งเข้ามหาลัย (สมัยมัธยมอยู่โรงเรียนชายล้วนฮะ เล่นแต่กีฬากับเรียนแค่นั้นแหละครับไม่มีเวลาไปจีบสาวไม่รู้เหมือนกันว่าเพื่อนผมมันไปเอาเวลามาจากไหนกัน55555)

ผมรู้จักเธอครั้งแรกตอนวันตรวจสุขภาพของคณะ ผมยังจำวันเวลาและสถานที่ได้แม่นยำ มันเป็นวินาทีที่ยากจะลืมครับ ในวันนั้นผมยังไม่ได้คุยอะไรกับเธอครับ แถมยังเข้าใจว่าเธอเป็นแฟนของเพื่อนโรงเรียนเดียวกันที่อยู่คนละห้องอีกด้วย : (

ช่วงปีแรกที่เข้ามหาลัยผมก็ใช้ชีวิตตามภาษาวัยรุ่นทั่วๆไปครับ เล่นเกมกับเพื่อน ไปหลับๆตื่นๆในห้องเลคเช่อ  แล้วก็เข้าร่วมกิจกรรมของคณะและมหาวิทยาลัย ช่วงนี้เป็นช่วงหนึ่งที่สำคัญมากๆครับ ผมกับเธอเริ่มสนิทกันมากขึ้นเรื่อยๆ แรกๆผมก็ยังไม่กล้าจีบเธอเพราะคิดว่าเธอมีแฟนแล้วแต่ต่อมาก็ได้ยินมาอีกว่าเธอเลิกกับแฟนนานแล้ว และพวกเพื่อนๆก็มีนินทาพูดเฮฮาเกี่ยวกับเธอไปต่างๆนาๆ(เรื่องเธอกับแฟนเก่า)
จุดนี้เป็นจุดเริ่มต้นที่สำคัญมากครับ เวลาผมฟังเรื่องอะไรเกี่ยวกับเธอผมมักรู้สึกเจ็บปวดทรมานแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน  มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายได้ยากครับ  (ลองนึกถึงอารมณ์ที่มีใครมาพูดเสียๆหายๆกับผู้หญิงที่คุณชื่นชมดูครับ)  ในขณะนั้นเองที่ผมได้ตัดสินใจแล้วครับว่าผมชอบผู้หญิงคนนี้ และผมจะจีบเธอ
ไม่ว่าอะไรจะเคยเกิดขึ้นกับเธอผมไม่สนใจอะไรทั้งนั้นครับ ผมสนใจที่เธอเป็นเธอในปัจจุบัน และมองไปที่อนาคตที่เราจะสร้างร่วมกันมากกว่า
(ช่วงนั้นเพลงนี้ดังครับผมนี่นั่งฟังได้ทั้งวันเลย
https://www.youtube.com/watch?v=1P1FOYG23FM)

ระหว่างช่วงที่จีบกันก็มีอุปสรรคบ้างครับคือมีคนมาจีบเธอเหมือนกัน
แต่นั่นไม่ใช่อุปสรรคใหญ่อะไร อุปสรรคใหญ่สำหรับผมก็คือเธอคิดว่าผมชอบเพื่อนอีกคนนึงซึ่งมันไม่ใช่เลยครับ ผมไม่ได้เป็นคนคบเผื่อเลือกหรืออะไรแบบนั้น  (อีกเหตุผลที่สำคัญมากๆคือ แม่ผมเป็น single mom ครับ ผมมีความแน่วแน่เสมอมาว่าผมจะไม่ทำให้ผู้หญิงที่ผมรักเสียใจ)

หลังจากผ่านอุปสรรคหลายๆอย่าง และแล้วเธอก็รับรักผมครับ ความรักมันช่างหอมหวาน ผมอยากทะนุถนอมมันให้ดีที่สุด คติประจำใจของผมก็คือ “ความรักคือการให้” และผมก็พร้อมจะให้เธอทุกอย่าง ผมคิดแบบนี้มาเสมอ

เราคบกันมานานครับหลายปีผ่านไปเหมือนเป็นทั้งเพื่อนและแฟน
มีทะเลาะกัน งอนกัน ตามประสาวัยรุ่น แต่ปกติก็จะหายโกรธกันในไม่กี่วัน  และผู้ใหญ่ของเราทั้งสองฝ่ายก็รับรู้ดีครับว่าเราคบกันประมาณว่าในครอบครัวเธอรู้จักผมเพราะไปส่งเธอที่บ้านเป็นประจำ  และที่บ้านผมก็รู้จักเธอเช่นกัน

เรื่องราวเหมือนจะราบรื่นดีแต่จริงๆแล้วมันไม่เป็นอย่างนั้นซะทีเดียวครับ ปัญหาเริ่มก่อตัวขึ้นช้าๆ ผมไม่รู้ว่าปัญหาเริ่มขึ้นตอนไหน แต่หลังๆเธอเริ่มโกรธผมบ่อยขึ้น  บางครั้งเราเดินด้วยกันแต่ไม่ได้พูดกันเลยด้วยซ้ำ  แต่อีกวันเราก็ดีกันใหม่  เหตุการณ์แบบนี้เกิดเป็น loop ซ้ำๆครับ  มันค่อยๆแย่ขึ้นจากปีแรกๆที่คบกัน มันต่างกันจริงๆครับ  จนบางครั้งเธอร้องไห้และบอกเลิกผม แต่ผมก็มักจะบอกให้เธอคิดดีๆก่อน
คิดถึงเรื่องดีๆเวลาที่เรามีความสุข  ผมไม่รู้ว่าสิ่งที่ผมทำเป็นการยื้อเธอรึเปล่า แต่ผมคิดเสมอว่าผมจะพยายามรักษาความสัมพันธ์นี้ไว้ให้ดีที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้

สิ่งหนึ่งที่สำคัญเลยของความรักหนุ่มสาว
คือความเข้าใจและการเอาใจใส่กันพอมามองย้อนไปถึง
เหตุผลของความห่างเหินของเราผมว่ามันคงเป็นเพราะ
ปัจจัยหลายๆอย่างทั้งเรื่องเรียนและความดื้อรั้นตามประสาวัยรุ่น
และการที่เราขาดความเอาใจใส่ซึ่งกันและกันครับ

มาถึงตรงนี้เรื่องราวก็ยังคงเหมือนไม่มีอะไรเรายังคบกันปกติดี
แต่จริงๆปัญหามันเกิดแล้วครับ มันคงเกิดมานานแล้ว
มีอยู่วันหนึ่งขณะที่ผมเข้า app วาดภาพ app นึง ผมไปสะดุด
อยู่ที่รูป card ครับ มันเป็นรูป card HBD ที่เธอทำให้น้องรหัสของเธอ
ผมก็พยายามจะไม่คิดอะไรครับ แม้ว่ามันจะมีรายละเอียดพวก first time we met (เป็นช่วงปี2012ครับที่เค้าพบกันครั้งแรก แต่ไอ card นี้เป็น card วันเกิดตอนปี 2013 ซึ่งตอนที่ผมเจอก็เป็นช่วงปี 2013 ครับ) อะไรทำนองนี้อยู่ ซึ่งปกติเธอจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าวันไหนที่เราพบกันครั้งแรก วันที่เดทกันครั้งแรก ก็เหมือนจะมีผมจำได้อยู่คนเดียว โดยผมมักจะชวนเธอไปหาขนมทานหรือเดินเล่นเสมอ ( ผมไม่ค่อยได้บอกเธอด้วยครับว่ามันวันครบรอบเพราะผมรู้สึกว่าเธอคงลืมอีก 5555555 )

ปมในใจนี้เหมือนจะถูกผมฝังมันไว้ครับ
ผมพยายามคิดว่ามันเป็นแค่เรื่องธรรมดาที่พี่รหัสจะเทคแคร์น้องรหัส
ผมพยายามไม่นึกถึงมัน  เวลาเธอเจอน้องคนนี้ แฟนผมก็มีเข้าไปช่วยงานผมก็ยังใจเย็นครับ แต่ไอ post บน facebook ของเค้าสองคนบางครั้งมันเหมือนส่งข้อความบางอย่างหากัน แต่ผมก็ยังเชื่อใจครับ ผมเชื่อว่าแฟนผมต้องไม่ทำอย่างนั้นกับผม ผมคงบ้าคิดมากไปเองผมเชื่อขนาดที่ว่าไม่คิดจะเชคอะไรเลยแม้แต่น้อย พวก sms หรือ facebook ผมก็คิดว่ามันเป็นสิทธิส่วนบุคคลครับผมไม่อยากเข้าไปก้าวก่ายในโลกส่วนตัวของเธอเราคบกันมานานผมคิดว่าผมควรเชื่อใจเธอและเคารพเธอ  แต่แล้วความซวยอีกครั้งของผมก็เกิดขึ้น ด้วยเทคโนโลยีสมัยใหม่อันก้าวไกลทำให้ภาพในอุปกรณ์ต่างๆมันออนไลน์ และเพราะอะไรไม่ทราบได้ขณะจัดการไฟล์ในคอมผมดันบังเอิญไปเห็นรูปของที่เธอทำของให้น้องคนนั้นมันเป็นกระเป๋าดินสอถักลายดอกกุหลาบแดงพร้อมชื่อที่เธอทำให้น้องคนนั้น (ปกติเธอชอบประดิษฐ์ประดอยอะไรพวกนี้เป็นงานอดิเรกแหละครับ) แต่ผมก็ไม่เคยได้อะไรแบบชิ้นนี้นะชิ้นนี้มันมีความหมายแน่นอนครับ ประกอบกับช่วงนั้นเธอ unfriend fb ผม  ผมเองก็งง พอเอ่ยปากถาม เธอก็ไม่ตอบอะไรและทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น(ผมถามเฉพาะเรื่อง facebook นะครับ)  จนเมื่อความห่างเหินของเรามันมากขึ้นเรื่อยๆผมจิตตกมากวันๆชอบนั่งคิดวกวนทบทวนตัวเอง และถึงขั้นส่งข้อความไปหาเธอว่า “เธอเบื่อหรือรำคาญผมหรือเปล่า หรือเธอชอบคนอื่นอยู่ถ้าเป็นอย่างนั้นไม่ต้องห่วงผม ให้เราเป็นแค่เพื่อนกันก็ได้ ผมขอแค่พื้นที่เล็กๆให้ได้ดูแลช่วยเหลือเธอบ้างก็พอ” แต่เธอก็ไม่ได้มีการโต้ตอบอะไรครับชีวิตเรายังคงเป็นเหมือนเดิมต่อไป
ผมพยายามคิดว่าเรื่องเหล่านี้ผมเป็นต้นเหตุผมดูแลเธอไม่ดีพอ
และการที่เธอยังไม่เลิกกับผมเพราะเธอยังเลือกผมอยู่  ส่วนไอเรื่อง card เรื่องของ  ผมก็พยายามจะคิดว่ามันเป็นแค่ของขวัญธรรมดาๆที่ไม่ธรรมดา  ซึ่งอาจจะเกิดจากความหลงชั่วขณะของเธอ  ความหลงกับความรักมันต่างกันนะครับ (หลายๆคนน่าจะเข้าใจ)

หลังจากเหตุการณ์นั้นผมก็ยังคงพยายามรักษาความสัมพันธ์
ของเราให้ดีครับ ผมเอาใจใส่เธอมากขึ้นจริงๆ อาจจะเพราะมันเป็นช่วง
ที่การเรียนเข้าสู่ปีสุดท้ายวิชาเรียนมีน้อยลงและเริ่มเรียนสบายขึ้นแล้วด้วยก็เป็นได้

แต่เมื่อเวลาผ่านไปปัญหาระหว่างเราก็ยังมีเรื่อยๆครับ คล้ายๆเดิมคือทะเลาะกันด้วยเรื่องทั่วไป และสุดท้ายมักจะสรุปที่เธองอนผม แต่อีกวันก็จะคุยกันปกติ นี่ก็อาจเพราะด้วยเรื่องเรียนที่เราต้องทำงานร่วมกันทำให้ไม่ค่อยมีเวลาจะมางอนกันได้ต้องติดต่อสื่อสารกันตลอด  ตอนเช้าก็ต้องตื่นเช้าไปทำงาน เย็นก็ต้องทำงานต่อจนดึกกลับหออ่านหนังสือนอน ชีวิตวนไปเรื่อยๆ ไม่ค่อยมีเวลาให้คิดอะไร
(นี่มันเรียนจริงๆหรอT___T)

ช่วงนี้เป็นช่วงที่ผมรู้สึกว่าความรักของเรามันคงที่ดีนะครับ
เราไม่ได้หวานเจี๊ยบแต่มันก็รู้สึกมีกันและกันตลอด คงเรียกได้ว่า
เป็นความรู้สึกของคนที่คบกันมานานหลายปีก็ว่าได้

จนกระทั่งเมื่อปลายปี 2014 มีงานเลี้ยงซึ่งก็มีทานเครื่องดื่มกัน เธอทานเครื่องดื่มไปเล็กน้อย ผมไม่รู้ว่าเธอเมามั้ย (เพราะปกติผมไม่เคยดื่มผมอยู่กับแม่สองคนมาตั้งแต่เล็กที่บ้านไม่มีใครทานอะไรพวกนี้)  แต่เธอทานไปนิดเดียวจริงๆคือเวลาผมเห็นเพื่อนมันทานกันแล้วเมาจนเพ้อเนี่ยมันต้องเยอะกว่านี้มากกกก   ทว่าสิ่งที่เกิดก็คือ คืนนั้นเธอส่งข้อความมาหาผมชวนทะเลาะด้วยเรื่องผู้หญิงคนเดิมเมื่อตอนปีหนึ่ง ซึ่งมันไม่มีอะไรในกอไผ่จริงๆ ผมก็งงๆครับ ผมไม่รู้ว่าเธอเมารึเปล่า แต่เธอดูจริงจังมากจนผมก็เครียด แต่เราก็เคลียกันจนจบได้ด้วยดี

พอขึ้นปีใหม่ผมก็ยังคง take care เธอตามปกติออกจะทำตัวดีกว่าปกติด้วยครับ
คนมีแฟนน่าจะเข้าใจนะเวลาหายงอนกันมันจะหวานกว่าปกตินิดหน่อย
แต่บางครั้งเธอกลับพูดเหน็บผมว่าไปแอบคุยกับคนอื่น  ประมาณว่า
เวลาผมคุยอะไรกับเธอแล้วเธอก็บอกว่าเรื่องนี้ไม่เคยคุยกับเธอนะ
คุยกับคนนั้นรึเปล่า?  ผมนี่งงเลย เพราะไม่เคยไปคุยกุ๊กกิ๊กกับสาวที่ไหนอยู่แล้ว
เปิดดูเมสเสจใน facebook/line ผมดูให้หมดก็ไม่เจออะไรหรอกฮะ
ไม่ใช่ว่าลบหรืออะไรนะแต่คนมันไม่เคยทำ (ไอเวลาไม่ได้ทำอะไรผิดแล้วคนเข้าใจผิดนี่มันโคตรจะเซ็งเลยยยย)  

หลังปีใหม่มาเรื่องของเราก็ดูปกติดีมาเรื่อยๆครับนอกจากปมเรื่องที่เธอมาคิดว่าผมมีกิ๊กก็ไม่มีเรื่องอื่น ผมก็พยายามเคลียตัวเองครับประมาณว่าเดินหลบหน้าคู่กรณีไปเลยเพราะไม่อยากมีปัญหากับแฟนกลัวเธอคิดมากอีก (คือเรียนที่เดียวกันมันก็ต้องเจอกันเป็นเรื่องธรรมดานะครับ คณะผมไม่ได้ใหญ่โตอะไร)  ทุกอย่างก็เหมือนจะ Happy ดีครับ ผมรู้สึกมีความสุขเหมือนแรกๆที่เราคบกัน

แต่แล้วความลับมันก็ไม่มีในโลกจริงๆครับ
ปกติผมจะเป็นคนคอยจัดการไฟล์จิปาถะให้คุณแฟนตลอด แล้ววันนั้นวันที่ความซวยของผมมันบังเกิดเรื่องที่ผมไม่ได้อยากรับรู้เลยมันก็เข้าหัวผมจนได้  ผมเปิดไปเจอรูปที่เธอถ่ายด้วยกล้อง digital เธอถ่ายเก็บข้อความในมือถือไว้ครับเป็นข้อความที่ผมส่งให้เธอ กับข้อความที่เธอส่งให้น้องคนนั้น ผมนี่อ่านแล้วน้ำตาไหลเลยครับ มันเหมือนโดนใครเอาอะไรมาฟาดหน้าแรงๆหน้าชาไปหมด  บอกตรงๆว่าโกรธครับ  ไม่คิดว่าเธอจะคุยกับคนอื่นจริงจังขนาดนี้
ในขณะที่คบกับผมอยู่ (นี่สินะที่บอกว่าคุยกับคนอื่น แต่นี่มันเธอทำหนิ TT)  แต่ผมก็ยังพยายามสงบสติอารมณ์  พยายามทบทวนว่ามันเกิดอะไรขึ้นตั้งสติประติดประต่อเรื่องราวที่เกิดจนผมตัดสินใจว่าผมจะสืบเรื่องนี้ให้หนักยิ่งขึ้น

และแล้วผมก็ได้ทำเรื่องที่แย่มากๆครับ คือผมแอบเข้า facebook ของแฟนผมเพื่ออ่านข้อความที่เธอคุยกับน้องคนนั้น และมันก็มีอยู่จริงๆครับไอเรื่องที่เราไม่ได้อยากรับรู้แต่มันเข้ามาในหัวแล้วลืมไม่ได้   ผมอ่านไปเยอะครับบอกเลยว่าเจ็บมาก
ข้อความคุยกันมากกว่า 3,000 ข้อความ
มันเหมือนคลื่นถล่มชีวิตผมให้พังทลาย เรื่องราวหลายปีที่ผ่านมามันเหมือนความฝันไปในทันที ผมไม่รู้ว่าเธอรักผมแค่ไหน หรือเธอรักน้องคนนั้นแต่แค่ทิ้งผมไปไม่ได้


เรื่องที่เจ็บที่สุดคงเป็นช่วงที่เค้าคุยกันหวานๆมันอ่านแล้วทรมาน ทรมานตรงที่ผมเปิดไปดูว่าตอนนั้นเธอคุยอะไรกับผม ผมหมดแรงจนไม่อยากทำอะไรเลย  ยกตัวอย่างเช่นเวลาคุณคุยกับแฟนว่า
ไปอาบน้ำกัน  ไปนอนกันเถอะ  ฝันดีนะ  คำเหล่านี้แฟนคุณไม่ได้คุยแค่กับคุณเขาคุยกับคนอื่นด้วยในวันเวลาเดียวกัน ไอคำว่าคิดถึงที่แฟนเราพูดแต่มันไม่ใช่คิดถึงเรายิ้มโคตรเจ็บเลยหวะ


ผมขอยกประโยคจากหนังสือพี่เอ๋นิ้วกลมนะครับมันโดนจริงๆ
“ความเจ็บปวดที่ได้รู้ว่าเขาไม่รักเรา
เทียบอะไรไม่ได้กับ
ความเจ็บปวดเมื่อได้รู้ว่าเขารักใครอีกคน”


แม้ว่าผมจะได้รับอาการบาดเจ็บอย่างรุนแรงทางจิตใจดังกล่าว แต่ด้วยภาระหน้าที่ความรับผิดชอบต่างๆผมยังคงต้องไปเรียน(จริงๆคือเวลาไปเรียนเหมือนไปทำงานแหละครับยังไงก็ต้องไปTT)


ปัญหาแรกของผมคือผมไม่ได้รู้เรื่องนี้แบบ real time ถ้าเทียบย้อนกับไปตาม time line แล้วช่วงที่เค้าคุยหวานๆกันมันเป็นช่วงที่เธอ unfriend ผมครับ แหม่ถึงบางอ้อเลย  เพราะแบบนี้สินะ ความสัมพันธ์ช่วงนั้นผมถึงรู้สึกว่ามันแย่เอาซะมากๆ

ปัญหาต่อมาคือแล้วผมจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อรู้เรื่องนี้แล้ว?
คือถ้าไม่รู้อะไรเลยตอนนี้ผมกับเธอก็รักกันดีอยู่นะ  ไอการไปขุดคุ้ยแอบล้วงความลับเรื่องเก่าๆออกมานี่มันไม่ดีจริงๆ  ผมไม่น่าเข้าไปเปิดดูเลย

แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่