เขายังเห็นว่าเราเป็นเพื่อนอยู่หรือเปล่า?

ตอนนี้เรารู้สึกเครียดและน้อยใจยังไงไม่รู้ค่ะ เราเป็นนักเรียนใหม่ย้ายมาเรียนม.ปลายที่โรงเรียนแห่งหนึ่งและได้มีเพื่อนๆที่(ฉันคิดว่า)สนิท2คน ตอนแรกๆที่เราอยู่ด้วยกันเรารู้สึกดีและมีความสุขมากๆเลยค่ะ คิดว่าสองคนนี้แหละที่จะเป็นเพื่อนกันตลอดจนจบชีวิตม.ปลาย แต่แล้ววันหนึ่งเพื่อนเราคนนึงเกิดมีแฟนซึ่งผู้ชายคนนั้นเราเคยคุยด้วย(แต่ไม่ได้ชอบน่ะแค่คุยหยอกกันมาก่อน)เพื่อนคนมีแฟนก็เริ่มเปลี่ยน จากที่เราคุยกันทุกวันเดินไปไหนมาไหนกันก็กลายเป็นว่าเราต้องอยู่กับเพื่อนอีกคนหนึ่ง อยู่กันสองคน ช่วงที่สองคนนั้นคบกันแรกๆก็ดีน่ะเราก็แซวตามประสาแต่เอาไปเอามาเขาก็เหมือนรู้สึกเคืองเรา บางทีก็ชักสีหน้าเหมือนรำคาญทั้งที่เรายังไม่ได้ทำอะไร เราเปนคนที่ชวนคุยก่อนเสมอและทุกครั้งเราจำต้องทำเสียงสดใสทั้งที่ใจมันรู้สึกฝืนๆเพื่อให้มันคุยกับเราแต่มันก็ยังทำหน้าตาเหมือนไม่อยากพูดด้วย บางทีเราก็ได้ยินมันบนกับแฟนว่าเบื่อ รำคาญ เออเราก็ไม่ใส่ใจคิดว่าสักพักคงหายแต่มันเปนแบบนี้แทบทุกวันตลอดเดือนที่ผ่านมาแล้วมันก็ติดแฟนมากค่ะไม่ยอมห่างกันเลย เราเสียใจจริงๆที่มันทำเหมือนว่าเราไม่ได้อยู่ในสายตา
                  ส่วนเพื่อนอีกคนเราก็รู้สึกดีด้วยน่ะอย่างน้อยเราก็ยังมีเพื่อนคนนี้ แต่!รู้สึกว่าเพื่อนคนนี้ก็ไม่ค่อยยินดีที่จะอยู่กับเราสักเท่าไรเพราะแทบทุกครั้งเราไม่เคยจะอยู่ในความคิดของมันเลย เวลาทำงาน รอกินข้าว หรือเดินไปส่งงานมันชอบที่จะปลีกตัวไปจากเราเพื่อไปคุยกับเพื่อนสนิทอีกคน เราก็ต้องเดินอยู่คนเดียวถ้าโชคดีมีเพื่อนคนอื่นๆในห้องเดินมาแถวนั้นเราก็ถือโอกาสชวนคุยแต่ก็ไม่มากเพราะไม่สนิท เพื่อนคนนี้ไม่ค่อยชอบฟังเราสักเท่าไหร่ค่ะเราบอกว่า ไปเรียนคาบต่อไปกัน มันจะนิ่งหรือไม่ก็นั่งทำอะไรสักอย่างอยู่แต่สักพักก็หันไปถามเพื่อนเราอีกคนว่าไปกันยัง? แบบนี้อ่ะค่ะเรารู้สึกน้อยใจยังไงไม่รู้ เพราะคำพูดของเราดูไร้ค่าเหมือนเปนแค่ฝุ่นผงลอยล่องในอากาศ เราก็ไม่รู้จะทำยังไงก็ได้แค่เงียบแล้วเดินตาม
                  ตัวเราน่ะค่ะ คิดจริงๆว่าสองคนนี้คือเพื่อนสนิท คิดจริงๆว่าพวกมันคืออันดับหนึ่ง ในเฟสเราตั้งให้สองคนเปนเพื่อนสนิท(แต่สองคนนั้นไม่คิดจะทำ)เรายอมเหนื่อยพามันเดินไปส่งงานต่างๆเพราะคิดว่ามันเปนสิ่งที่เพื่อนควรทำ(แต่คราวของเรากลับไม่มีใครสน)เราไม่เคยว่าที่มันชักสีหน้า โกรธ และเมิน(แต่พอเราเปนบ้างมันก็ไม่แคร์กลับยิ่งเมินไปใหญ่ เราต้องเปนฝ่ายเริ่มพูดก่อนอีก) และเรื่องอื่นๆอีกมากมาย พิมพ์ไปพิมพ์มาน้ำตาก็จะไหล มันเศร้าจริงๆน่ะค่ะ สนิทแต่ก็ดูเหมือนไม่สนิท ไม่มีใครคอยรับฟังอะไรเราเลยค่ะ เวลาเราอ้าปากจะเล่าสิ่งที่อัดอั้นตันใจอะไรให้เพื่อนสนิท(ที่มีแฟน)ฟังน่ะมันจะพูดเลยค่ะว่าไม่อยากฟัง เราโคตรเฟลรู้สึกอยากร้องไห้ ส่วนอีกคนก้ชอบเหม่อเวลาเราเล่าอะไรให้ฟังเหมือนที่เราพูดไปมันไม่มีความหมายอะไร เราไร้คนคอยให้คำปรึกษา เพราะพ่อแม่ก็ไม่ได้อยู่ด้วย(เราเข้ามาเรียนในกทม.คนเดียวเลยไม่มีใคร) ทำยังไงดีค่ะถ้าให้เลิกคบคงไม่ได้เพราะเรารู้สึกผูกพันถึงแม้พวกมันจะไม่รู้สึกก็ตาม เราแค่อยากมีตัวตนบ้าง ไม่ต้องให้ความสำคัญมากแค่อย่าเมินกันเวลาที่เรามีปัญหาก็พอ เราอยากมีคนที่รู้สึกสนิทกับเราจริงๆค่ะ ไม่อยากให้แต่ละวันมันเปนไปด้วยความหม่นหมองเลย