คือเรื่องมันมีอยู่ว่า เรามีเพื่อนคนนึงเป็นรุ่นพี่นะแต่เรียนด้วยกัน เค้าเป็นผู้หญิงที่ไม่ชอบผู้ชาย ส่วนเราก็เป็นผู้หญิงที่ไม่รู้ว่าชอบอะไรจะหญิงหรือชายดี
แล้วพี่คนนี้ก็สนิทกะเราระดับนึง ซึ่กแกมองเราว่าเราเป็นแบบแกคือไม่ชอบผู้ชาย..
แกก็พยายามถามเราว่าเราชอบใครแบบไหนยังไง เหมือนจะแนะนำเพราะเห็นว่าเป็นพวกเดียวกัน
แต่เราดันแอบชอบแกซะงั้น

อีกอย่างแกก็ไว้ใจเราซะด้วยนะ เล่าเรื่องส่วนตัวให้ฟัง เช่นเรื่องแฟน ทั้งที่เพื่อนในกลุ่มแกไม่เคยบอกใครเลยไม่ว่าจะถามยังไงแกก็ไม่ยอมบอก แต่แกกลับบอกเราและเราก็ได้ทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาให้แกไปโดยปริยาย เราก็ให้คำปรึกษาแบบไม่ก้าวก้ายนะ แค่แนะนำ ไม่เคยคิดว่าเราชอบเค้าและอยากจะยุให้เค้าเลิกกะแฟน ทุกครั้งที่เป็นที่ปรึกษาก็เจ็บนะ แต่พอเห็นว่าเค้าโอเคขึ้นเราก็ดีใจ
ก็เป็นแบบนี้อยู่นาน เราก็ชอบแกแต่เราคิดว่าแกไม่รู้หรอก แกคิดว่าเราอะชอบเพื่อนในกลุ่มอีกคน แกก็พยายามเชียร์
เราเองก็พยายามตัดใจมาเรื่อยๆนะ แต่มันก็ยิ่งทำให้รู้สึกว่าชอบพี่เค้ามากขึ้นเรื่อยๆ แล้วอีกอย่างที่ก็รู้ตัวดีคือเค้าคิดกับเราแค่น้อง..
จนตอนนี้เราก็ยังชอบอยู่ และเราเองก็ไม่กล้าบอกเค้า เพราะกลัวว่าถ้าบอกไปทุกอย่างที่เคยเป็นมามันจะไม่เหมือนเดิม กลัวเค้าจะหายไป ไม่อยากเจอ ไม่อยากคุยกะเราอีก
เราควรบอกเค้าไหม?
หรือปล่อยไว้แบบนี้ ซักวันเราคงเลิกชอบไปเอง...
แอบรักเพื่อน..
แล้วพี่คนนี้ก็สนิทกะเราระดับนึง ซึ่กแกมองเราว่าเราเป็นแบบแกคือไม่ชอบผู้ชาย..
แกก็พยายามถามเราว่าเราชอบใครแบบไหนยังไง เหมือนจะแนะนำเพราะเห็นว่าเป็นพวกเดียวกัน
แต่เราดันแอบชอบแกซะงั้น
ก็เป็นแบบนี้อยู่นาน เราก็ชอบแกแต่เราคิดว่าแกไม่รู้หรอก แกคิดว่าเราอะชอบเพื่อนในกลุ่มอีกคน แกก็พยายามเชียร์
เราเองก็พยายามตัดใจมาเรื่อยๆนะ แต่มันก็ยิ่งทำให้รู้สึกว่าชอบพี่เค้ามากขึ้นเรื่อยๆ แล้วอีกอย่างที่ก็รู้ตัวดีคือเค้าคิดกับเราแค่น้อง..
จนตอนนี้เราก็ยังชอบอยู่ และเราเองก็ไม่กล้าบอกเค้า เพราะกลัวว่าถ้าบอกไปทุกอย่างที่เคยเป็นมามันจะไม่เหมือนเดิม กลัวเค้าจะหายไป ไม่อยากเจอ ไม่อยากคุยกะเราอีก
เราควรบอกเค้าไหม?
หรือปล่อยไว้แบบนี้ ซักวันเราคงเลิกชอบไปเอง...