มาแชร์ประสบกาณ์ความรักของผมครับ

สวัสดีครับทุกๆท่าน เดือนนี้เป็นเดือนแห่งความรัก ผมเลยอยากจะมาเล่าประสบกาณ์ความรักของผม

ผมก็เป็นผู้ชายคนหนึ่งที่หวังจะมีความรักที่ดีๆสักครั้งหนึ่งในชีวิตผมมีทั้งสมหวังและผิดหวัง พลาดมาแล้วนักต่อนักความรักของผม
ผมจะเล่าความรักของผมให้ฟังนะครับ

ผมมีรักครั้งแรกตอน ม.1 ตอนนั้นผมรู้จักเขาทางmsn ผมได้อีเมล์เขาจากเวบบอดของโรงเรียน เราก้อได้รุ้จักกัน เขาคนนี้นิสัยดีมาก สำหรับผมคนนี้แหละใช่เลยละเรียนเก่ง มีทุกอย่าง ช่วงตอนนั้นผมมีความสุขมาก ผมอะจะคุยกะเขาทางmsnและทางโทรศัพท์ เพราะใน โรงเรียนเราเจอกันแค่ตอนเคารพธงชาติ เพราะผมอยุ่คนละห้อง ผมชอบในตัวเขาเพราะเขาsetเวลาตลอดจะทำอะไรที่ไหน จะโทรกี่โมง ผมแทบจะไม่ต้องรอเก้อ คือพูดกันเข้าใจ ถามว่าผมเคยไปกินไปดูหนังหรือเปล่า  ไม่เลยครับคือเขาจะมีคนมารับมาส่งตลอด ทำให้ไม่มีโอกาส แต่ช่วงเทศกาลผมจะชื้อของมาให้ตลอด ผมก็คุยกับเขาได้ 1ปี มีอยู่วันหนึ่งเขาทัก msn มาบอกว่าเราเป็นเพื่อนกันเถอะ ตอนนั้นทุกสิ่งทุกอย่างผมจบลง เสียใจมาก พอพยายามหาสาเหตุ เขาก็บอกว่าเขาไม่อยากมีแฟนทางบ้านเขาอยากให้เรียน ตอนนั้นผมง้อเขามากเขาตัดการติดต่อทุกอย่าง หลังจากนั้นผมก็มีรักครั้งที่สองโดยที่เพื่อที่จะประชด

คนที่สองไม่ใช่ใครที่ไหน ก็คือเพื่อนสนิทกับคนแรกครับ ผมบอกตรงๆว่าผมจีบเขาเพราะผมจะประชดคนแรก พอคุยกับคนที่สอง คนที่สองเริ่มชอบผมทำอะไรให้ผมทุกอย่างแต่เป็นผมเองที่เอาแต่ใจ ขัดใจไปทุกเรื่อง ผมถึงขั้นสั่งให้คนที่สองไม่ต้องยุ่งกะคนแรก เขาก็ทำตามที่ผมสั่งคือตอนนั้นผมเอาแต่ใจหาเรื่องทะเลาะตลอดเวลา แต่แล้ววันหนึ่ง ตอนนั้นผมจบ ม.3 ผมโดนคนที่สองบอกเลิก ถามว่ารู้สึกยังไงเสียใจครับตอนนั้นผมคิดว่าผมทำไปเผื่ออะไรคนที่รักเราไมเราไม่ดูแล ตอนนั้นผมสอบ โรงเรียนสายอาชีพติด แต่ผมยอมที่จะเลือกเรียนสาย ม ปลาย เพื่อไปง้อเลย แต่สุดท้าย มันก็ไม่มีอะไรดีขึ้น ช่วงนั้น ผมเหลวแหลกมาก การบ้านไม่ทำ เรียนไม่เรียน โดดเรียน เจอหน้าเขากันทุกวันผมก็ทำใจไม่ได้ สุดท้าย ผมตัดสินใจออกจาก ม ปลายเพื่อ ไปเรียนใหม่กับสายอาชีพ โดยที่เริ่มจากเปลี่ยนไปเรียนสายอาชีพ เปลี่ยนจังหวัดที่ไปเรียนผมคิดว่ามันน่าจะดีที่สุดสำหรับผม ช่วงนั้นผมเรียน ปวช กับ โรงเรียนใหม่ ก็ถือว่ามีความสุขครับ ได้ใช้ชีวิตแบบโสดๆอยู่กับเพื่อนๆ เพราะผมเรียนต่างจังหวัด แต่ผมก็ แอบส่งดูความเคลื่อนไหวของคนแรก เขาก็กินดีอยุ่ดีมีความสุข เขาก็ไม่มีแฟน แต่คนที่สองนี้บล๊อกผมทุกอย่างเลยครับ ช่วงผมเรียน สาย ปวช ผมนักกิจกรรมครับออกค่ายอาสาสมัยนั้นเรียนว่า fix it ออกชุมชนไปช่อมนั้นช่อมนี้ แต่แล้ววันหนึ่งผมก็มีโอกาสได้รุ้จักผู้หญิงคนหนึ่ง

ผู้หญิงคนนี้ผมรู้จักทางfacebook เขาเป็นรุ่นน้องที่ โรงเรียนตอน มัธยม ตอนคุยกันรู้จักกัน เขาก็โอเคนะครับดีทุกอย่าง แต่พอตกลงเป็นแฟนกัน มันเริ่มที่จะมากขึ้น ผมเนี่ยช่วงนั้นออกค่ายมั่ง เรียนมั่ง เวลาคุยนี้ไม่ค่อยจะได้คุย มีครั้งหนึ่งผมออกค่ายชุมชน ผมซ่อมเครื่องใช้ไฟฟ้า ผมเนี่ยจะเป็นคนแบบว่าซ่อมแล้วเอารวดเดียวให้เสร็จอย่ามารบกวนผมไม่งั้นผมจะลืม คือขาดตอนนะครับ พอผมบอกเขาว่าเดียวโทรมาเวลานี้นะ พอว่างสายก็โทรมาพอผมไม่รับก็ว่าผมไม่สนใจทั้งๆที่อธิบาย บางครั้งโทรมาหาผมสามสี่สิบสาย มีบางครั้ง เขานั่งรถมาจากต่างจังหวัดมาหาผม ก็ดีในช่วงที่มาแต่พอกลับไปก็ทะเลาะกัน ผมเลยตัดสินใจ บอกเลิกเขา ผมยอมรับเลยว่าผมตัดสินใจพลาด ผมมานั่งทบทวนผมผิดเองที่ไม่สนใจอะไรเลย จนสุดท้าย ผู้หญิงคนนี้ก็ไปมีใหม่นะครับ ช่วงเวลานั้น ผมออกมาจากเขามาสามปี ผมก็ไม่ได้ติดต่ออะไรเลยมีแต่แอบส่องเฟสว่าเปนไงบ้างเขาก้อมีคนใหม่ แฟนใหม่เขาก็ออกจะเกเรครับออกแนวเสพยา อะไรพวกเนี่ยแต่แล้วเขาคนนั้นก็ขึ้นมหาลัย ผมก็ได้ข่าวว่ามีคนใหม่อีกแล้ว

ในจังหวะที่เขามีคนใหม่นี้แหละ ตอนนั้นเขาเรียนมหหาลัยปี1 ผมนี้เรียน ปวสปี1 ผมก็มีโอกาสได้คุยกับเขาอีกครั้งหนึ่ง ตอนนั้นผมคิดว่าถ้าเขามีโอกาสกลับมารักผมผมก็อยากจะแก้ไขสิ่งที่ผมพลาดไปในตอนนั้น เชื่อไหมครับว่า เขากลับมา แต่เขาไปบอกเลิกแฟนคนนั้นเพื่อกลับมาคบกับผม ตอนนั้นผมมีความรู้สึกว่ามันจะดีหรอที่เขามีแฟนดีๆอยุ่แล้วจะเลิกกะคนดีๆมารักผม ไหนๆก็มาแล้วผมก็จะทำเต็มที่ผมคุยกับเขาราวๆปีสองปี ช่วงนั้นผมก็มีความสุขมากครับเราคุยกันทุกวัน ไปหากันทุกเดือน เขาอยากกินอะไรผมไปชื้อมาให้ ไปเที่ยวไหนผมพาไปช่วงนั้นดีมาก แต่ผมมีความรู้สึกว่า เขาเอาแต่ใจกับผมไม่เหมือนกับตอนนั้นเลย เพื่อนผมก็เคยเตือนว่าหนังสือเล่มเก่าจุดจบก็เหมือนเดิม เวลาทะเลาะรุ้ว่าเขาผิดแต่ผมยอมผิดเพื่อให้เขาสบายใจ เวลาทะเลาะเขาก็ชวนผมเลิกฝ่ายเดียว ตอนนั้น เขาบอกผมว่า ผมจบปวส ตอนไหนมาทำงานอยุ่ด้วยกัน ชึ่งผมก็แปลนชีวิตไว้หมด ทีนี้ พอเขาขึ้นมหาลัยปีสอง ผมนี้ปวส2ชึ่งเป็นปีสุดท้ายที่ผมเรียน เขาเริ่มเปลี่ยนไป ผมโทรไม่รับ พอรับก็อ้างว่า งานเยอะยุ่งบ้างไรบ้าง 7วันโทรมาหาผมครั้งหนึ่งจากที่ผมไม่เคยรับ สุดท้ายเขาปิดเฟสสร้างเฟสใหม่ ชึ่งผมสงสัยว่าทำไมต้องปิด พอถามเพื่อนๆเขาก็บอกว่าไม่รุ้ทั้งๆเฟสใหม่เป็นเพื่อนกัน ผมว่ามันต้องมีไรแน่ๆสุดท้าย ผมตัดสินใจคุยกับเขา และแล้วผมก็โดนบอกเลิกไล่ผมอย่างหมูอย่างหมา ผมโดนคำพูดเขาว่าความผิดครั้งก่อนมันไม่ได้ลบล้างกันง่ายๆหรอกนะ ผมนี้รองไห้เลย ผมให้มาตลอด ให้ทุกอย่างแต่ทำกับผมแบบนี้ มันเหมือนเวรกรรมที่ผมทำกับเขาไว้ เขาก็ตัดการติดต่อผมทุกอย่าง แต่ไม่ถึงครึ่งเดือน ผมได้ข่าวเขามีคนใหม่อยู่ในมหาลัยเดียวกันไปดูหนังด้วยกันจับมือถือแขนกันช่วงเวลานั้นผมรับอะไรไม่ได้เลย เลิกผมไปหมาดๆมีใหม่ ช่วงนั้นผมทรมานมาก ไม่เป็นอันเรียน ตอนนั้นปวส 2ปีสุดท้ายต้องทำprojectจบ ผมเกือบไม่จบโดดเรียนเต็มอัตตรานอนร้องไห้ คนเดียว เมาหัวราน้ำ ตอนนั้นสภาพผมทุเรศมากใครชวนไปไหนไม่ไป ใช้เวลามาเกือบระยะนึง แต่ผมดีที่ว่ามีพ่อแม่ผมและเพื่อนช่วยกันให้กำลังใจผมดึงผมจนเรียนจบ ปวส ตอนนั้นผมคิดว่าผมควรทำอะไรดี ช่วงนั้นผมดีขึ้นแล้วกลับมาดูตัวเอง พยาพยามสร้างความฝันเราให้สำเร็จ อยากทำไรก็ทำจากที่ผมเคยคิดว่าจะทำงานอยู่กับเขาผมเลิกคิดกลับมามอง พ่อแม่ ครอบครัว ผมเลยตัดสินใจขึ้นมา สอบเข้ามหาลัยแห่งหนึ่งชึ่งมีชื่อเสียงด้านช่าง ผมเด็กต่างจังหวัดขึ้นมา กทม ฉายเดี่ยว สุดท้ายผมก็สอบติด วันที่ผมแบกกระเป๋าจากบ้านเกิดขึ้นมาเรียน กทม มันเป็นช่วงที่ผม คิดว่า เราต้องเริ่มชีวิตใหม่ เจอสิ่งใหม่ๆ พอผมได้มาเรียนมหาลัย ผมก็ได้เจอเพื่อน พี่ๆ หลายๆแบบ ตอนนี้ ผมมีความสุขที่ได้เรียน ได้ทำกิจกรรม แต่ถามว่าหัวใจผม เป็นไง ไม่รุ้นะผมบอกตรงๆผมยังคิดถึง ผู้หญิงคนแรก ไม่รุ้นะความรุ้สึกรักเขาอยุ่ จากวันที่เขาเลิกผมไปจนป่านนนี้เขาก็ไม่มีแฟน ผมได้แต่ส่อง ig เฟสเขาแต่ผมไม่กล้าที่จะทักเขาเลย มีโอกาสทักเขาไปครั้งสองครั้งเขาอ่านแต่ไม่ตอบผมคงคิดว่าเขาคไม่อยากคุยกับผม แต่ยังดีว่าเรารับผมเป็นเพื่อนในเฟส แต่มาคิดอีกทีเขามีดีทุกอย่างผมนี้ยังไม่มีอะไรเลย ฐานะทางบ้านเขา ยังกะราชา ครอบครัวผมไม่ได้ใหญ่โตอะไร ผมก็หวังว่าวันหนึ่งผมได้มีโอกาสกลับไปรักกับคนแรก แต่ผมก็มีความสุขเวลาที่ผมเข้าไปดูไอจีแล้วเขายิ้มได้ กินได้ แม้จะไม่ได้คุยกันเลยก็ตาม ตอนนี้ผมโสด มาเกือบสองปีละ

หวังว่าสิ่งที่ผมเล่าคงเป็นอุททาหรณ์ กับใครหลายๆคน ขอให้ทุกคนมีความรักที่ดี ใส่ใจกับสิ่งที่มีอยุ่น่ะครับ  มีอะไรแนะนำผมก็แนะนำได้เลยนะครับ

สุขสันต์เดือนแห่งความรักครับ