พอดีไปเจอคำกลอนบทนึงในนิราศพระประธม แล้วพยายามตีความหมาย แต่ยังไม่ค่อยเข้าใจ เลยอยากรบกวนเพื่อนๆ พี่ๆ ที่มีความรู้ช่วยตอบหน่อยนะคะ

   "โอ้น้ำในใจคนเหมือนต้นอ้อย                     ข้างปลายกร่อยชืดชิมไม่อิ่มหนำ
      ต้องหับหีบหนีบแตกให้แหลกลำ              นั่นแลน้ำจึงจะหวานเพราะจานเจือ "