ยอมรับเลยว่าอ่านเล่มแรกๆนี่สนุกมาก ตื้นตันสุด แต่ผมรู้สึกแปลกๆตั้งแต่ตอนแข่ง อินเตอร์ไฮ ประเภททีม ที่ทุกคนเหมือนกับว่าพอรู้ว่าเข้ากับทีมไม่ได้ เหมาะกับการฉายเดี่ยว แล้วก็เลิกล้มความตั้งใจที่จะแข่งเป็นทีมไปเลย ทิ้งทีม ทิ้งชมรม กะจะไปแข่งเดี่ยวอย่างเดียว (ถ้าเป็นนักแข่งอาชีพจะไม่ว่าเลย)

พอพระเอกขาหักเนื้อเรื่องก็มาถึงจุดสุดยอดอีกครั้ง ได้เห็นความพยายามอย่างสุดยอด แต่ผมมาสะดุดตรงที่พระเอกแข่งจนต้องซ้ำชั้นเรียน แถมการแข่งที่โอกินาว่าก็แข่งจนไม่สนใจพ่อแม่ แข่งเสร็จก็ไม่กลับไปเรียนต่อ ทั้งๆที่แม่ตัวเองอยากให้เรียนให้จบ มองถึงจุดสูงสุดอย่างเดียวโดยไม่มองถึงคนรอบข้างไปแล้ว ขนาดลาออกเพื่อนไปปั่นรอบประเทศญี่ปุ่น โดยไม่สนใจใคร  มันแปลกๆไปน่ะ คนเขียนเหมือนจะเขียนให้พระเอกเท่ห์ตอนขี่จักรยานและอยู่ในสนาม จนลืมมองชีวิตและเรื่องครอบครัวไปแล้ว

ส่วนตัวแล้วถ้าได้อ่านสมัยที่พิมพ์ใหม่ๆ คงยกให้มันเป็นตำนาน เป็นแรงบันดาลใจ แต่พอมาอ่านตอนที่โตแล้วกลับมองว่าสิ่งที่พระเอกทำมันสุดกู่ไป ดูเหมือนคนเขียนจะเขียนให้พระเอกเป็นคนที่มองไปที่คู่แข่งและเส้นชัยเกินไป