หวัดดีคร้าบ เพือนๆ มาฟังเรื่องราวของผมกันคับ เรื่องความรักชายกับชาย ความรักของผมเกิดจากความเหงา เราเจอกันบนโปรแกรม แคมฟอก เขามาทักผมก่อนมาพูดคุยอยู่ สองสามครั้ง แล้วก็มาขอเฟสผมไป ขอหลายวันด้วยแต่ผมไม่ยอมให้ แต่สุดท้ายรำราญเลยให้ไปตอนที่ออนแคมฟอกผมไม่เห็นน่าเขาเลยนะคับ ผ่านไปสิบวันเขาก็ทักเฟสมาหาผม ก็ได้คุยกันกับเขาแลกเปลื่ยนข้อมูลส่วนตัวหลายๆอย่าง เราก็โอเครม มีคนเข้ามาคุยด้วยแก้เหงาแต่ผมไม่ได้ชอบเขาเลยเฉยๆ ก็คุยทุกวัน เขาก็เริ่มขอเบอร์ผม ผมก็บอกว่า 1 เดือนจะให้เบอร์ เขาก็คุยกับผมเรื่อยๆ ทักก่อนทุกวัน จนครบ หนึ่งเดือน ผมจึงให้เบอร์เขาไป ไม่นานนักเขาก็โทรมา เริมที่จะสนิทกันมากขึ้นแต่ก็ เขิลๆเพระาเป็นผู้ชายคนแรกของผม ผมไม่ค่อยกล้าคุยกับเขาสักเท่าไหร่เขาก็เหมือนกันผมเป็นรักครั้งแรกของชายกับชาย เหมือนกัน ตอนที่ผมคุยกับเขาอยู่คนละจังหวัดกันครับ ผมอยู่ กทม เขาอยู่ทางภาคอิสาน จังหวัดหนึ่ง บังเอิงเป็นจังหวัดบ้านเกิดผม ผมมา ทำ งานที่กทม คร้าบ หลังจากนั้นเราก็โทรคุยกันเกือบเดือนผมก็นัดว่าจะบ้านบ้าน เราก็ได้นัดเจอเจอกันแต่ผมไม่ทันได้ไปเขาก็มาหาผมที่ กทม สะก่อน เจอกันครั้งแรกเขาก็ น่ารักดี เจอครั้งแรกรู้เลยว่าเขานิสัยดีแน่นอน เราดูคนออก ก็เลยชวนเขาไปห้อง เราก็แรงไม่เบาเจอหน้ากันครั้งแรกชวนเขาไปห้องเลย แต่วันแรกเราก็ไม่มีอารัยกันนะคับ หลังจากนั้นเขาก็กับไปทำงาน เขาทำงานที่สมุทรปราการ ก็คุยกันทุกวัน มาหาเกือบทุกวันก็ยังไม่มีอารัยกัน แค่นอนคุยกัน กอดกกันแค่นั้นเองคับ เขาชอบหอมแก้มผมเขาตื่นมาตอนไหนก็จะแอบหอมผมตลาดเลย น่ารักมากคับ แล้วไม่นานเราก็ได้เสียกันหลังจากที่มีอารัยแล้วผมได้ให้เขามาอยู่กับผมก่อนที่จะเปิดเทอมเพราะเขาจะกับ ต่างจังหวัดแล้ว รักผมช่วงแรกๆเรารักกันมาก ไปไหนไปด้วยตลอดคับ จนวันหนึ่งใกล้เวลาที่เขาจะได้กลับต่างจังหวัดแล้ว ผมได้ไปค้นเจอในกระเป๋าเขา มันคือใบ เกณฑ์ทหาร เลยถามเขาว่าทำไมไม่บอกว่ายังไม่ได้คัดเลือกทหาร เขาไม่กล้าบอกผมคับ เพราะกลัวผมเสียใจ แล้วเค้าก็กับบ้านไปเกณฑ์ทหาร ตอนที่เราอยู่ด้วยกันเป็นเวลาหนึ่งเดือน เรานอนกอดกันทุกคืนมันมีความสุขมากคับ อยู่กับคนที่รักเราเข้าใจเรา เขาบอกว่าอยู่กับผมแล้วได้เป็นตัวของตัวเองมีความสุขดี หลังจากที่เขากับต่างจังหวัดผมคิดถึงเขามาก ช่วงนั้นเป็นช่วงสงการพอดีผมจึงได้กับต่างจังหวัดเหมือนกัน ได้ก็ได้พบผมอีกครั้ง ผมให้เขาไปรับที่สนามผิดขี่มอไซค์ 100 กว่า กก เพือมาเจอและรับผมกับบ้านผม ผมพาเขาไปพบครอบครัวผม พ่อแม่ก็ไม่ได้ว่าอะไร (เราสองคนไม่ได้เปิดเผยนะคับ) บอกแม่ไปว่าไม่มีรถกลับให้เพือนมาส่ง ที่ไหนได้แฟนผมเองคับ 555
วันนั้นเขาจึงค้างที่บ้านกับผม มีความสุขมากๆๆได้นอนกอดกับคนที่ รักเรา หลังจากนั้นเขาก็พาผมไปที่บ้านแม่เขาเหมือนกันคับ แต่แม่เขาไม่ค่อยสนใจนักเพราะที่บ้านเขาไม่มีใครรู้เลย ผมอยู่ด้วยกันสามวันก็ต้องกับ กทม แล้ว เขาก็ใกล้วันคัดเลือกทหารเขามาพอดี ร็ไหมผมน้ำตานองหน้าแบบไม่อายใครบนรถโดยสารตอนที่กับ กทม รักมากคิดถึงเขามาก หลังจากที่กลับ กทม ได้สองวันเขาก็คัดเลือกทหาร รู้ไหมคับว่าเขาติดทหารไหม ใบแดงเลยคับ หลังจากนั้นเขาก็ไปรับใช้ชาติที่ โคราช คับ ผมบอกเขามาจะรอคับจะไม่มีใครเลยจะไม่ยุ้งกับใครเลย เขาบอกให้ผมรอ ผมก็รอ เวลาที่ผมรอรู้ไหมมันทรมารมากคับเวลาคนที่เรารักจากกัน ผมก็ต้องอยู่ห้องคนเด๋ว กินข้าวคนเด๋ว เจอสถานที่เก่าเก่าๆที่เราเคยไปด้วยกันคิดถึงเขามากคับ ร้องไห้สิคับ น้ำตาผมไหลออกมาเองเลยคร้าบ ผมบอกเขาทุกวันว่าทำอะไรยังไงไปไหน อยู่ไหม บอกทางเฟสคับ แต่เขาไม่ได้เลย 1 เดือนกว่าๆเราไม่ได้ติดต่อกันเลย หายเงียบ ไปเลย เข้าใจความรู้สึกของคนแบบว่า คุยกันทุกวันก่อนนอน จนวันหนึ่งเขาหายเงียบไปเกือบสองเดือนไหมคับ มันเศร้าขนาดไหน สุดท้ายเขายืมโทรสับรุ่นพี่ที่ค่าย ทหารโทรมา แค่ได้ยินเสียงเขาเท่านั้นแหละคับ ร้องไห้อย่าเด๋วเเทบจะได้คุยคับ เนี่ยแหละคับความคิดถึง ใครไม่เจอกันตัวเองคงไม่รู้ ต่อมาผมก็ได้ไปเยี่ยมเขาที่ ค่ายทหาร ที่โครราช ภาพที่เจอเขาครั้งแรกอย่างกับคนติดคุก ผอม ดำ เหมือนคนคุกอะคับ ผมแทบจะร้องไห้สงสารเขามาก ต่อมาเวลาผ่านไปจะครบปีแล้วเขาก็จะปลดประจำการ พลทหาร แต่เรื่องราวที่เกิดขึ้นเรา ทะเลาะกันแทบทุกวันจนเรื่องหึงหวง เรื่องไม่มีเวลาให้ผม สุดท้ายเราก็ไม่ได้คุยกับเราเป็นเวลา 4เดือนไม่ได้ติดต่อกันเลย ผมบล็อกไลน์ เฟส แต่ที่สำคัญสิ่งของเสื้อผ้าของ ของเขายังอยู่ที่ห้องผม ในใจคิดไว้อยู่แล้วสักวันเขาจะกับมา ระหว่าง4 เดือนที่ไม่ได้คุยกัน ผมก็ไม่ยุ่งกับใครตามเคยที่ให้ สัญญากับเขาไว้ วันหนึ่งเขาได้โทรติดต่อมาว่าจะมาหางานทำที่ กทม จะเวะไปเอาวุฒิและสิงของ รู้ไหมผมดีใจแค่ไหนที่เขาจะกับมา แต่เขาบอกแค่มาเอาวุฒิและของของเขา รู้ไหมคับเขาไม่ได้แวะมาแต่มาอยู่ด้วยกับผมเลย ตอนแรกผมก็ดีใจนะคับ
เอาล่ะคับ เข้าตอนสำคัญ อยู่ด้วยกันมานับเดือนผมไม่เคยเตะตัวเขาเลย นอนเตียงเด๋วกันแต่นอนห่างกัน เขาไม่ยอมกอดผมเลยผมก็ไม่รู้จะทำยังไงก็เลยคิดว่าเขาคงยังไม่ชินสองเดือนผ่านไปผมเลยถามเขาไปว่า ยังเรารักอยู่ไหม เขาบอกว่าตอนนี้ไม่ได้คิดอารัยแค่เป็นห่วง แต่ความรู้สึกของผมยังคงเหมือนวันเเรกที่เราเจอกัน คุณรู้ไหนเวลาที่เห็นแฟนเก่าคุยกับคนอื่นมันเจ็บแค่ไหน ทั้งๆที่เราอยู่ด้วยกัน ผมอดทนเเละเสียใจ แน่นแนคับความอดทนของคนมันมีขีดจำกัด ผมจึงเอ่ยปากไหล่เขาไป ให้เก็บเสื้อผ้าออกจากห้องผมไปสะ เขาก็เก็บออกไปแต่ออกไปไม่หมด ผมเลยบอกว่าเอาไปให้หมดจะไได้ไม่ต้องกับมาอีก ขนไปไม่หมดคับมันเยอะและเวลานั้นก็ดึกแล้วด้วย เขาบอกว่า จะไปกับน้องที่สมุทรปราการ 2วันหลังจากที่เขาไปเราก็มีความสุขป่นความทุกข์ใจ และแล้วเขาก็โทรมาแล้วบอกว่าจะกับมา เราก็ใจออ่นเลยตอบไปปว่าก็แล้วแต่ เป็นแบบนี้บ่อยมากนับสิบครั้งที่เราไล่ออกจากห้อง แต่ก็ยังกับมาอยู่ดี สาเหตุที่ไหล่ส่วนใหญ่มาจากคุยแชทกับคนอื่น คุยโทรสับกับคนอื่น ผมหวงเขา ทั้งๆที่เขาบอกว่าเขาไม่ไได้รักเราแล้ว แต่ผมยังคงมีความรู้สึก เหมือนวันแรกที่เราเจอกัน เวลาผ่านไป 8 เดือน เขาก็เริ่มไม่คุยแชทกับใคร คุยแต่กับที่ทำงานและเพือน และก็กอดเราแบบไม่พอใจเพราะผมบังคับใครกอด ดีหน่อยทำไงได้ความรู้สึกผมยังคงเหมือนเดิม เราอยู่ด้วยกันมา 7-8เดือนไม่เคยมีอารัยกันเลยคับ แค่กอดกัน ถามว่าผมอยากมีไหมอยากมีสิคับ เป็นนะคับ
ตอนนี้ผมควรทำยังไงคับ ผมยังคงรักเขาเหมือนเดิม เหมือนวันแรกที่เราเจอกัน แต่เขาบอกไม่ได้คิดอารัยกับเราแค่เพือน ไม่ได้รักเราแล้ว เขาบอกแค่เป็น ห่วง บางครั้งเราก็รู้สึกน้อยใจกับคำพูดของเขา ว่าเขาหมดใจแต่ แต่ทำไหมยังอยู่กับเราอีก ทำไมไม่ไปซะที คนที่เจ็บและทรมารใจก็เป็นผมที่ตกอยู่ไหมสภาพแบบนี้ จากคนที่เคยเป็นแฟนกัน กลายมาเป็นกันกินอยู่นอนด้วยกัน กอดกัน ยอกล้อกัน ทำกับข้าวด้วยกัน แต่เขากับบอกว่า ไม่ได้คิดรักผมเลย ผมอยากบอกเขาว่า ผมยังเหมือนเดิม เหมือนวันแรกที่เราเจอกัน T___T เขาบอกว่าเขาไม่อยากไปเพราะเป็นห่วงแต่ไม่ได้รัก คนแบบนี้มีไหมคับ
แล้วที่เขาทำ ให้ผมมันคืออารัย เพือนๆช่วยตอบหน่อยว่าเขายังรักผมไหม ?
เพื่อนๆคับ ช่วยผมที ผมทรมารจิตใจมากคับ จากคนเคยรักมาเป็นเพือนกัน แต่ที่สำคัญอยู่ด้วยกัน T___T 21+ (ชายกะชาย)
วันนั้นเขาจึงค้างที่บ้านกับผม มีความสุขมากๆๆได้นอนกอดกับคนที่ รักเรา หลังจากนั้นเขาก็พาผมไปที่บ้านแม่เขาเหมือนกันคับ แต่แม่เขาไม่ค่อยสนใจนักเพราะที่บ้านเขาไม่มีใครรู้เลย ผมอยู่ด้วยกันสามวันก็ต้องกับ กทม แล้ว เขาก็ใกล้วันคัดเลือกทหารเขามาพอดี ร็ไหมผมน้ำตานองหน้าแบบไม่อายใครบนรถโดยสารตอนที่กับ กทม รักมากคิดถึงเขามาก หลังจากที่กลับ กทม ได้สองวันเขาก็คัดเลือกทหาร รู้ไหมคับว่าเขาติดทหารไหม ใบแดงเลยคับ หลังจากนั้นเขาก็ไปรับใช้ชาติที่ โคราช คับ ผมบอกเขามาจะรอคับจะไม่มีใครเลยจะไม่ยุ้งกับใครเลย เขาบอกให้ผมรอ ผมก็รอ เวลาที่ผมรอรู้ไหมมันทรมารมากคับเวลาคนที่เรารักจากกัน ผมก็ต้องอยู่ห้องคนเด๋ว กินข้าวคนเด๋ว เจอสถานที่เก่าเก่าๆที่เราเคยไปด้วยกันคิดถึงเขามากคับ ร้องไห้สิคับ น้ำตาผมไหลออกมาเองเลยคร้าบ ผมบอกเขาทุกวันว่าทำอะไรยังไงไปไหน อยู่ไหม บอกทางเฟสคับ แต่เขาไม่ได้เลย 1 เดือนกว่าๆเราไม่ได้ติดต่อกันเลย หายเงียบ ไปเลย เข้าใจความรู้สึกของคนแบบว่า คุยกันทุกวันก่อนนอน จนวันหนึ่งเขาหายเงียบไปเกือบสองเดือนไหมคับ มันเศร้าขนาดไหน สุดท้ายเขายืมโทรสับรุ่นพี่ที่ค่าย ทหารโทรมา แค่ได้ยินเสียงเขาเท่านั้นแหละคับ ร้องไห้อย่าเด๋วเเทบจะได้คุยคับ เนี่ยแหละคับความคิดถึง ใครไม่เจอกันตัวเองคงไม่รู้ ต่อมาผมก็ได้ไปเยี่ยมเขาที่ ค่ายทหาร ที่โครราช ภาพที่เจอเขาครั้งแรกอย่างกับคนติดคุก ผอม ดำ เหมือนคนคุกอะคับ ผมแทบจะร้องไห้สงสารเขามาก ต่อมาเวลาผ่านไปจะครบปีแล้วเขาก็จะปลดประจำการ พลทหาร แต่เรื่องราวที่เกิดขึ้นเรา ทะเลาะกันแทบทุกวันจนเรื่องหึงหวง เรื่องไม่มีเวลาให้ผม สุดท้ายเราก็ไม่ได้คุยกับเราเป็นเวลา 4เดือนไม่ได้ติดต่อกันเลย ผมบล็อกไลน์ เฟส แต่ที่สำคัญสิ่งของเสื้อผ้าของ ของเขายังอยู่ที่ห้องผม ในใจคิดไว้อยู่แล้วสักวันเขาจะกับมา ระหว่าง4 เดือนที่ไม่ได้คุยกัน ผมก็ไม่ยุ่งกับใครตามเคยที่ให้ สัญญากับเขาไว้ วันหนึ่งเขาได้โทรติดต่อมาว่าจะมาหางานทำที่ กทม จะเวะไปเอาวุฒิและสิงของ รู้ไหมผมดีใจแค่ไหนที่เขาจะกับมา แต่เขาบอกแค่มาเอาวุฒิและของของเขา รู้ไหมคับเขาไม่ได้แวะมาแต่มาอยู่ด้วยกับผมเลย ตอนแรกผมก็ดีใจนะคับ
เอาล่ะคับ เข้าตอนสำคัญ อยู่ด้วยกันมานับเดือนผมไม่เคยเตะตัวเขาเลย นอนเตียงเด๋วกันแต่นอนห่างกัน เขาไม่ยอมกอดผมเลยผมก็ไม่รู้จะทำยังไงก็เลยคิดว่าเขาคงยังไม่ชินสองเดือนผ่านไปผมเลยถามเขาไปว่า ยังเรารักอยู่ไหม เขาบอกว่าตอนนี้ไม่ได้คิดอารัยแค่เป็นห่วง แต่ความรู้สึกของผมยังคงเหมือนวันเเรกที่เราเจอกัน คุณรู้ไหนเวลาที่เห็นแฟนเก่าคุยกับคนอื่นมันเจ็บแค่ไหน ทั้งๆที่เราอยู่ด้วยกัน ผมอดทนเเละเสียใจ แน่นแนคับความอดทนของคนมันมีขีดจำกัด ผมจึงเอ่ยปากไหล่เขาไป ให้เก็บเสื้อผ้าออกจากห้องผมไปสะ เขาก็เก็บออกไปแต่ออกไปไม่หมด ผมเลยบอกว่าเอาไปให้หมดจะไได้ไม่ต้องกับมาอีก ขนไปไม่หมดคับมันเยอะและเวลานั้นก็ดึกแล้วด้วย เขาบอกว่า จะไปกับน้องที่สมุทรปราการ 2วันหลังจากที่เขาไปเราก็มีความสุขป่นความทุกข์ใจ และแล้วเขาก็โทรมาแล้วบอกว่าจะกับมา เราก็ใจออ่นเลยตอบไปปว่าก็แล้วแต่ เป็นแบบนี้บ่อยมากนับสิบครั้งที่เราไล่ออกจากห้อง แต่ก็ยังกับมาอยู่ดี สาเหตุที่ไหล่ส่วนใหญ่มาจากคุยแชทกับคนอื่น คุยโทรสับกับคนอื่น ผมหวงเขา ทั้งๆที่เขาบอกว่าเขาไม่ไได้รักเราแล้ว แต่ผมยังคงมีความรู้สึก เหมือนวันแรกที่เราเจอกัน เวลาผ่านไป 8 เดือน เขาก็เริ่มไม่คุยแชทกับใคร คุยแต่กับที่ทำงานและเพือน และก็กอดเราแบบไม่พอใจเพราะผมบังคับใครกอด ดีหน่อยทำไงได้ความรู้สึกผมยังคงเหมือนเดิม เราอยู่ด้วยกันมา 7-8เดือนไม่เคยมีอารัยกันเลยคับ แค่กอดกัน ถามว่าผมอยากมีไหมอยากมีสิคับ เป็นนะคับ
ตอนนี้ผมควรทำยังไงคับ ผมยังคงรักเขาเหมือนเดิม เหมือนวันแรกที่เราเจอกัน แต่เขาบอกไม่ได้คิดอารัยกับเราแค่เพือน ไม่ได้รักเราแล้ว เขาบอกแค่เป็น ห่วง บางครั้งเราก็รู้สึกน้อยใจกับคำพูดของเขา ว่าเขาหมดใจแต่ แต่ทำไหมยังอยู่กับเราอีก ทำไมไม่ไปซะที คนที่เจ็บและทรมารใจก็เป็นผมที่ตกอยู่ไหมสภาพแบบนี้ จากคนที่เคยเป็นแฟนกัน กลายมาเป็นกันกินอยู่นอนด้วยกัน กอดกัน ยอกล้อกัน ทำกับข้าวด้วยกัน แต่เขากับบอกว่า ไม่ได้คิดรักผมเลย ผมอยากบอกเขาว่า ผมยังเหมือนเดิม เหมือนวันแรกที่เราเจอกัน T___T เขาบอกว่าเขาไม่อยากไปเพราะเป็นห่วงแต่ไม่ได้รัก คนแบบนี้มีไหมคับ
แล้วที่เขาทำ ให้ผมมันคืออารัย เพือนๆช่วยตอบหน่อยว่าเขายังรักผมไหม ?