เมื่อตอนเด็กๆ ช่วงประถมเป็นเด็กที่ชอบภาษาอังกฤษมากๆ จะสนใจวิชานี้มาก มีการบ้านก็จะรีบทำให้เสร็จ อยากที่จะคุยกะคนต่างชาติ
เวลาที่เห็นคนต่างชาติก็จะดีใจอยากไปคุยด้วย แต่พอเข้ามัธยม (เป็น รร. เล็กๆประจำอำเภอที่มี นร. ไม่ถึงหกร้อยคน) ครู ที่ รร.  ก็ไม่ค่อยสอน ให้แค่ชีทมาแล้วก้ให้จดไปส่ง โดยไม่มีการอธิบายให้ฟังว่ามันคืออะไร? พอเวลาสอบก็เดาๆ สอบไปก็ผ่าน เป็นอย่างงี้จนจบ ....
มันเลยทำให้เบื่อวิชานี้เลยมาก ๆ จากที่เคยชอบมากๆ กลับกลายเป็นเบื่อ และไม่สนใจวิชานี้ไปเลย . . .
แต่พอเข้าม'หาลัยและในปัจจุบัน ภาษาอังกฤษก้ดันเป็นสิ่งที่จำเป็นมาก ๆ  ซะด้วยสิ อีกทั้งยังต้องเรียนกับเจ้าของภาษาอีก เป็นไงละทีนี่ เรียนก็ไม่รู้เรื่อง
ฟังก็ไม่รู้เรื่อง อ่านก็ผิดๆ ถูกๆ ซึ่งเพื่อนๆ ก็ดูเรียนรู้เรื่องกันเกือบทุกคนไม่ถึงกับแย่มาก แต่เรานี่สิ มันเย่มากๆ อะ
ความรู้สึกตอนเรียนภาษาอังกฤษมันมีทั้งกลัว  ทั้งกดดัน จนทำให้ไม่อยากจะเรียนภาษาอังกฤษ เรียนไม่มีความสุข
ซึ่งตอนนี้เรียกได้เลยว่าเป็น โรคกลัวภาษาอังกฤษ ก็ได้เพราะ เวลาเห็นคนต่างชาติก็กลัว กลัวเขามาคุยด้วยแล้วฟังไม่รุ้เรื่อง  ตอนเรียนก็กลัวว่าอาจาร์ยจะถาม  ตอนนี้รู้สึกเครียดมากในการเรียน เพราะเรียนไม่ทันเพื่อน ..
***  เลยอยากจะรู้ว่าควรจะทำอย่างไรดีคะเพื่อที่จะทำให้เปลี่ยนความคิด เปลี่ยนทัศนคติที่มีต่อภาษาอังกฤษ?
ทำอย่างไรจึงจะเลิกกลัวภาษาอังกฤษ?
มีวิธีที่จะเรียนภาษาอังกฤษอย่างไร?