สวัสดีค่ะทุกคน พอดีเรามีเรื่องที่อยากรู้ความเห็นจากทุกคนว่าถ้าเจอเหตุการแบบเราแล้วคนส่วนมากจะทำยังไง
เรื่องมีอยู่ว่า เรากับเพื่อนเราจบมอปลายมาจาก โรงเรียนเดียวกัน สอบติดมหาลัยเดียวกันคณะเดียวกันแต่ว่าคนละสาขา พอเข้ามหาลัยเราก็จะมีการรับน้องกันใช่ปะ ต่างคนก็ต้องพบเจอเพื่อนใหม่
ก่อนอื่นเราขอบอกเลยว่าเราไม่เคยมีแฟน อาจมีชอบคนอื่นบ้างแต่ก็แบบป็อปปี้เลิฟตามประสาวัยรุ่นธรรมดา ชอบเดี๋ยวๆก็เบื่อ ก็ไม่ได้อะไร
เข้าเรื่องเลยละกัน คือเรากับเพื่อนต้องแยกกันแล้วช่ะ ต่างคนต่างรับน้องสาขาของตัวเองแต่เราก็ยังติดต่อยังคุยกันนะ วันนึงเรานั่งกินข้าวอยู่ที่โรงอาหาร เราเห็นเพื่อนเราเดินกับเพื่อนกลุ่มใหม่ หนึ่งในนั้นมีผู้ชายคนนึง พอเราเห็นเราก็แบบเออน่ารักดีอะ อยากคุยด้วยจัง เราก็แบบมีเล่าให้เพื่อนฟัง อีกวันต่อมาเพื่อนเราก็แบบ ชอบใครไหนบอกกู เดี่ยวกูพาไปหาไรงี้อะ เราก็แบบเห้ยจำหน้าไม่ได้อะ เพื่อนเราก็เลยพาเราไปตรงที่สาขามันรับน้อง มันก็แบบชี้คนนึงให้เราดู ตอนนั้นผู้ชายที่เพื่อนเราชี้ให้ดูอะ กำลังเต้นอยู่ในวงสาขาเค้านั่นแหละ เราก็มองตามก็แบบเห้ยใครอะ เพื่อนเราก็ถามว่าเออใช่คนนี้มั้ย เราก็แบบยังอึ้งๆอยู่ แต่ก็ตอบเพื่อนไปว่าเออไม่ใช่คนที่เราเจอนะ แต่คนนี้ก็น่ารักดี แว๊บแรกที่เราเห็น ผช คนนี้เรารู้สึกแบบจะร้องไห้ บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไม อยู่ๆมันก็มีอะไรไม่รู้เหมือนบอกเราว่าคนนี้แหละ คนนี้แหละ เรารู้สึกว่าเหมือนเราเคยคุยกันมาก่อน เหมือนเราเคยเจอกันมาก่อน แต่ความจริงคือไม่เลย เราไม่เคยรู้จักกัน เราไม่เคยเจอกัน
หลังจากวันที่เราได้เจอ ผช คนนั้น เราก็ถาม คุย ปรึกษาเพื่อนตลอด จนได้รู้ชื่อ ได้ไลน์มาคุย ผช คนนี้เรียนสาขาเดียวกับเพื่อนเราแต่ว่าคนละห้อง แต่ว่าเพื่อนเรากับ ผช คนนี้ก็สนิทกันในระดับนึง อยู่ในเกณฑ์ที่ถ้าเราอยากรู้อะไรละเพื่อนเราไปถามก็ไม่น่าเกียจอะ 5555
พอเราได้ไลน์ ผช คนนี้มา เราก็ทักไปคุย ทักทุกวัน คุยๆๆๆ เราไม่รู้หรอกว่าเค้ารำคานเรามั้ย เค้าอยากคุยกับเราหรือป่าวแต่เรารู้แค่ว่าเราอยากคุยกับเค้า ตลอดเวลาที่คุยกันเราก็พอรู้สึกได้แหละว่าเค้าไม่ได้คิดอะไรกับเรา เหมือนว่าที่เค้าตอบๆเรามาก็คงเป็นเพราะมารยาท ถามมาก็ตอบไป
พอเราคุยกันมาได้สักระยะ คุยกันพอที่เค้าจำชื่อเราได้ จำได้ว่าเราคือใคร อ่อ ก่อนอื่นบอกเลยว่าเราสองคนคุยกันแต่ในไลน์ไม่เคยคุยกันแบบตัวตัว เพราะว่าเราอายที่จะคุยกันตัวตัว เวลาเดินผ่านเราก็ได้แต่มองเค้านะ มีบางทีเค้าก็คงมีเห็นเราบ้างแหละแต่ว่าไม่เคยทักกันเลย
จนมีวันนึงแหละ เราเดินเข้ามาในโรงอาหาร เราเจอเค้าพอดีตอนนั้นเรากำลังจะไปเรียน เค้าหันมาเจอเราพอดีเลยนะ เห้ย!!! มันคือเรื่องดี เค้าทักเราเว้ย เค้าถามว่าเราจะไปไหน ไปเรียนหรอ เราก็แบบอึ้งมาก ดีใจที่สุด น้ำตาจะไหล เราก็แบบได้แต่ตอบไปว่า อ่อ ใช่เค้ากำลังจะไปเรียน ( อย่าว่าเราเว่อนะ แต่เราชอบเค้าจริงจริง ชอบมากด้วย )
เรื่องมันก็ดำเนินมาต่อที่เราก็คุยไลน์กันไปเรื่อยเรื่อยนั่นแหละ มีเจอกันบ้างในมอ แต่ไม่ได้ทักกัน มีทักกันแค่ครั้งนั้นครั้งเดียวจริงจริง เวลาเราเดินในมอเราพยายามเดินปกตินะ แต่ตาเรานี่แบบ มองหาตลอดว่าอยู่ไหน ทำอะไรอยู่ คือเรามีกำลังไปมอทุกทุกวันก็คือ ผช คนนี้จริงจริงนะ ที่รองมาจากครอบครัวและเพื่อนเรา ช่วงที่เราคุยกันเพื่อนเรารับรู้ตลอดเลยนะว่าแบบเราคุยกัน มันก็คอยๆถามนู่นนี่ให้แหละ เราว่า ผช คนนี้ก็รู้นะว่าเราชอบ แต่เราพยายามไม่กระโตกกระตาก พยายามนิ่งที่สุด
ถึงช่วงที่มอเรามีงานกีฬาสี ตอนนั้นเราเป็นแสตนส่วน ผช ที่เราชอบ เดินพาเหรด ตอนนั้นบอกเลยว่าเราชอบเค้ามากกกก ยิ่งเห็นเวลาเค้าทำกิจกรรมในมอเรายิ่งแบบเห้ย เราดีใจที่เห็นเค้าทำอะไรแบบนี้นะ แต่ก็ทำได้แค่ดีใจห่างห่าง มีหลายครั้งนะที่เราคิดจะบอกเค้าไปว่าเรารู้สึกยังไงกับเค้า แต่ว่าเรากลัว กลัวว่าถ้าเราพูดไป เราจะได้คุยกันต่อมั้ยหรือเค้าจะรับไม่ได้แล้วหายไปจากเราเลย ซึ่งถ้าเป้นแบบนั้นบอกเลยว่าเราคงแย่มากมาก
พอจบช่วงหลังกีฬาสี ตอนนั้นเรามีเฟสบุ๊คของ ผช คนนี้ละนะ พอจบกีฬาสี ตอนนั้นเราสับสนนะว่าจะเอาไงดีจะบอกดีมั้ย ยังไม่ทันที่เราจะตัดสินใจเลย เราก็เห็นว่า เค้าตั้งคบกับ ผญ คนนึง อยู่มอเดียวกันนี่แหละ คณะเดียวกันแต่คนละสาขา วันนั้นที่เราเห็นอะไรแบบนี้ เราร้องไห้หนักมากเราเสียใจอะ เราแบบเห้ย กูคุยก่อนนะเว้ย!!! แต่สุดท้ายคือเราก็ต้องปลงช่ะ ว่าคุยก่อนหรือหลังคนจะใช่ยังไงมันก็ต้องใช่ตั้งแต่แรกแล้ว
หลังจากวันนั้นที่เราได้รู้ว่าเค้ามีแฟนเป็นตัวเป็นตนละ เราก็ไม่ได้ทักไปคุยกับเค้าอีกเลย แต่ก็มีบ้างนะนานนานที ทำไงได้อะ เราอยากคุย เราคิดถึงแต่เราทำอะไรไม่ได้ เราทักไปเค้าก็คุยนะ แต่ว่าเรารู้เลยว่าเค้าคุยแบบถามคำตอบคำ เราไม่มีสิทธ์โกรธอะไรเค้าเลยนะ เพราะสิ่งที่เราทำมันผิดกว่าที่เค้ามาตอบไลน์เราอีก ช่วงนั้นเราก็แบบปล่อยให้เวลาหมุนไปเรื่อยเรื่อย ชอบยังไงก็ยังคงชอบแบบนั้น ไม่เคยเปลี่ยนแปลง
................................................. จบปีหนึ่ง ขึ้นปีสองละจ้าาา ......................................................
วันเวลาผ่านไป ไม่ได้ทำให้เราชอบเค้าน้อยลงเลยนะ มันมีแต่มากขึ้น จนวันนึงเราได้ข่าวว่าเค้าเลิกกับแฟน ( เห้ย แอบดีใจเบาเบาปะ ฮ๊ายยย นิสัยไม่ดีเลยเรา ) จนเรามั่นใจว่าเค้าเลิกกับแฟนจริงนะ เราเห็นเค้าเพ้อ เห็นเค้าเจ็บที่เลิกกับแฟน เรารับรู้ได้เลยว่าเค้ารักแฟนมากแค่ไหน ช่วงนั้นเราร้องไห้หนักมากนะ ร้องเพราะเราเห็นเค้าเศร้าเราก็เศร้าด้วยนะ เราก็เริ่มกลับมาทักไลน์ไปคุยกับเค้าอีกครั้ง เราเป้นคนพูดตรงๆ บางเรื่องอะนะ เราก็แบบถามเค้านะว่าเป็นอะไร ค่อยๆถามไปเรื่อยๆ จนเรามั่นใจว่าคือเรื่องแฟนแน่แน่ แต่เราไม่เคยถามเค้าไปเลยนะว่าเลิกกับแฟนหรอ เราไม่เคยถาม แต่เรารู้อยู่แล้วว่าเค้าเป็นแบบนี้เพราะเลิกกับแฟน ช่วงนั้นเราทั้งสงสาร ความรู้สึกเราช่วงนั่นมันเลยคำว่าชอบไปแล้ว เราพูดได้อย่างเต็มปากเลยว่าเรารักเค้า รักมากด้วย แต่มันเป็นรักข้างเดียว เป็นรักที่มีทุกอารมณ์ที่สามารถรับรู้ได้คนเดียว เราพยายามปลอบเค้า ชวนเค้าคุยนู่นนี่ เวลาเราเห็นเค้าขำไรงี้เราก็ดีใจนะ เรารู้สึกว่าช่วงนั้นที่คุยกันเรามีความสุขมากเว้ย ถึงแม้ว่าเค้าอาจจะมีเพ้อถึงแฟนเค้าบ้างก็ตาม แต่ไม่เป็นไร เราทนได้เรารับได้ ช่วงนั้นมีการบ้านอะไร อันไหนเราช่วยเค้าได้เราก็ช่วยนะ เรามีความสุขที่ได้ทำให้เค้า เค้าจะรู้มั้ยเราไม่ทราบแต่เรารู้แค่ว่าเราโอเค โอเคที่ได้ทำให้ โอเคที่ได้ปลอบเวลาที่เค้าอ่อนแอ
จนวันนึงเหมือนโชคชะตาเล่นตลก มี ผช คนนึงเข้ามาในชีวิตของเรา เราเรียนคณะเดียวกันแต่คนละสาขา เราเปิดใจให้เค้าเข้ามา เราคุยกัน เราคบกัน ไม่นานเราเลิกกัน เราเป้นคนบอกเลิกส่วน ผช คนนี้ก็ให้เหตุผลที่ว่าเราดีเกินไป แต่ช่วงที่คบกันเค้าก็ไม่รู้นะว่าเรามีคนที่ชอบอยู่แล้ว บวกกับช่วงนั้นเหมือนเราแอบเหนื่อยด้วยที่เราแอบชอบคนคนนึงมาเกือบสองปี ทำไมไม่ลองเปิดใจให้ใครดู จนเราลองเปิดใจ เราก็ได้คำตอบว่า เราชอบเค้าคนนั้นมากกว่าชอบ ผช คนนี้ ( ยอมรับว่าเราอาจดูแย่นะ ที่เราเอาใครคนนึงมาพิสูจน์ใจตัวเอง )
เราบอกก่อนเลยว่าเราเป็นเด็กกิจกรรมในมหาลัย วันนึงมีงานใหญของมหาลัยเป็นงานรวมมหาลัย ซึ่งมอเราได้เป้นเจ้าภาพ เราได้เป็นตัวแทนตีกลองให้กับงานนี้ เราทำเพื่อสาขาของตัวเอง แล้วเหมือนว่าโชคชะตาเล่นตลกอีกตามเคย ตอนนี้นั้นที่เราลงชื่อว่าเราจะเป้นตัวแทนตีกลองให้ เรายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีใครตีบ้าง จนถึงวันรวมตัวเราถึงได้รู้ว่า เรากับ ผช ที่เราแอบชอบมาเป็นปีปี เราได้ตีกลองร่วมกัน ตอนนั้นที่รู้ ใจเราเต้นแรงมาก ทั้งดีใจทั้งตื่นเต้น บอกไม่ถูก ช่วงนั้นเราสองคนใกล้ชิดกันมาก มันคือสิ่งดีดีที่เราไม่อยากปฎิเสธ เราห่วงเราก็บอกว่าห่วง เราอยากทำอะไรให้เราก็ได้ทำ เราไม่รู้ว่าเค้าจะได้รับรู้ถึงความรู้สึกเรามั้ย แต่เราเต้มใจที่ได้ทำ แล้วเราก็เต็มใจที่จะได้อยู่ในฐานะนี้มานานแล้ว
งานที่เราตีกลองด้วย ผ่านไปแล้วหนึงวัน ที่เรามาพูดทั้งหมดนี้คือ เราควรทำยังไงดีเพราะความรู้สึกสับสนในตอนแรกที่อยากบอกความในใจหรือควรอยู่ต่อไปแบบนี้ดีมันกลับมาอีกแล้ว ตอนนี้เหมือนเราแค่คิดว่าถ้าอยู่ๆเค้าคบใครใหม่ขึ้นมาอีก เราจะทนได้มั้ย เราจะร้องไห้อีกหรือป่าว เราควรบอกเค้าไปตรงตรงเลยดีมั้ย หรือไม่ควรยังไงช่วยเราคิดหน่อยนะ เราขอความคิดเห็นจากทุกคนจริงจริง
ส่วนวันงานที่จะถึงอีกวันที่เราจะได้ตีกลองกันเป็นวันสุดท้ายคือ วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2558 ใกล้แล้วใช่มั้ย วาเลนไทน์ด้วยสิ่ เอาไงดีช่วยเราหน่อยน้าาา
สุดท้าย ขอขอบคุณทุกคนที่ตั้งใจอ่านเรื่องของเรา ทั้งหมดที่เล่ามาคือเรื่องจริง ตัวละครในเรื่องทั้งหมด อยู่มอเดียวกัน คณะเดียวกัน แต่คนละสาขาทั้งสิ้น
ขอบคุณสำหรับคำแนะนำล่วงหน้าด้วยนะคร้าาาาาาา สวัสดีค่ะ

ควรบอกหรืออยู่เงียบเงียบต่อไป
เรื่องมีอยู่ว่า เรากับเพื่อนเราจบมอปลายมาจาก โรงเรียนเดียวกัน สอบติดมหาลัยเดียวกันคณะเดียวกันแต่ว่าคนละสาขา พอเข้ามหาลัยเราก็จะมีการรับน้องกันใช่ปะ ต่างคนก็ต้องพบเจอเพื่อนใหม่
ก่อนอื่นเราขอบอกเลยว่าเราไม่เคยมีแฟน อาจมีชอบคนอื่นบ้างแต่ก็แบบป็อปปี้เลิฟตามประสาวัยรุ่นธรรมดา ชอบเดี๋ยวๆก็เบื่อ ก็ไม่ได้อะไร
เข้าเรื่องเลยละกัน คือเรากับเพื่อนต้องแยกกันแล้วช่ะ ต่างคนต่างรับน้องสาขาของตัวเองแต่เราก็ยังติดต่อยังคุยกันนะ วันนึงเรานั่งกินข้าวอยู่ที่โรงอาหาร เราเห็นเพื่อนเราเดินกับเพื่อนกลุ่มใหม่ หนึ่งในนั้นมีผู้ชายคนนึง พอเราเห็นเราก็แบบเออน่ารักดีอะ อยากคุยด้วยจัง เราก็แบบมีเล่าให้เพื่อนฟัง อีกวันต่อมาเพื่อนเราก็แบบ ชอบใครไหนบอกกู เดี่ยวกูพาไปหาไรงี้อะ เราก็แบบเห้ยจำหน้าไม่ได้อะ เพื่อนเราก็เลยพาเราไปตรงที่สาขามันรับน้อง มันก็แบบชี้คนนึงให้เราดู ตอนนั้นผู้ชายที่เพื่อนเราชี้ให้ดูอะ กำลังเต้นอยู่ในวงสาขาเค้านั่นแหละ เราก็มองตามก็แบบเห้ยใครอะ เพื่อนเราก็ถามว่าเออใช่คนนี้มั้ย เราก็แบบยังอึ้งๆอยู่ แต่ก็ตอบเพื่อนไปว่าเออไม่ใช่คนที่เราเจอนะ แต่คนนี้ก็น่ารักดี แว๊บแรกที่เราเห็น ผช คนนี้เรารู้สึกแบบจะร้องไห้ บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไม อยู่ๆมันก็มีอะไรไม่รู้เหมือนบอกเราว่าคนนี้แหละ คนนี้แหละ เรารู้สึกว่าเหมือนเราเคยคุยกันมาก่อน เหมือนเราเคยเจอกันมาก่อน แต่ความจริงคือไม่เลย เราไม่เคยรู้จักกัน เราไม่เคยเจอกัน
หลังจากวันที่เราได้เจอ ผช คนนั้น เราก็ถาม คุย ปรึกษาเพื่อนตลอด จนได้รู้ชื่อ ได้ไลน์มาคุย ผช คนนี้เรียนสาขาเดียวกับเพื่อนเราแต่ว่าคนละห้อง แต่ว่าเพื่อนเรากับ ผช คนนี้ก็สนิทกันในระดับนึง อยู่ในเกณฑ์ที่ถ้าเราอยากรู้อะไรละเพื่อนเราไปถามก็ไม่น่าเกียจอะ 5555
พอเราได้ไลน์ ผช คนนี้มา เราก็ทักไปคุย ทักทุกวัน คุยๆๆๆ เราไม่รู้หรอกว่าเค้ารำคานเรามั้ย เค้าอยากคุยกับเราหรือป่าวแต่เรารู้แค่ว่าเราอยากคุยกับเค้า ตลอดเวลาที่คุยกันเราก็พอรู้สึกได้แหละว่าเค้าไม่ได้คิดอะไรกับเรา เหมือนว่าที่เค้าตอบๆเรามาก็คงเป็นเพราะมารยาท ถามมาก็ตอบไป
พอเราคุยกันมาได้สักระยะ คุยกันพอที่เค้าจำชื่อเราได้ จำได้ว่าเราคือใคร อ่อ ก่อนอื่นบอกเลยว่าเราสองคนคุยกันแต่ในไลน์ไม่เคยคุยกันแบบตัวตัว เพราะว่าเราอายที่จะคุยกันตัวตัว เวลาเดินผ่านเราก็ได้แต่มองเค้านะ มีบางทีเค้าก็คงมีเห็นเราบ้างแหละแต่ว่าไม่เคยทักกันเลย
จนมีวันนึงแหละ เราเดินเข้ามาในโรงอาหาร เราเจอเค้าพอดีตอนนั้นเรากำลังจะไปเรียน เค้าหันมาเจอเราพอดีเลยนะ เห้ย!!! มันคือเรื่องดี เค้าทักเราเว้ย เค้าถามว่าเราจะไปไหน ไปเรียนหรอ เราก็แบบอึ้งมาก ดีใจที่สุด น้ำตาจะไหล เราก็แบบได้แต่ตอบไปว่า อ่อ ใช่เค้ากำลังจะไปเรียน ( อย่าว่าเราเว่อนะ แต่เราชอบเค้าจริงจริง ชอบมากด้วย )
เรื่องมันก็ดำเนินมาต่อที่เราก็คุยไลน์กันไปเรื่อยเรื่อยนั่นแหละ มีเจอกันบ้างในมอ แต่ไม่ได้ทักกัน มีทักกันแค่ครั้งนั้นครั้งเดียวจริงจริง เวลาเราเดินในมอเราพยายามเดินปกตินะ แต่ตาเรานี่แบบ มองหาตลอดว่าอยู่ไหน ทำอะไรอยู่ คือเรามีกำลังไปมอทุกทุกวันก็คือ ผช คนนี้จริงจริงนะ ที่รองมาจากครอบครัวและเพื่อนเรา ช่วงที่เราคุยกันเพื่อนเรารับรู้ตลอดเลยนะว่าแบบเราคุยกัน มันก็คอยๆถามนู่นนี่ให้แหละ เราว่า ผช คนนี้ก็รู้นะว่าเราชอบ แต่เราพยายามไม่กระโตกกระตาก พยายามนิ่งที่สุด
ถึงช่วงที่มอเรามีงานกีฬาสี ตอนนั้นเราเป็นแสตนส่วน ผช ที่เราชอบ เดินพาเหรด ตอนนั้นบอกเลยว่าเราชอบเค้ามากกกก ยิ่งเห็นเวลาเค้าทำกิจกรรมในมอเรายิ่งแบบเห้ย เราดีใจที่เห็นเค้าทำอะไรแบบนี้นะ แต่ก็ทำได้แค่ดีใจห่างห่าง มีหลายครั้งนะที่เราคิดจะบอกเค้าไปว่าเรารู้สึกยังไงกับเค้า แต่ว่าเรากลัว กลัวว่าถ้าเราพูดไป เราจะได้คุยกันต่อมั้ยหรือเค้าจะรับไม่ได้แล้วหายไปจากเราเลย ซึ่งถ้าเป้นแบบนั้นบอกเลยว่าเราคงแย่มากมาก
พอจบช่วงหลังกีฬาสี ตอนนั้นเรามีเฟสบุ๊คของ ผช คนนี้ละนะ พอจบกีฬาสี ตอนนั้นเราสับสนนะว่าจะเอาไงดีจะบอกดีมั้ย ยังไม่ทันที่เราจะตัดสินใจเลย เราก็เห็นว่า เค้าตั้งคบกับ ผญ คนนึง อยู่มอเดียวกันนี่แหละ คณะเดียวกันแต่คนละสาขา วันนั้นที่เราเห็นอะไรแบบนี้ เราร้องไห้หนักมากเราเสียใจอะ เราแบบเห้ย กูคุยก่อนนะเว้ย!!! แต่สุดท้ายคือเราก็ต้องปลงช่ะ ว่าคุยก่อนหรือหลังคนจะใช่ยังไงมันก็ต้องใช่ตั้งแต่แรกแล้ว
หลังจากวันนั้นที่เราได้รู้ว่าเค้ามีแฟนเป็นตัวเป็นตนละ เราก็ไม่ได้ทักไปคุยกับเค้าอีกเลย แต่ก็มีบ้างนะนานนานที ทำไงได้อะ เราอยากคุย เราคิดถึงแต่เราทำอะไรไม่ได้ เราทักไปเค้าก็คุยนะ แต่ว่าเรารู้เลยว่าเค้าคุยแบบถามคำตอบคำ เราไม่มีสิทธ์โกรธอะไรเค้าเลยนะ เพราะสิ่งที่เราทำมันผิดกว่าที่เค้ามาตอบไลน์เราอีก ช่วงนั้นเราก็แบบปล่อยให้เวลาหมุนไปเรื่อยเรื่อย ชอบยังไงก็ยังคงชอบแบบนั้น ไม่เคยเปลี่ยนแปลง
................................................. จบปีหนึ่ง ขึ้นปีสองละจ้าาา ......................................................
วันเวลาผ่านไป ไม่ได้ทำให้เราชอบเค้าน้อยลงเลยนะ มันมีแต่มากขึ้น จนวันนึงเราได้ข่าวว่าเค้าเลิกกับแฟน ( เห้ย แอบดีใจเบาเบาปะ ฮ๊ายยย นิสัยไม่ดีเลยเรา ) จนเรามั่นใจว่าเค้าเลิกกับแฟนจริงนะ เราเห็นเค้าเพ้อ เห็นเค้าเจ็บที่เลิกกับแฟน เรารับรู้ได้เลยว่าเค้ารักแฟนมากแค่ไหน ช่วงนั้นเราร้องไห้หนักมากนะ ร้องเพราะเราเห็นเค้าเศร้าเราก็เศร้าด้วยนะ เราก็เริ่มกลับมาทักไลน์ไปคุยกับเค้าอีกครั้ง เราเป้นคนพูดตรงๆ บางเรื่องอะนะ เราก็แบบถามเค้านะว่าเป็นอะไร ค่อยๆถามไปเรื่อยๆ จนเรามั่นใจว่าคือเรื่องแฟนแน่แน่ แต่เราไม่เคยถามเค้าไปเลยนะว่าเลิกกับแฟนหรอ เราไม่เคยถาม แต่เรารู้อยู่แล้วว่าเค้าเป็นแบบนี้เพราะเลิกกับแฟน ช่วงนั้นเราทั้งสงสาร ความรู้สึกเราช่วงนั่นมันเลยคำว่าชอบไปแล้ว เราพูดได้อย่างเต็มปากเลยว่าเรารักเค้า รักมากด้วย แต่มันเป็นรักข้างเดียว เป็นรักที่มีทุกอารมณ์ที่สามารถรับรู้ได้คนเดียว เราพยายามปลอบเค้า ชวนเค้าคุยนู่นนี่ เวลาเราเห็นเค้าขำไรงี้เราก็ดีใจนะ เรารู้สึกว่าช่วงนั้นที่คุยกันเรามีความสุขมากเว้ย ถึงแม้ว่าเค้าอาจจะมีเพ้อถึงแฟนเค้าบ้างก็ตาม แต่ไม่เป็นไร เราทนได้เรารับได้ ช่วงนั้นมีการบ้านอะไร อันไหนเราช่วยเค้าได้เราก็ช่วยนะ เรามีความสุขที่ได้ทำให้เค้า เค้าจะรู้มั้ยเราไม่ทราบแต่เรารู้แค่ว่าเราโอเค โอเคที่ได้ทำให้ โอเคที่ได้ปลอบเวลาที่เค้าอ่อนแอ
จนวันนึงเหมือนโชคชะตาเล่นตลก มี ผช คนนึงเข้ามาในชีวิตของเรา เราเรียนคณะเดียวกันแต่คนละสาขา เราเปิดใจให้เค้าเข้ามา เราคุยกัน เราคบกัน ไม่นานเราเลิกกัน เราเป้นคนบอกเลิกส่วน ผช คนนี้ก็ให้เหตุผลที่ว่าเราดีเกินไป แต่ช่วงที่คบกันเค้าก็ไม่รู้นะว่าเรามีคนที่ชอบอยู่แล้ว บวกกับช่วงนั้นเหมือนเราแอบเหนื่อยด้วยที่เราแอบชอบคนคนนึงมาเกือบสองปี ทำไมไม่ลองเปิดใจให้ใครดู จนเราลองเปิดใจ เราก็ได้คำตอบว่า เราชอบเค้าคนนั้นมากกว่าชอบ ผช คนนี้ ( ยอมรับว่าเราอาจดูแย่นะ ที่เราเอาใครคนนึงมาพิสูจน์ใจตัวเอง )
เราบอกก่อนเลยว่าเราเป็นเด็กกิจกรรมในมหาลัย วันนึงมีงานใหญของมหาลัยเป็นงานรวมมหาลัย ซึ่งมอเราได้เป้นเจ้าภาพ เราได้เป็นตัวแทนตีกลองให้กับงานนี้ เราทำเพื่อสาขาของตัวเอง แล้วเหมือนว่าโชคชะตาเล่นตลกอีกตามเคย ตอนนี้นั้นที่เราลงชื่อว่าเราจะเป้นตัวแทนตีกลองให้ เรายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีใครตีบ้าง จนถึงวันรวมตัวเราถึงได้รู้ว่า เรากับ ผช ที่เราแอบชอบมาเป็นปีปี เราได้ตีกลองร่วมกัน ตอนนั้นที่รู้ ใจเราเต้นแรงมาก ทั้งดีใจทั้งตื่นเต้น บอกไม่ถูก ช่วงนั้นเราสองคนใกล้ชิดกันมาก มันคือสิ่งดีดีที่เราไม่อยากปฎิเสธ เราห่วงเราก็บอกว่าห่วง เราอยากทำอะไรให้เราก็ได้ทำ เราไม่รู้ว่าเค้าจะได้รับรู้ถึงความรู้สึกเรามั้ย แต่เราเต้มใจที่ได้ทำ แล้วเราก็เต็มใจที่จะได้อยู่ในฐานะนี้มานานแล้ว
งานที่เราตีกลองด้วย ผ่านไปแล้วหนึงวัน ที่เรามาพูดทั้งหมดนี้คือ เราควรทำยังไงดีเพราะความรู้สึกสับสนในตอนแรกที่อยากบอกความในใจหรือควรอยู่ต่อไปแบบนี้ดีมันกลับมาอีกแล้ว ตอนนี้เหมือนเราแค่คิดว่าถ้าอยู่ๆเค้าคบใครใหม่ขึ้นมาอีก เราจะทนได้มั้ย เราจะร้องไห้อีกหรือป่าว เราควรบอกเค้าไปตรงตรงเลยดีมั้ย หรือไม่ควรยังไงช่วยเราคิดหน่อยนะ เราขอความคิดเห็นจากทุกคนจริงจริง
ส่วนวันงานที่จะถึงอีกวันที่เราจะได้ตีกลองกันเป็นวันสุดท้ายคือ วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2558 ใกล้แล้วใช่มั้ย วาเลนไทน์ด้วยสิ่ เอาไงดีช่วยเราหน่อยน้าาา
สุดท้าย ขอขอบคุณทุกคนที่ตั้งใจอ่านเรื่องของเรา ทั้งหมดที่เล่ามาคือเรื่องจริง ตัวละครในเรื่องทั้งหมด อยู่มอเดียวกัน คณะเดียวกัน แต่คนละสาขาทั้งสิ้น
ขอบคุณสำหรับคำแนะนำล่วงหน้าด้วยนะคร้าาาาาาา สวัสดีค่ะ