เข้าใจคำว่า คนเป็นพ่อเป็นแม่ เมื่อเป็นพ่อเอง^^

คือตอนนี้ผมก็อายุเข้าปีที่ 27 ล่ะครับ มีลูกชายหนึ่งคนอายุ 2 ขวบ 2 เดือน กำลังซนเลยครับ

ย้อนไปประมาณ 3 ปีก่อนช่วงต้นปี 55 ผมพึ่งเรียนจบอยู่ในระหว่างรับปริญญาก็ทำงาน freelance ถ่ายภาพจัดกิจกรรมให้กับนักท่องเที่ยว ช่วงนั้นเป็นอะไรทีสนุกมากกก แล้วผมก็ได้รู้จักกับผู้หญิงหนึ่ง เราแต่งงานกันครับเพราะมีน้อง วันเวลาก็ผ่านไปจนเจ้าตัวเล็กลืมตาดูโลก วันที่ 5 ธันวาคม พอดี ผมขอเล่าช่วงก่อนคลอดสักนิสนะครับ ขอตลอดเวลาที่ตัวเล็กอยู่ในท้องผมจะชอบเล่านิทาน ร้องเพลง ส่วนใหญ่จะร้องเพลงครับ เป็นอะไรที่สนุกมาก เวลาก็ผ่านพ้นมาจะหนึ่งปีแฟนผมต้องกลับไปเรียน ผมเลยรับหน้าที่ต่อโดยการดูตัวเล็กตอนนั้นอายุได้ 11 เดือนแล้ว เพราะอยากให้เค้าได้เรียนอย่างเต็มที่ ตอนแรกๆๆก็เหนื่อยมากครับ ตอนกลางวันผมไปทำงานครับ ช่วงกลางวันจะเป้นแม่ผมดูแลครับ พอกลับมาผมก็ดูตัวเล็กต่อเลย เพราะไม่อยากให้แม่เหนื่อยมากครับ ผมดูแลตั้งแต่พาไปเล่นสนามเด็กเล่น อาบน้ำ ป้อนข้าว ล้างขวดนม เอาเข้านอน ทำจนทุกวันนี้ครับ มีป้อนข้าวที่ไม่ต้องทำแล้วเพราะเค้าสามารถทานข้าวเองได้แล้ว
ลืมเล่าไปนิสนึงก่อนจะแต่งงานผมได้งานออกแบบใกล้บ้านๆๆ 4-5 นาทีก็ถึงแล้ว
เวลาผ่านไปได้สี่เดือนผมก็มีปัญหาเลิกลากับแฟน ตอนนั้นบอกเลยว่าเครียดและเหนื่อยมากบางคืนเอาตัวเล็กนอนก็หลับไปด้วยกัน เครียดด้วยบ้างครั้งทั้งงานทั้งเลี้ยง บอกเลยว่าสุดๆๆครับ แต่ก็ผ่านมาได้อดทนทุกอย่างครับ เวลาตัวเล็กดื้อก็มีตีบ้างครับดุบ้างครับ วันหยุดผมก็ดูลูกครับ เพราะอยากให้แม่ได้พักบ้าง ถึงแม่ผมจะอายุไม่เยอะแต่แกจะมาเลี้ยงหลานที่ไวเป็นลิงตอนทั้งวันก็คงไม่ไหว ผมกับลูกนอนด้วยกันทุกวันครับ เพราะเจ้าตัวเล็กติดห้องติดผม ถึงเวลาช่วงกลางวันจะอยู่กับย่าแต่พอเวลานอนช่วงกลางคืนเค้าต้องนอนบน เราเคยแยกกันนอน สุดท้ายแม่ก็ต้องเอาขึ้นมาส่งที่ห้อง เราจะแยกกันนอนก็ตอนผมไม่สบายนี้ล่ะครับ ไม่อยากให้เค้ามาติดไข้ เวลาเด็กเป็นไข้เหนื่อยมากคับ งอแงสุดๆๆๆๆ ทุกวันนี้ก็ค่อยเบาลงหลายเรื่องหลายอย่างครับตัวเล็กเริ่มพูดรู้เรื่องก็ไม่ต้องเหนื่อยมากได้พักยาวๆๆหน่อย
ผมยอมรับเลยครับว่าการเป็นพ่อแม่คนนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย เราจะสอนเค้ายังไง เราจะทำอะไรก็ต้องระวังคับ อะไรไม่ดีเราก็ไม่ทำไม่ให้เค้าเห็นเพราะช่วงนี้เค้าจะมองและทำตาม ทั้งคำพูดกับการกระทำ ตัวเล็กผมชอบมองและจำครับ ตอนยังพูดไม่ได้เค้าก็จะมองปากและพยายามพูดตามครับ

ขอฝากไว้นะคับถึงเรื่องของผมจะเป็นเรื่องไม่ค่อยดีเท่าไหรแต่เราก็เป้นผู้ชายแล้วทำอะไรรู้จักที่จะรับผิดชอบในสิ่งที่ตัวเองกระทำ ไม่มีใครหรอกครับที่อยากจะให้เกิดขึ้นในเวลาที่ไม่พร้อม แต่ในเมื่อเกิดขึ้นมาแล้วนั้นคือหนึ่งชีวิตคือสายเลือด อย่าคิดสั้นๆๆอย่าโยนความรับผิดชอบ ไม่ใช่เราเป็นผช. จะเลี้ยงลูกไม่ได้ ถ้าคุณได้เป็นพ่อคนแล้วคุณจะรู้ คุณต้องใจเย็น อารมร้อนไม่ได้ ต้องรู้จักให้อภัย เพราะบ้างที่เจ้าตัวเล็กก็ยังไม่รู้เรื่อง ยังไม่เข้าใจ แล้วที่ผมบอกว่าอย่าโยนความรับผิดชอบให้ใคร เพราะผญ. เค้าก็อุ้มท้องมา 9 เดือนผมไม่รู้ว่าหนักมากไหม แต่กว่าเค้าจะลุกเดินได้ มันยากนะ จะกินอะไรบ้างที่ก็กินไม่ได้ ไหนจะตอนเจ้าตัวเล็กดิ้นในท้องอีก น่าจะเจ็บน่าดู แล้วยิ่งตอนคลอดอีกใครว่าไม่เจ็บ แล้วพ่อกับแม่ถึงท่านจะไม่แก่มากแต่จะมาให้แกเรื่องเด็กหนึ่งคนทั้งวันไม่ไหวหรอกครับ เราเองอายุแค่นี้เรายังเหนื่อยเลยแต่ละวัน แกเลี้ยงเรามาตั้งเท่าไรกว่าเราจะโตได้ขนาดนี้ บ้างครอบครัวลูกไม่ได้มีแค่คนเดียวอย่างมากตอนนี้ก็ 2-3 คน อย่าโยนความรับผิดชอบนี้ให้แกเลย เราเองยังมีแรงมีกำลังถึงแม้จะตัวคนเดียว ผมหาเงินเลี้ยงลูกเองนะครับ ไม่เคยขอจากฝ่ายหญิงหรือกับพ่อแม่ผมก็ไม่ขอ อาจมียืมบ้างแต่พอเงินออกก็ขึ้นท่านครับ ไม่ใช่แค่เงินที่เลี้ยงลูก ในจะต้องเตรียมไว้ตอนเค้าเข้าโรงเรียนอีกตอนนี้ก็ใกล้แล้วครับ

ขอบคุณครับที่อ่านจนจบกระทู้นี้ และขอขอบคุณกระทู้ "จากวัยเฟี้ยว ต้องมาเป็นคุณพ่อเลี้ยงเดี่ยว" ที่เป็นแรงบันดาลใจ
สอบถามเพิ่มเติมหรือดูรูปตัวเล็กได้ใน Facebook Cartoon Peemmawat ขอบคุณครับ^^