เราควรจะทำยังไงกับแม่ของเราดี
ตอนนี้เราอายุ 32 เราไม่ได้อยู่กับแม่ตั้งแต่เราเรียนม.4
แม่เราเลือกที่จะทิ้งเรา เพื่อไปทำตามความเชื่อของตัวเอง แม่เราเชื่อในเรื่องสิ่งที่มองไม่เห็น เชื่อจนกลายเป็นคนงมงาย
เริ่มจากตอนแรกเลย แม่หนีเราไปบวชชี บวชแบบโกนหัวเลย หนีไปแบบไม่บอกเรา เอาเราไปไว้บ้านตาที่ตจว.ตอนปิดเทอมละบอกเราจะกลับมาเคลียร์ข้อสอบเด็กที่ ร.ร.ก่อน (แม่เราเป็นครู)เสร็จแล้วจะมารับกลับและแม่เราก็เงียบหายไป จนเป็นน้าเราที่มารับเรากลับกทม. กลับมาเราก็ต้องอยู่กับน้า เพราะพ่อแม่เราไม่อยู่ด้วยกัน เท่ากับจริงๆเรามีแม่คนเดียวที่คอยดูแล พ่อแค่ไปๆมาๆ
ผ่านไปสักเราอยู่ม.6 แม่เรามาพร้อมผู้ชายคนนึงที่เคยเป็นพระแต่สึกแล้ว มาเพื่อจะมาบอกเราว่าผูกข้อไม้ข้อมือกับคนนี้แล้วจะไปอยู่ด้วยกัน ตามความเชื่อเรื่องของพ่อพญานาคมานิมิตร บ้าบอคอแตก คนที่บ้านเราก็ค้านกันทุกคน เรานี่ร้องไห้แล้วร้องไห้อีกพูดเท่าไรแม่ก็ไม่ฟังก็ยังยืนยันที่จะทำตามความเชื่อ...
จนเราเข้ามหาวิทยาลัย เราก็เริ่มไปหาแม่บ้างประปราย แต่ก็จะไม่คุยไม่อะไรกับแฟนใหม่แม่เท่าไร จนเราจบมหาลัยทำงานเราก็ส่งเงินให้แม่ใช้ ไปหาก็ขนซื้อของกินของใช้ไปใ้ห้ๆเท่าที่เราให้ได้ ในความคิดเราตอนแรกเราจะไม่ให้แม่ก็ได้เพราะแม่ทิ้งเราไม่เลี้ยงดูเราอย่างที่แม่ควรจะอยู่เลี้ยงดูลูก (ที่เราโตรอดมาได้ เพราะคนอื่นทั้งนั้น พี่สาวพ่อเราเป็นคนจัดการเรื่องเรียนและค่าใช้จ่ายเราทั้งหมด ส่วนพ่อเราไม่ต้องพูดถึง นานๆจะโผล่มาหาเราที)
แต่ที่เรากลับไปหาแม่ ไม่ใช่แม่มาหาเราเพราะเรามีความรู้สึกผิดติดตัวว่า เราไม่ได้เลี้ยงพ่อเลย พ่อเคยมาขอเงินเราแต่เรายังไม่มีเพราะเรายังเรียนไม่จบยังไม่ได้ทำงาน (พ่อเราทำงานราชการนะ แต่ไม่รู้เงินไปไหนหมด) กับตอนเราอายุ 25 พ่อเราเสียเราก็ไม่สามารถช่วยไรเรื่องเงินได้มาก เราเลยรู้สึกผิดมาตั้งแต่นั้นว่าเราไม่เคยดูแลพ่อไม่เคยเลี้ยงพ่อ เราเลยเอาความรู้สึกผิดนั้นกลับมาทุ่มให้แม่แทน แม่จะเอาไรบอกเราซื้อให้ ไปหาทีเราซื้อของหมดเป็นหมื่น เพราะที่แม่เราไปอยู่ๆในเขา ไกลจากเมืองมากเหมือนกัน
"แฟนใหม่ของแม่" เค้าเป็นคนที่ไม่ทำอะไรเลย งอมืองอเท้า สึกจากพระมานานแล้วแต่ยังทำนิสัยแบบพระอยู่ คือเช้ามาจะกินกาแฟ แม่เราต้องชงให้ จะกินข้าวแม่เราต้องตักให้ กินเสร็จวางไว้แม่เราเก็บล้างเอง เรากับแฟนเคยไปอยู่มาด้วย 1ปี อยู่แบบที่เค้าไม่ต้องจ่ายอะไรกันเลนเราออกหมด กับข้าวแฟนเราก็ทำให้ แต่ก็ยังอยู่กันไม่ได้ เอาไปพูดว่าแฟนเรามีไรกับแม่เรานู้นนี่นั่น มีคนมาบอกแม่เราก็ยังเข้าข้างแฟนเค้าว่าช่วงนั้นแฟนเค้าป่วยเลยพูดไรเรื่อยเปื่อย ...สุดท้ายเรากะแฟนก็ต้องลาอยู่ไม่ไหว
เรากลับไปทำงานที่กทม.เหมือนเดิมก็ยังส่งเงินให้แม่ใช้ปกติ
จนตอนนี้เราพอจะมีลู่ทางทำมาหากินที่ดี เราจะเอาแม่มาอยู่ด้วย เพราะแม่เราก็ 61แล้ว ตอนเช้าโทรคุยก็ตกลงกันดิบดี ว่าจะมาอยู่ด้วยกัน พอตกกลางคืนโทรมาบอกว่าขอมาอยู่แค่เดือนเดียวพอแล้วจะกลับไปอยู่บ้านเหมือนเดิม แม่เราเค้าโทรไปปรึกษาน้าเรา(น้องสาวแม่)น้าเราพูดประมาณว่า แม่เราแก่แล้วควรจะอยู่บ้านดีกว่าคิดให้ดีๆจะไปทำไม (คือต้องเกริ่นก่อนว่า น้าเราก็เคยมาสร้างบ้านอยู่กับแม่เราเลย ในที่ของแฟนใหม่แม่เรา แต่ก็อยู่ไม่ได้เพราะแฟนใหม่แม่เราผีเข้าผีออก ไม่ทำอะไรเลยเงินก็ต้องใช้แต่เงินของน้า ช่วงนั่น 1ปีที่น้ามาอยู่กับแม่เราๆก็ไม่ส่งเงินไป เพื่อให้น้าเค้ารู้ว่าสิ่งที่เราเคยเจอน่ะเป็นยังไง)
แฟนเราก็พยายามพูดกะแม่ว่าบั้นปลายชีวิตแล้วทำไมแม่ไม่คิดจะมาอยู่กับลูกให้มันดูแล ทั้งชีวิตแทบไม่ได้อยู่ด้วยกัน แม่เราให้คำตอบว่าเป็นห่วงคนที่โน้น เราเลยยื่นคำขาดไปว่าถ้าไม่มาก็ให้ไอ้คนที่มันงอมืองอเท้าหาเลี้ยงแล้วกันนะ จนป่านนี้ยังไม่รู้ตัวอีกว่าเลือกทางผิดมาตลอด
อารมณ์วันนี้ เหมือนตอนม.6ที่แม่มาบอกเราว่าจะไปอยู่กับคนนั้น แต่ตอนนั้นเราทั้งร้องไห้ทั้งอ้อนวอนเพราะเราไม่มีใคร ...แต่วันนี้เราพูดให้คิด แต่แม่ก็ยังคิดไม่ได้ ยังเลือกในสิ่งที่ตัวเองคิดว่าถูกว่าสมควรทำ
สรุปเราควรทำยังไงดี... สรุปแม่ไม่รักเราเลยสินะ เลือกที่จะห่วงคนห่วยแตกนั่นมากกว่าห่วงเรา 😭😭
เราควรจะทำยังไงกับ..แม่..ดี
ตอนนี้เราอายุ 32 เราไม่ได้อยู่กับแม่ตั้งแต่เราเรียนม.4
แม่เราเลือกที่จะทิ้งเรา เพื่อไปทำตามความเชื่อของตัวเอง แม่เราเชื่อในเรื่องสิ่งที่มองไม่เห็น เชื่อจนกลายเป็นคนงมงาย
เริ่มจากตอนแรกเลย แม่หนีเราไปบวชชี บวชแบบโกนหัวเลย หนีไปแบบไม่บอกเรา เอาเราไปไว้บ้านตาที่ตจว.ตอนปิดเทอมละบอกเราจะกลับมาเคลียร์ข้อสอบเด็กที่ ร.ร.ก่อน (แม่เราเป็นครู)เสร็จแล้วจะมารับกลับและแม่เราก็เงียบหายไป จนเป็นน้าเราที่มารับเรากลับกทม. กลับมาเราก็ต้องอยู่กับน้า เพราะพ่อแม่เราไม่อยู่ด้วยกัน เท่ากับจริงๆเรามีแม่คนเดียวที่คอยดูแล พ่อแค่ไปๆมาๆ
ผ่านไปสักเราอยู่ม.6 แม่เรามาพร้อมผู้ชายคนนึงที่เคยเป็นพระแต่สึกแล้ว มาเพื่อจะมาบอกเราว่าผูกข้อไม้ข้อมือกับคนนี้แล้วจะไปอยู่ด้วยกัน ตามความเชื่อเรื่องของพ่อพญานาคมานิมิตร บ้าบอคอแตก คนที่บ้านเราก็ค้านกันทุกคน เรานี่ร้องไห้แล้วร้องไห้อีกพูดเท่าไรแม่ก็ไม่ฟังก็ยังยืนยันที่จะทำตามความเชื่อ...
จนเราเข้ามหาวิทยาลัย เราก็เริ่มไปหาแม่บ้างประปราย แต่ก็จะไม่คุยไม่อะไรกับแฟนใหม่แม่เท่าไร จนเราจบมหาลัยทำงานเราก็ส่งเงินให้แม่ใช้ ไปหาก็ขนซื้อของกินของใช้ไปใ้ห้ๆเท่าที่เราให้ได้ ในความคิดเราตอนแรกเราจะไม่ให้แม่ก็ได้เพราะแม่ทิ้งเราไม่เลี้ยงดูเราอย่างที่แม่ควรจะอยู่เลี้ยงดูลูก (ที่เราโตรอดมาได้ เพราะคนอื่นทั้งนั้น พี่สาวพ่อเราเป็นคนจัดการเรื่องเรียนและค่าใช้จ่ายเราทั้งหมด ส่วนพ่อเราไม่ต้องพูดถึง นานๆจะโผล่มาหาเราที)
แต่ที่เรากลับไปหาแม่ ไม่ใช่แม่มาหาเราเพราะเรามีความรู้สึกผิดติดตัวว่า เราไม่ได้เลี้ยงพ่อเลย พ่อเคยมาขอเงินเราแต่เรายังไม่มีเพราะเรายังเรียนไม่จบยังไม่ได้ทำงาน (พ่อเราทำงานราชการนะ แต่ไม่รู้เงินไปไหนหมด) กับตอนเราอายุ 25 พ่อเราเสียเราก็ไม่สามารถช่วยไรเรื่องเงินได้มาก เราเลยรู้สึกผิดมาตั้งแต่นั้นว่าเราไม่เคยดูแลพ่อไม่เคยเลี้ยงพ่อ เราเลยเอาความรู้สึกผิดนั้นกลับมาทุ่มให้แม่แทน แม่จะเอาไรบอกเราซื้อให้ ไปหาทีเราซื้อของหมดเป็นหมื่น เพราะที่แม่เราไปอยู่ๆในเขา ไกลจากเมืองมากเหมือนกัน
"แฟนใหม่ของแม่" เค้าเป็นคนที่ไม่ทำอะไรเลย งอมืองอเท้า สึกจากพระมานานแล้วแต่ยังทำนิสัยแบบพระอยู่ คือเช้ามาจะกินกาแฟ แม่เราต้องชงให้ จะกินข้าวแม่เราต้องตักให้ กินเสร็จวางไว้แม่เราเก็บล้างเอง เรากับแฟนเคยไปอยู่มาด้วย 1ปี อยู่แบบที่เค้าไม่ต้องจ่ายอะไรกันเลนเราออกหมด กับข้าวแฟนเราก็ทำให้ แต่ก็ยังอยู่กันไม่ได้ เอาไปพูดว่าแฟนเรามีไรกับแม่เรานู้นนี่นั่น มีคนมาบอกแม่เราก็ยังเข้าข้างแฟนเค้าว่าช่วงนั้นแฟนเค้าป่วยเลยพูดไรเรื่อยเปื่อย ...สุดท้ายเรากะแฟนก็ต้องลาอยู่ไม่ไหว
เรากลับไปทำงานที่กทม.เหมือนเดิมก็ยังส่งเงินให้แม่ใช้ปกติ
จนตอนนี้เราพอจะมีลู่ทางทำมาหากินที่ดี เราจะเอาแม่มาอยู่ด้วย เพราะแม่เราก็ 61แล้ว ตอนเช้าโทรคุยก็ตกลงกันดิบดี ว่าจะมาอยู่ด้วยกัน พอตกกลางคืนโทรมาบอกว่าขอมาอยู่แค่เดือนเดียวพอแล้วจะกลับไปอยู่บ้านเหมือนเดิม แม่เราเค้าโทรไปปรึกษาน้าเรา(น้องสาวแม่)น้าเราพูดประมาณว่า แม่เราแก่แล้วควรจะอยู่บ้านดีกว่าคิดให้ดีๆจะไปทำไม (คือต้องเกริ่นก่อนว่า น้าเราก็เคยมาสร้างบ้านอยู่กับแม่เราเลย ในที่ของแฟนใหม่แม่เรา แต่ก็อยู่ไม่ได้เพราะแฟนใหม่แม่เราผีเข้าผีออก ไม่ทำอะไรเลยเงินก็ต้องใช้แต่เงินของน้า ช่วงนั่น 1ปีที่น้ามาอยู่กับแม่เราๆก็ไม่ส่งเงินไป เพื่อให้น้าเค้ารู้ว่าสิ่งที่เราเคยเจอน่ะเป็นยังไง)
แฟนเราก็พยายามพูดกะแม่ว่าบั้นปลายชีวิตแล้วทำไมแม่ไม่คิดจะมาอยู่กับลูกให้มันดูแล ทั้งชีวิตแทบไม่ได้อยู่ด้วยกัน แม่เราให้คำตอบว่าเป็นห่วงคนที่โน้น เราเลยยื่นคำขาดไปว่าถ้าไม่มาก็ให้ไอ้คนที่มันงอมืองอเท้าหาเลี้ยงแล้วกันนะ จนป่านนี้ยังไม่รู้ตัวอีกว่าเลือกทางผิดมาตลอด
อารมณ์วันนี้ เหมือนตอนม.6ที่แม่มาบอกเราว่าจะไปอยู่กับคนนั้น แต่ตอนนั้นเราทั้งร้องไห้ทั้งอ้อนวอนเพราะเราไม่มีใคร ...แต่วันนี้เราพูดให้คิด แต่แม่ก็ยังคิดไม่ได้ ยังเลือกในสิ่งที่ตัวเองคิดว่าถูกว่าสมควรทำ
สรุปเราควรทำยังไงดี... สรุปแม่ไม่รักเราเลยสินะ เลือกที่จะห่วงคนห่วยแตกนั่นมากกว่าห่วงเรา 😭😭