http://m.pantip.com/topic/33179397
เรื่องราวยาวหน่อยนะค่ะ จากกระทู้เดิม
หลังจากที่รู้ว่าสามีที่แต่งงานอยู่กินด้วยกันมาจะ 8 ปี มีชู้ที่คบกันมาเกือบ 4 ปี (เรื่องเปิดเผยตอนมกราคม 58) และคิดถึงการกระทำของสามีที่ทำกับดิฉัน คำพูดที่ทำร้ายดิฉัน วันนี้จึงตัดสินใจกลับมาดูแลตัวเอง ดูแลลูก โดยไม่ได้รับความรับผิดชอบอะไรจากสามีเลย เค้าบอกว่าลูกไม่ได้อยู่กับเค้า เค้าไม่รับผิดชอบ แม้แต่พ่อแม่เค้าบอกว่าให้เงินลูกบ้าง เค้าก็บอกว่าตอนนี้ยังไม่มี ดิฉันไม่ได้คุยกับเค้าอีกเลย หลังจากที่เค้าบอกกับดิฉันว่าเราไปกันไม่ได้ เค้าเลือกผู้หญิงคนนั้น เค้าจริงใจกับผู้หญิงคนนั้น ดิฉันอยากรู้ว่าถ้าเค้าเอาใจใส่ดิฉันกับลูกเหมือนที่ทำกับผู้หญิงคนนั้น ครอบครัวเราจะเป็นอย่างนี้มั๊ย เวลาลูกไม่สบาย บอกให้เค้าซื้อยาให้ลูก เค้าบอกว่าไม่มีเงิน แต่ผู้หญิงคนนั้นไม่สบาย เค้ารีบซื้อยาไปให้ ตลอดเวลา 2 ปีที่ผ่านมา เค้าไม่ได้ให้เงินลูกเลย ดิฉันต้องอุ้มท้องไปหาหมอเองกับลูกคนโต วันที่คลอดลูกคนที่ 2 ดิฉันนั้งแท็คซี่ไปกับลูกคนโตและก็ยายของดิฉัน เค้าไม่มีเงินช่วยค่าทำคลอดแม้แต่บาทเดียว มีแต่พ่อแม่เค้าที่ให้เงินดิฉัน 10000 บาท ที่เหลือดิฉันจ่ายเอง (ผ่าคลอดทั้งหมดเกือบ 60000 บาท) ดิฉันร้องไห้ทุกวันตอนท้องลูกคนที่ 2 เค้าเอาแต่ด่าว่าดิฉัน ไม่เคยมาดูแลดิฉัน วันที่ดิฉันขนเสื้อผ้ากับลูกกลับบ้านดิฉัน (ตอนนั้นทะเลาะกันเมื่อเดือนสิงหาคม 57) เค้าบอกว่าถ้าย้อนเวลากลับไปได้ กูจะไม่ขอรู้จักเลย จะไปไหนก็ไป กูเอาลูก กูไม่เอา ดิฉันถามเค้าว่าดิฉันเป็นแม่ที่ไม่ดีตรงไหน เค้าบอกว่าเมื่อก่อนก็ดีอยู่หรอก แต่ตอนนี้เบื่อ ดิฉันเดินหน้าชาออกมาจากคำพูดและการกระทำของเค้า ดิฉันบอกกับแม่เค้าว่าถ้าเค้าคิดถึงลูกเมีย เค้าต้องคิดได้เอง ตลอด 5 เดือนที่ผ่านมา เค้าไม่เคยโทรหาลูก ไม่เคยให้เงินลูก มีแต่พ่อแม่เค้า (ปู่ย่า) มาเยี่ยมหลาน จนสุดท้ายดิฉันจึงรู้ความจริงทุกอย่าง วันนี้เจ็บค่ะ นึกถึงวันที่เราเป็นแฟนกัน ตอนนั้นเค้าไม่มีเงิน ดิฉันก็ช่วยเค้า ดิฉันช่วยทำงานเกี่ยวกับเรื่องเรียนจนเค้าเรียนจบ ดิฉันเป็นผู้ให้มาตลอดในวันที่เค้าลำบาก แต่พอวันที่เค้ามีงาน มีเงินเดือน มีสังคม เค้ากลับหันหลังให้ดิฉันกับลูก วันนี้เค้าใช้ชีวิตมีความสุขดี ไม่รู้สึกถึงสิ่งที่ทำลงไป เค้ายังเฝ้าดูแลผู้หญิงคนนั้น เค้ามีเงินก็เอาไปแต่งรถ ไม่เคยคิดว่าดิฉันกับลูกจะลำบากมั๊ย ดิฉันกำลังจะตกงานเพราะบริษัทปิดกิจการ ดิฉันต้องรับภาระลูก 2 คน เค้าไม่เคยโทษตัวเอง เค้าโทษว่าเป็นความผิดของดิฉันที่ดิฉันไม่เอาใจเค้า เค้าไปเจอความสบายใจ แล้วอยากย้อนถามว่าตอนที่ไม่มีลูก ดิฉันดูแลเค้ามั๊ย ตอนนี้ดิฉันไม่ได้ว่างเหมือนผู้หญิงคนนั้นที่จะมีเวลาเอาใจเค้าตลอด การที่ดิฉันดูแลลูก ทุ่มเทให้ลูก ดิฉันต้องทำงานหาเลี้ยงลูกเพราะเค้าไม่รับผิดชอบ ยังไม่พออีกเหรอ วันนี้ถึงยัดเยียดความผิดให้ดิฉัน ความเป็นลูกผู้ชายของคุณหายไปไหนหมด วันนี้มีแต่พ่อแม่เค้าที่อยากให้กลับมาเป็นครอบครัว พยายามให้ดิฉันอดทน ใช้ความดีเอาชนะ แต่ก็บอกว่าอย่าคาดหวัง ทำวันนี้ให้ดีที่สุด ยังไงเค้าก็ยืนอยู่ข้างหลาน ดิฉันเคว้งเพราะต้องดูแลลูกชาย 2 คน แต่ก็คิดว่ายังไงพ่อแม่เค้า (ปู่ย่า) ก็ต้องรักลูกเค้ามากกว่า อนาคตเป็นสิ่งไม่แน่นอน วันนึงถ้าเค้ามีลูกหลานใหม่ พวกเค้าก็คงไม่มาดูแลดิฉันกับลูก
ถ้าเป็นคุณ จะยอมอดทนกับผู้ชายแบบนี้มั๊ย และจำเป็นมั๊ยที่ลูกต้องมีพ่อ
เรื่องราวยาวหน่อยนะค่ะ จากกระทู้เดิม
หลังจากที่รู้ว่าสามีที่แต่งงานอยู่กินด้วยกันมาจะ 8 ปี มีชู้ที่คบกันมาเกือบ 4 ปี (เรื่องเปิดเผยตอนมกราคม 58) และคิดถึงการกระทำของสามีที่ทำกับดิฉัน คำพูดที่ทำร้ายดิฉัน วันนี้จึงตัดสินใจกลับมาดูแลตัวเอง ดูแลลูก โดยไม่ได้รับความรับผิดชอบอะไรจากสามีเลย เค้าบอกว่าลูกไม่ได้อยู่กับเค้า เค้าไม่รับผิดชอบ แม้แต่พ่อแม่เค้าบอกว่าให้เงินลูกบ้าง เค้าก็บอกว่าตอนนี้ยังไม่มี ดิฉันไม่ได้คุยกับเค้าอีกเลย หลังจากที่เค้าบอกกับดิฉันว่าเราไปกันไม่ได้ เค้าเลือกผู้หญิงคนนั้น เค้าจริงใจกับผู้หญิงคนนั้น ดิฉันอยากรู้ว่าถ้าเค้าเอาใจใส่ดิฉันกับลูกเหมือนที่ทำกับผู้หญิงคนนั้น ครอบครัวเราจะเป็นอย่างนี้มั๊ย เวลาลูกไม่สบาย บอกให้เค้าซื้อยาให้ลูก เค้าบอกว่าไม่มีเงิน แต่ผู้หญิงคนนั้นไม่สบาย เค้ารีบซื้อยาไปให้ ตลอดเวลา 2 ปีที่ผ่านมา เค้าไม่ได้ให้เงินลูกเลย ดิฉันต้องอุ้มท้องไปหาหมอเองกับลูกคนโต วันที่คลอดลูกคนที่ 2 ดิฉันนั้งแท็คซี่ไปกับลูกคนโตและก็ยายของดิฉัน เค้าไม่มีเงินช่วยค่าทำคลอดแม้แต่บาทเดียว มีแต่พ่อแม่เค้าที่ให้เงินดิฉัน 10000 บาท ที่เหลือดิฉันจ่ายเอง (ผ่าคลอดทั้งหมดเกือบ 60000 บาท) ดิฉันร้องไห้ทุกวันตอนท้องลูกคนที่ 2 เค้าเอาแต่ด่าว่าดิฉัน ไม่เคยมาดูแลดิฉัน วันที่ดิฉันขนเสื้อผ้ากับลูกกลับบ้านดิฉัน (ตอนนั้นทะเลาะกันเมื่อเดือนสิงหาคม 57) เค้าบอกว่าถ้าย้อนเวลากลับไปได้ กูจะไม่ขอรู้จักเลย จะไปไหนก็ไป กูเอาลูก กูไม่เอา ดิฉันถามเค้าว่าดิฉันเป็นแม่ที่ไม่ดีตรงไหน เค้าบอกว่าเมื่อก่อนก็ดีอยู่หรอก แต่ตอนนี้เบื่อ ดิฉันเดินหน้าชาออกมาจากคำพูดและการกระทำของเค้า ดิฉันบอกกับแม่เค้าว่าถ้าเค้าคิดถึงลูกเมีย เค้าต้องคิดได้เอง ตลอด 5 เดือนที่ผ่านมา เค้าไม่เคยโทรหาลูก ไม่เคยให้เงินลูก มีแต่พ่อแม่เค้า (ปู่ย่า) มาเยี่ยมหลาน จนสุดท้ายดิฉันจึงรู้ความจริงทุกอย่าง วันนี้เจ็บค่ะ นึกถึงวันที่เราเป็นแฟนกัน ตอนนั้นเค้าไม่มีเงิน ดิฉันก็ช่วยเค้า ดิฉันช่วยทำงานเกี่ยวกับเรื่องเรียนจนเค้าเรียนจบ ดิฉันเป็นผู้ให้มาตลอดในวันที่เค้าลำบาก แต่พอวันที่เค้ามีงาน มีเงินเดือน มีสังคม เค้ากลับหันหลังให้ดิฉันกับลูก วันนี้เค้าใช้ชีวิตมีความสุขดี ไม่รู้สึกถึงสิ่งที่ทำลงไป เค้ายังเฝ้าดูแลผู้หญิงคนนั้น เค้ามีเงินก็เอาไปแต่งรถ ไม่เคยคิดว่าดิฉันกับลูกจะลำบากมั๊ย ดิฉันกำลังจะตกงานเพราะบริษัทปิดกิจการ ดิฉันต้องรับภาระลูก 2 คน เค้าไม่เคยโทษตัวเอง เค้าโทษว่าเป็นความผิดของดิฉันที่ดิฉันไม่เอาใจเค้า เค้าไปเจอความสบายใจ แล้วอยากย้อนถามว่าตอนที่ไม่มีลูก ดิฉันดูแลเค้ามั๊ย ตอนนี้ดิฉันไม่ได้ว่างเหมือนผู้หญิงคนนั้นที่จะมีเวลาเอาใจเค้าตลอด การที่ดิฉันดูแลลูก ทุ่มเทให้ลูก ดิฉันต้องทำงานหาเลี้ยงลูกเพราะเค้าไม่รับผิดชอบ ยังไม่พออีกเหรอ วันนี้ถึงยัดเยียดความผิดให้ดิฉัน ความเป็นลูกผู้ชายของคุณหายไปไหนหมด วันนี้มีแต่พ่อแม่เค้าที่อยากให้กลับมาเป็นครอบครัว พยายามให้ดิฉันอดทน ใช้ความดีเอาชนะ แต่ก็บอกว่าอย่าคาดหวัง ทำวันนี้ให้ดีที่สุด ยังไงเค้าก็ยืนอยู่ข้างหลาน ดิฉันเคว้งเพราะต้องดูแลลูกชาย 2 คน แต่ก็คิดว่ายังไงพ่อแม่เค้า (ปู่ย่า) ก็ต้องรักลูกเค้ามากกว่า อนาคตเป็นสิ่งไม่แน่นอน วันนึงถ้าเค้ามีลูกหลานใหม่ พวกเค้าก็คงไม่มาดูแลดิฉันกับลูก