ขอบอกก่อนเลยนะคะว่า เราเป็นผู้หญิงและแฟนเราก็เป็นผู้หญิงเช่นกัน เรายอมรับเลยว่าเป็นเลสเบี้ยน แต่แฟนเราเขาได้ทั้งสอง คือบอกเลยว่าแฟนคนนี้เป็นคนที่สองค่ะ และเป็นคนที่รักมากและอยากใช้ชีวิตด้วยไปตลอดเนื่องจากเราก็โตๆกันแล้ว ย่อมคิดถึงเรื่องอนาคตมันก็คงไม่แปลกอะไร เข้าเรื่องกันเลยดีกว่า..
เราสองคนเริ่มต้นความสัมพันธ์กันแบบไม่คิดด้วยซ้ำว่าจะได้ใช้คำว่า แฟน ด้วยกัน (แต่เรื่องนี้ขอไม่พูดถึงนะคะ) ตอนแรกๆมันก็ดีค่ะ อยู่ด้วยกันทุกวัน วันไหนมีเรียนไม่ตรงกันเราก็ไปรับ-ส่งเธอตลอด พาไปกินข้าวนู้นนี่นั่น และเวลาก็ผ่านไป.. มันจะมีบางช่วงที่เราชอบทะเลาะกันเรื่องแฟนเก่าของเธอ ทะเลาะกันแต่ก็ดีกันค่ะ แต่นี่แหละคือประเด็น เราไม่คิดด้วยซ้ำว่ามันจะเป็นปัญหาสะสมจะกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้ เธอดูมีท่าทีที่เปลี่ยนไป และแล้วความลับที่อยู่ในใจเธอก็ถูกเปิดเผยออกมา คือเธอยังรู้สึกนึกถึงแฟนเก่าของเธอ เราได้ยินมันจากปากของเธอ บอกเลยนะว่า เสียใจมาก แต่ ณ ตอนนั้นเธอเอาแต่โทษตัวเองว่าเป็นคนเห็นแก่ตัว ว่าทำไมเป็นแฟนกับเราแล้วยังนึกถึงคนอื่นและอะไรๆที่มันทำให้เราต้องเสียใจเพราะเธอ เธอเลยมีความคิดที่เปลี่ยนไป คือเธอไม่อยากมีแฟนแล้วไม่อยากต้องมารับผิดชอบความรู้สึกของใครอีกและเธอไม่อยากใหเราหายไปจากชีวิตเธอ ไม่อยากให้เราต้องเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน เธอร้องไห้หนักมากๆ เราทนเห็นเธอเป็นแบบนั้นไม่ได้จริงๆ จึงกลั่นใจตอบไปว่า ".. เราเป็นเพื่อนกันก็ได้ เค้าสัญญาว่าจะไม่หายไปไหน .." และนั่นคือประโยคที่เราพูดออกไปโดยที่ไม่คิดเลยว่าผลหลังจากนั้นมันจะเป็นยังไง สุดท้าย.. เราก็ทำมันไม่ได้! หลังจากที่เราได้พูดไปเธอก็เริ่มสงบและมีสติขึ้นและต่อจากนั้นเธอและเราก็พยายามทำให้ทุกอย่างมันดีขึ้น เรารู้และยอมรับได้ว่า เธอยังคงนึกถึงเขาคนนั้น (ยอมรับเลยว่าร้องไห้แทบทุกคืน แอบไปร้องไห้ที่ห้องบ้างแต่จะให้ทำยังไงในเมื่อเรารักเธอมาก ไม่อยากคิดเลยว่าลืมตาขึ้นมาตอนเช้าแล้วรู้ว่าเราต้องเป็นคนอื่นของกันและกันมันทรมานนะสำหรับคนที่ยังรักกันอยู่) แต่ลึกๆแล้วเราก็อยากให้เราได้กลับมารักกันเหมือนเดิมอีกครั้ง ไม่อยากให้ต้องฝืนอยู่ด้วยกัน อยากให้เราแคร์กันเหมือนเมื่อก่อน แต่เราก็รู้ดีแก่ใจแหละว่ามันคงจะเป็นไปไม่ได้แล้ว ความรู้สึกเธอเปลี่ยนไปแล้ว ลึกๆแล้วเธอยังคงไม่ลืมเขา มันเศร้านะสำหรับคนอย่างเรา เราอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเขา บางทีเราก็รู้สึกท้อนะว่าทำไมเรายังทำในเธอน้อยว่าเขาที่ทำให้เธอเหรอ? คำว่ารักของเรามันยังสู้เขาไม่ได้เหรอ? ทุกคำถามฝุดขึ้นมาในความคิดมันทำให้เรากินไม่ได้นอนไม่หลับ เรารู้ตัวเลยว่าเรายังปรับตัวไม่ได้ที่อะไรๆมันจะเปลี่ยนไป เพราะทุกๆวันก็อยู่กับเธอ แล้วความคิดที่ว่าเธอเบื่อเหรอ? ก็ฝุดขึ้นมาในหัวอีก เราก็เลยพยายามทำให้เธอยิ้มนะ หัวเราะบ้าง ยอมเธอทุกอย่าง แต่ขออย่างเดียว อยากจากเราไปไหนเลยนะ ขอว่าอย่างน้อยในใจเธอยังมีเราคนนี้หลงเหลืออยู่บ้าง ถ้าเธอได้อ่านก็อยากให้เธอรู้ไว้นะว่า "เค้าไม่เคยทุกข์เพราะเตงเลยนะ เค้ามีความสุขมากๆที่ได้อยู่กับเตง เค้าชอบเห็นเตงยิ้มนะ เค้ายังอยากได้ยินเสียงหัวเราะของเตง ยังอยากไปกินข้าว ไปเที่ยวที่ไหนๆกับเตงนะ เค้าอยากดูแลเตง ดูแลกันและกันดูแลเตงจนสุดความสามารของผู้หญิงคนนี้"
ชีวิตตอนนี้ก็เรื่อยๆค่ะ เวลาเราได้อยู่กับเขาเรายิ้มได้ เรามีความสุข แต่เวลาอยู่คนเดียวเมื่อไหร่ น้ำตามันก็ไหล ความคิดฟุ้งซ่านเต็มหัว ว่าเขาจะจากเราไป ว่าเค้าจะหมดรักเรา เราไม่รู้จะไปปรึกษาใครก็เลยลองโพสถามใน พันทิป ยังไงก็ขอฝากด้วยนะคะ เพิ่งเขียนยาวๆแบบนี้ครั้งแรก ถ้าเขียนผิดยังไงก็ขออภัยด้วยค่ะ
สุดท้าย เธอเคยบอกว่าขอเวลาเธอหน่อย เราก็ให้นะเราถึงรอเธออยู่จนทุกวันนี้ รอเพราะรัก .
อยากให้แฟนกลับมาเป็นเหมือนเดิม ต้องทำไง?
เราสองคนเริ่มต้นความสัมพันธ์กันแบบไม่คิดด้วยซ้ำว่าจะได้ใช้คำว่า แฟน ด้วยกัน (แต่เรื่องนี้ขอไม่พูดถึงนะคะ) ตอนแรกๆมันก็ดีค่ะ อยู่ด้วยกันทุกวัน วันไหนมีเรียนไม่ตรงกันเราก็ไปรับ-ส่งเธอตลอด พาไปกินข้าวนู้นนี่นั่น และเวลาก็ผ่านไป.. มันจะมีบางช่วงที่เราชอบทะเลาะกันเรื่องแฟนเก่าของเธอ ทะเลาะกันแต่ก็ดีกันค่ะ แต่นี่แหละคือประเด็น เราไม่คิดด้วยซ้ำว่ามันจะเป็นปัญหาสะสมจะกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้ เธอดูมีท่าทีที่เปลี่ยนไป และแล้วความลับที่อยู่ในใจเธอก็ถูกเปิดเผยออกมา คือเธอยังรู้สึกนึกถึงแฟนเก่าของเธอ เราได้ยินมันจากปากของเธอ บอกเลยนะว่า เสียใจมาก แต่ ณ ตอนนั้นเธอเอาแต่โทษตัวเองว่าเป็นคนเห็นแก่ตัว ว่าทำไมเป็นแฟนกับเราแล้วยังนึกถึงคนอื่นและอะไรๆที่มันทำให้เราต้องเสียใจเพราะเธอ เธอเลยมีความคิดที่เปลี่ยนไป คือเธอไม่อยากมีแฟนแล้วไม่อยากต้องมารับผิดชอบความรู้สึกของใครอีกและเธอไม่อยากใหเราหายไปจากชีวิตเธอ ไม่อยากให้เราต้องเป็นคนแปลกหน้าต่อกัน เธอร้องไห้หนักมากๆ เราทนเห็นเธอเป็นแบบนั้นไม่ได้จริงๆ จึงกลั่นใจตอบไปว่า ".. เราเป็นเพื่อนกันก็ได้ เค้าสัญญาว่าจะไม่หายไปไหน .." และนั่นคือประโยคที่เราพูดออกไปโดยที่ไม่คิดเลยว่าผลหลังจากนั้นมันจะเป็นยังไง สุดท้าย.. เราก็ทำมันไม่ได้! หลังจากที่เราได้พูดไปเธอก็เริ่มสงบและมีสติขึ้นและต่อจากนั้นเธอและเราก็พยายามทำให้ทุกอย่างมันดีขึ้น เรารู้และยอมรับได้ว่า เธอยังคงนึกถึงเขาคนนั้น (ยอมรับเลยว่าร้องไห้แทบทุกคืน แอบไปร้องไห้ที่ห้องบ้างแต่จะให้ทำยังไงในเมื่อเรารักเธอมาก ไม่อยากคิดเลยว่าลืมตาขึ้นมาตอนเช้าแล้วรู้ว่าเราต้องเป็นคนอื่นของกันและกันมันทรมานนะสำหรับคนที่ยังรักกันอยู่) แต่ลึกๆแล้วเราก็อยากให้เราได้กลับมารักกันเหมือนเดิมอีกครั้ง ไม่อยากให้ต้องฝืนอยู่ด้วยกัน อยากให้เราแคร์กันเหมือนเมื่อก่อน แต่เราก็รู้ดีแก่ใจแหละว่ามันคงจะเป็นไปไม่ได้แล้ว ความรู้สึกเธอเปลี่ยนไปแล้ว ลึกๆแล้วเธอยังคงไม่ลืมเขา มันเศร้านะสำหรับคนอย่างเรา เราอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเขา บางทีเราก็รู้สึกท้อนะว่าทำไมเรายังทำในเธอน้อยว่าเขาที่ทำให้เธอเหรอ? คำว่ารักของเรามันยังสู้เขาไม่ได้เหรอ? ทุกคำถามฝุดขึ้นมาในความคิดมันทำให้เรากินไม่ได้นอนไม่หลับ เรารู้ตัวเลยว่าเรายังปรับตัวไม่ได้ที่อะไรๆมันจะเปลี่ยนไป เพราะทุกๆวันก็อยู่กับเธอ แล้วความคิดที่ว่าเธอเบื่อเหรอ? ก็ฝุดขึ้นมาในหัวอีก เราก็เลยพยายามทำให้เธอยิ้มนะ หัวเราะบ้าง ยอมเธอทุกอย่าง แต่ขออย่างเดียว อยากจากเราไปไหนเลยนะ ขอว่าอย่างน้อยในใจเธอยังมีเราคนนี้หลงเหลืออยู่บ้าง ถ้าเธอได้อ่านก็อยากให้เธอรู้ไว้นะว่า "เค้าไม่เคยทุกข์เพราะเตงเลยนะ เค้ามีความสุขมากๆที่ได้อยู่กับเตง เค้าชอบเห็นเตงยิ้มนะ เค้ายังอยากได้ยินเสียงหัวเราะของเตง ยังอยากไปกินข้าว ไปเที่ยวที่ไหนๆกับเตงนะ เค้าอยากดูแลเตง ดูแลกันและกันดูแลเตงจนสุดความสามารของผู้หญิงคนนี้"
ชีวิตตอนนี้ก็เรื่อยๆค่ะ เวลาเราได้อยู่กับเขาเรายิ้มได้ เรามีความสุข แต่เวลาอยู่คนเดียวเมื่อไหร่ น้ำตามันก็ไหล ความคิดฟุ้งซ่านเต็มหัว ว่าเขาจะจากเราไป ว่าเค้าจะหมดรักเรา เราไม่รู้จะไปปรึกษาใครก็เลยลองโพสถามใน พันทิป ยังไงก็ขอฝากด้วยนะคะ เพิ่งเขียนยาวๆแบบนี้ครั้งแรก ถ้าเขียนผิดยังไงก็ขออภัยด้วยค่ะ
สุดท้าย เธอเคยบอกว่าขอเวลาเธอหน่อย เราก็ให้นะเราถึงรอเธออยู่จนทุกวันนี้ รอเพราะรัก .