มีเรื่องอยากจะปรึกษาค่ะ
คือตอนนี้ถูกคุณพ่อฟ้องคดีอาญา ข้อหายักยอกทรัพย์ คือบ้านที่คุณแม่ทิ้งไว้ให้ ตอนนี้ศาลอนุมัติฟ้อง แล้วนัดขึ้นศาลกันปลายเดือนนี้ ตอนนี้สับสนไม่รู้จะสู้ต่อไปดีหรือยอมแพ้ดีค่ะ
ขอเล่าเรื่องโดยละเอียดนะคะ
ไม่รู้จะเริ่มยังไงดี
คุณพ่อกับคุณแม่แต่งงานกันมา20กว่าปีไม่เคยหย่ากัน จนคุณแม่เสียไปด้วยโรคมะเร็ง
แต่ไหนแต่ไรคุณพ่อจะมีกิ๊กอยู่ตลอด จะมีช่วงหนึ่ง2-3คน อันนี้จากที่คุณแม่เล่านะคะ
แต่จะมีคนหนึ่งที่ถาวรอยู่มาตั้งแต่เรา 8 ขวบ (ตอนที่คุณแม่เริ่มรู้เรื่อง) จนปัจจุบันนี้ซึ่งตอนนี้เราก็เกือบจะ30ละ (เคยพยายามคิดว่าเขาคงเป็นคู่แท้กัน)
เรารู้เรื่องตั้งแต่ 14 แต่ไม่เคยทำเป็นรู้ เรามีน้องชายแม่เดียวกันหนึ่งคน น้องเคยบอกว่ารู้มาตั้งแต่เด็กๆ
ตอนเด็กมันก็มีเรื่องดราม่านู้นนี้นั้นนะคะ แต่ขอข้ามเลย
เอาเป็นว่าเหมือนมีกัน3คน พ่อจะมีเวลาให้วันอาทิตย์ ซึ่งบางอาทิตย์ก็อ้างออกไปทำงาน แต่ก็ยังพาไปเที่ยวในวันหยุดยาว ซึ่งบางทีได้ไปต่างประเทศ ตามหน้าที่การงานของคุณพ่อ (คุณพ่อทำงานประจำและมีธุรกิจส่วนตัว)
ภายนอกครอบครัวเราดูเป็นครอบครัวที่อบอุ่นมาก เพื่อนบางคนพูดว่าเราperfect เพราะเราเรียนเก่ง หน้าตาดี บ้านมีฐานะ
ซึ่งเรา3คน (แม่ เรา น้อง) ก็อยู่กัน3คนจนชิน
หลายทีที่แม่เครียด เรากับน้องก็พยายามบอกให้หย่ากัน เพราะเราสงสารแม่
แต่สุดท้ายเราก็รับรู้ว่าแม่เรารักพ่อเราจนลมหายใจสุดท้าย
ตอนช่วงเราเข้ามหาวิทยาลัย ใหม่ๆ แม่เราก็มาบอกว่าเป็นมะเร็ง
ถามว่าใจเราคิดโทษพ่อไหม โทษค่ะ เพราะแม่เราเครียด ท่านเป็นคนคิดมาก ท่านนอนไม่หลับมาเป็น 10ปี แล้วก็ถ่ายไม่ออก สุดท้ายเป็นมะเร็ง
แล้วรักษาได้3ปี ท่านก็เสีย โดยฝากอะไรไว้กับเราเยอะ และทำพินัยกรรมทิ้งไว้ 2ฉบับ
ซึ่งตอนนั้นเรายังไม่จบมหาลัยเลยก็ต้องมารับผิดชอบบ้าน รับผิดชอบคำสั่งเสียของแม่
เราก็ใช้ชีวิตของเรามาเรื่อยๆ เรื่องมาเกิด ตอนที่เราไปเรียนต่อปริญญาโทที่ต่างประเทศ
น้องเราไปอยู่หอพักมหาลัยเพราะ ไม่อยากอยู่กับพ่อ2คน เขา2คนมีเรื่องทะเลาะกันตลอดเวลา ถ้าเราไม่อยู่ น้องก็ไม่อยากอยู่ด้วย
ก็เกริ่นไว้นิดนึงก่อน เราขอพ่ออย่าพากิ๊กถาวรที่พูดถึงข้างบนมาที่บ้าน เรารับไม่ได้
แล้วบ้านเป็นบ้านที่แม่เรารักมากออกแบบเอง แต่งเอง ตอนก่อนตายเคยบอกอยากจะตายในบ้านเลย
เราไม่อยากให้คนที่แม่เราเกลียดที่สุดในชีวิตมาเหยียบบ้านของแม่เรา
ซึ่งพ่อเราเคยพามาครั้งหนึ่ง แล้วเราก็คุยกับเขา พ่อเราเขาก็สัญญาจะไม่พามาอีก
ข้ามกลับมา ณ ตอนเราเรียนอยู่เมืองนอก
วันแม่ของปีนั้นน้องชายเรากลับมาที่บ้านแล้วก็พบว่าพ่อพากิ๊กถาวรกับลูกสาวเขากับกิ๊กมาอยู่อยู่ในบ้าน (ลูกสาวเขาเกิดตอนที่แม่เรายังมีชีวิตอยู่ อายุตอนนี้ก็ครึ่งหนึ่งของเรา)
น้องเราโกรธมาก โกรธขนาดที่วันนั้นเรากลัวมากว่าน้องจะทำอะไรหน้ามืดไป
น้องโทรมาคุย เรากล่อมน้องว่าเดี่ยวเราจัดการเอง
เราโทรไปคุยกับพ่อเรา เขาบอกจะพาออกไป สรุปเขาก็ไม่พาออก
เราโทรจนหลังๆเขาไม่รับสายเรา
ตอนช่วงวันแม่ เป็นช่วงที่เรากำลังจะสอบที่นู้น เราเลยบินกลับมาเลยไม่ได้
เราสอบเสร็จกลางเดือนกันยาแล้วเราก็บินกลับมาเลย
เพราะเรากลัวมากว่าน้องเราจะวู่วามทำอะไรไป
เราไม่อยากให้น้องเรามีกรรมไม่ดีติดไป และไม่อยากให้เขาหมดอนาคต
เรากลับมาถึงไทยประมาณ20กว่ากันยา
เราก็ตรงจากสนามบินกลับมาที่บ้าน เราไม่ได้ไล่ไม่ได้โวยวาย แค่เราเข้าไปในบ้าน เขาก็รีบกันขนออกไป
(ซึ่งตอนนี้พ่อเราอยู่กับครอบครัวใหม่เขาและกิ๊กถาวรกับลูกสาวเขา
เท่าที่รู้วันธรรมดาอยู่คอนโดที่ทองหล่อติดรถไฟฟ้า และมีที่พระโขนงอีกที
และมีบ้านอยู่แถวเลียบทางด่วนรามอินทราอีกที)
แต่หลังจากวันนั้นพ่อเรากลับมาบอกขู่เราว่าจะฟ้องเรา เพราะตอนนั้นเราเป็นผู้จัดการกองมรดก
พูดจริงๆ ณ ตอนนั้นเรายังไม่รู้เลยว่าเป็นไปทำไม แต่แม่สั่งเสียไว้และให้ลุงอีกคนหนึ่งจัดการ และทุกอย่างแม่จะบอกว่า ห้ามบอกพ่อ
พ่อเราขู่จะฟ้องเราแล้วก็จะบังคับให้เราไปโอนที่ดินให้
แต่สุดท้ายเราไม่ยอมไปโอน เพราะตอนนั้นเราไม่รู้เรื่องอะไรเลย เราไม่กล้าทำอะไรไป เรากลัวมาก
และเราจองตั๋วกลับมาช่วงสั้นๆ เราก็กลับไปเรียนต่อ
พ่อเราก็ไม่ส่งเงินให้เราอีก เราก็ไปทำงานหาเงินใช้เอง โชคดีที่จ่ายค่าเทอมหมดแล้ว
หลังจากปีนั้น เรากลับมาไทยโดยพ่อเราไม่รู้ เราไปอยู่คอนโดญาติก่อน เพราะ เราไม่พร้อมจะเผชิญหน้ากับพ่อเรา
เพราะเรารู้ว่าพ่อฟ้องเราแน่ เราก็ไปปรึกษาทนายคนนู้นคนนี้ จนหลายคนแนะนำให้เราไปโอนที่ดินกับบ้านของแม่เป็นชื่อเรา
ในโฉนดที่ดินเป็นชื่อแม่เราคนเดียว และในพินัยกรรม ฉบับหนึ่งยกบ้านและที่ดินที่อยู่อาศัย ณ ปัจจุบันให้เรา
อีกฉบับ ยกที่ดินอีกแปลงให้น้อง ซึ่งมันมีข้อความประโยคหนึ่งต่างกัน ทำให้มันสามารถตีความว่ายกให้เราทั้งหมดได้
และอันฉบับของเรามีลายเซ็นพ่อเราเป็นพยานด้วย
แต่อีกฉบับไม่มี อันนี้คือเราก็ฟังเขาอย่างเดียว ไม่ได้มีความรู้เลย
สรุปเราก็ไปโอนที่ดินกับบ้านเป็นชื่อเรา
หลังจากเรากลับไทยได้ปีหนึ่ง เราถึงกลับบ้าน ที่ยังไม่กลับเพราะมีอีกปัญหา คือพ่อเราพาญาติ 2 คนมาอยู่ในบ้าน เขายึดครองชั้นล่างหมด
น้องเราก็กลับไปอยู่บ้านตั้งแต่กิ๊กถาวรออกไป พ่อเราก็ไม่กลับมาอยู่บ้านอีก
แต่ให้ญาติเรา2คนกับสามีเขามาอยู่ ตั้งแต่น้ำท่วมใหญ่ ล่วงเลยไปปีครึ่ง ไม่ยอมไปไหน อยู่กันแบบเกลียดๆกับน้องเรา
แต่สุดท้ายเรากลับไป เขาก็ออกไป
หลังจากเรากลับไปอยู่บ้านได้ 2 อาทิตย์ พ่อเราก็มาหาที่บ้าน
ก่อนพ่อเรามา มีคนงานพ่อเราที่แม่เคยช่วยไว้โทรมาบอกว่าพ่อเราเอาคนงานมาอีก4-5คน
ตัวเรา เรารู้ว่าพ่อเราไม่ทำอะไร แต่น้องชายเราไม่แน่
เราเลยให้น้องชายหลบอยู่ในบ้าน และเราไปยืนคุยตรงรั้วกับเขา
ซึ่งตอนนั้นเขามากับคนขับรถ แต่ให้คนงานแอบอีกซอย
เราก็ไม่เปิดให้เขาเข้าบ้าน เพราะเรากลัวว่าเขาจะทำไรน้องเรา
หลังจากนั้นเขาก็เลยฟ้องคดีอาญาเรา ว่าเรายักยอกทรัพย์
ซึ่งแม่บอกกับเราจะญาติๆไว้ว่าบ้าน พ่อให้แม่ และแม่ให้เรา
ก่อนแม่เสีย พ่อเราบอกว่าไม่ต้องห่วง เขามีเงินเป็นร้อยล้าน
เราไม่ได้สนใจหรอก เราแค่อยากเก็บบ้านของแม่เราไว้ บ้านที่แม่เรารักมาก
เราพยายามบอกว่า เราจะไม่เอาอะไรเลย
ซึ่งตามหน้าที่ผู้จัดการกองมรดก เรามีสิทธิ์เรียกทรัพย์สินของแม่ที่อยู่กับพ่อ มาเพื่อแบ่ง
ซึ่งมันอาจจะมากกว่าบ้านหลังนี้ แต่เราไม่ต้องการเลย ส่วนทรัพย์ของแม่ที่อยู่กับตัวแม่เอง แม่ได้ทำพินัยกรรมไว้แล้ว
จริงๆทนายเราก็บอกว่ามันพิสูจน์ไม่ได้ว่าเขามี
ซึ่งแม่เราเสียไป6ปีแล้ว มันพิสูจน์ยาก ณ ตอนนี้ เราต้องรับผิดชอบน้อง ส่งน้องเรียนให้จบ ทางเลือกของเราตอนนี้
1) โอนบ้านให้พ่อเราครึ่งหนึ่ง เขามีสิทธิ์เข้าออกบ้านได้ นั้นหมายความว่า เรากับน้องต้องออกจากบ้านไปหาที่อยู่ใหม่ เพราะถ้าอยู่จะรู้สึกไม่ปลอดภัย นอนไม่หลับ ไม่รู้ว่าวันไหนเขาจะพาคนมาทำร้ายน้องเรา จนตอนนี้น้องเราเป็นโรคนอนไม่หลับไปแล้ว
2) พ่อเราเสนอมาว่าจะซื้อบ้านในราคา 5ล้าน ซึ่งหมายความว่า เราจะเสียบ้านของแม่เราไปตลอดกาล ทุกครั้งที่เราคิดจะยอมแพ้ เราจะเห็นภาพแม่เรายืนอยู่ตรงบันได มองบ้าน แล้วพูดกับเราว่า แม่รักบ้านนี้มาก มันเป็นสิ่งที่ทำให้เรายังสู้อยู่ ณ ตอนนี้
3) สู้ต่อไปในชั้นศาล ซึ่งไม่รู้ว่าเราจะแพ้หรือ ชนะ แต่ถ้าแพ้ เราต้องลุ้นว่าศาลจะจำคุกหรือรอลงอาญา
ตั้งแต่มีเรื่องเราก็เข้าถึงธรรมะมากขึ้น
เราเคยเสียใจเจ็บแค้นว่าทำไมพ่อเราทำร้ายจิตใจเราขนาดนี้
วันที่เรารู้ว่าเขาพากิ๊กถาวรมา เราปวดหัวใจเรามาก ร้องไห้นอนไม่หลับ คิดมากจะทำยังไงทั้งพ่อทั้งน้อง
แต่วันนี้เราพยายามมองเขาเป็นคนๆนึง เราก็เลยเสียใจน้อยลง
เพราะก่อนหน้านั้นเราถามตัวเองตลอดว่าทำไมพ่อเราทำกับเราแบบนี้
เมื่อก่อนเรายึดติดกับบ้านกับแม่ ไม่อยากเสียบ้านไป
แต่สุดท้าย เราก็ปล่อยวางได้ ถ้าต้องเสียมันไปจริงๆ
เราอยากยุติไม่อยากทำไรต่อ เพราะเราไม่อยากสร้างกรรมกับพ่อเราเพิ่มอีก
แต่บางทีเราก็ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไง
หรือเราควรจะสู้เพื่อเก็บสมบัติสิ่งเดียวที่แม่ทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้าให้ดีที่สุด
เราควรจะหยุด ไปต่อ หรือเลือกทำข้อไหนข้างบน หรือควรจะสู้ต่อไปดี ควรทำอะไร
ทนายเราก็บอก 50/50
ตอนนี้เราเหนื่อยจริงๆ เครียดจริงๆ สับสนมาก
ไม่รู้จะหันหน้าไปปรึกษาใคร รอบตัวเรามีแต่คนบอกให้สู้
แต่ไม่ได้มีใครมาเดือดร้อนกับเราด้วย เครียดกับเราด้วย
ขอบคุณล่วงหน้านะคะ สำหรับทุกๆcommentเลย
อยากปรึกษาค่ะ ถูกพ่อฟ้องคดี จะเอายังไงดีค่ะ จะสู้หรือจะยอมแพ้ดี
คือตอนนี้ถูกคุณพ่อฟ้องคดีอาญา ข้อหายักยอกทรัพย์ คือบ้านที่คุณแม่ทิ้งไว้ให้ ตอนนี้ศาลอนุมัติฟ้อง แล้วนัดขึ้นศาลกันปลายเดือนนี้ ตอนนี้สับสนไม่รู้จะสู้ต่อไปดีหรือยอมแพ้ดีค่ะ
ขอเล่าเรื่องโดยละเอียดนะคะ
ไม่รู้จะเริ่มยังไงดี
คุณพ่อกับคุณแม่แต่งงานกันมา20กว่าปีไม่เคยหย่ากัน จนคุณแม่เสียไปด้วยโรคมะเร็ง
แต่ไหนแต่ไรคุณพ่อจะมีกิ๊กอยู่ตลอด จะมีช่วงหนึ่ง2-3คน อันนี้จากที่คุณแม่เล่านะคะ
แต่จะมีคนหนึ่งที่ถาวรอยู่มาตั้งแต่เรา 8 ขวบ (ตอนที่คุณแม่เริ่มรู้เรื่อง) จนปัจจุบันนี้ซึ่งตอนนี้เราก็เกือบจะ30ละ (เคยพยายามคิดว่าเขาคงเป็นคู่แท้กัน)
เรารู้เรื่องตั้งแต่ 14 แต่ไม่เคยทำเป็นรู้ เรามีน้องชายแม่เดียวกันหนึ่งคน น้องเคยบอกว่ารู้มาตั้งแต่เด็กๆ
ตอนเด็กมันก็มีเรื่องดราม่านู้นนี้นั้นนะคะ แต่ขอข้ามเลย
เอาเป็นว่าเหมือนมีกัน3คน พ่อจะมีเวลาให้วันอาทิตย์ ซึ่งบางอาทิตย์ก็อ้างออกไปทำงาน แต่ก็ยังพาไปเที่ยวในวันหยุดยาว ซึ่งบางทีได้ไปต่างประเทศ ตามหน้าที่การงานของคุณพ่อ (คุณพ่อทำงานประจำและมีธุรกิจส่วนตัว)
ภายนอกครอบครัวเราดูเป็นครอบครัวที่อบอุ่นมาก เพื่อนบางคนพูดว่าเราperfect เพราะเราเรียนเก่ง หน้าตาดี บ้านมีฐานะ
ซึ่งเรา3คน (แม่ เรา น้อง) ก็อยู่กัน3คนจนชิน
หลายทีที่แม่เครียด เรากับน้องก็พยายามบอกให้หย่ากัน เพราะเราสงสารแม่
แต่สุดท้ายเราก็รับรู้ว่าแม่เรารักพ่อเราจนลมหายใจสุดท้าย
ตอนช่วงเราเข้ามหาวิทยาลัย ใหม่ๆ แม่เราก็มาบอกว่าเป็นมะเร็ง
ถามว่าใจเราคิดโทษพ่อไหม โทษค่ะ เพราะแม่เราเครียด ท่านเป็นคนคิดมาก ท่านนอนไม่หลับมาเป็น 10ปี แล้วก็ถ่ายไม่ออก สุดท้ายเป็นมะเร็ง
แล้วรักษาได้3ปี ท่านก็เสีย โดยฝากอะไรไว้กับเราเยอะ และทำพินัยกรรมทิ้งไว้ 2ฉบับ
ซึ่งตอนนั้นเรายังไม่จบมหาลัยเลยก็ต้องมารับผิดชอบบ้าน รับผิดชอบคำสั่งเสียของแม่
เราก็ใช้ชีวิตของเรามาเรื่อยๆ เรื่องมาเกิด ตอนที่เราไปเรียนต่อปริญญาโทที่ต่างประเทศ
น้องเราไปอยู่หอพักมหาลัยเพราะ ไม่อยากอยู่กับพ่อ2คน เขา2คนมีเรื่องทะเลาะกันตลอดเวลา ถ้าเราไม่อยู่ น้องก็ไม่อยากอยู่ด้วย
ก็เกริ่นไว้นิดนึงก่อน เราขอพ่ออย่าพากิ๊กถาวรที่พูดถึงข้างบนมาที่บ้าน เรารับไม่ได้
แล้วบ้านเป็นบ้านที่แม่เรารักมากออกแบบเอง แต่งเอง ตอนก่อนตายเคยบอกอยากจะตายในบ้านเลย
เราไม่อยากให้คนที่แม่เราเกลียดที่สุดในชีวิตมาเหยียบบ้านของแม่เรา
ซึ่งพ่อเราเคยพามาครั้งหนึ่ง แล้วเราก็คุยกับเขา พ่อเราเขาก็สัญญาจะไม่พามาอีก
ข้ามกลับมา ณ ตอนเราเรียนอยู่เมืองนอก
วันแม่ของปีนั้นน้องชายเรากลับมาที่บ้านแล้วก็พบว่าพ่อพากิ๊กถาวรกับลูกสาวเขากับกิ๊กมาอยู่อยู่ในบ้าน (ลูกสาวเขาเกิดตอนที่แม่เรายังมีชีวิตอยู่ อายุตอนนี้ก็ครึ่งหนึ่งของเรา)
น้องเราโกรธมาก โกรธขนาดที่วันนั้นเรากลัวมากว่าน้องจะทำอะไรหน้ามืดไป
น้องโทรมาคุย เรากล่อมน้องว่าเดี่ยวเราจัดการเอง
เราโทรไปคุยกับพ่อเรา เขาบอกจะพาออกไป สรุปเขาก็ไม่พาออก
เราโทรจนหลังๆเขาไม่รับสายเรา
ตอนช่วงวันแม่ เป็นช่วงที่เรากำลังจะสอบที่นู้น เราเลยบินกลับมาเลยไม่ได้
เราสอบเสร็จกลางเดือนกันยาแล้วเราก็บินกลับมาเลย
เพราะเรากลัวมากว่าน้องเราจะวู่วามทำอะไรไป
เราไม่อยากให้น้องเรามีกรรมไม่ดีติดไป และไม่อยากให้เขาหมดอนาคต
เรากลับมาถึงไทยประมาณ20กว่ากันยา
เราก็ตรงจากสนามบินกลับมาที่บ้าน เราไม่ได้ไล่ไม่ได้โวยวาย แค่เราเข้าไปในบ้าน เขาก็รีบกันขนออกไป
(ซึ่งตอนนี้พ่อเราอยู่กับครอบครัวใหม่เขาและกิ๊กถาวรกับลูกสาวเขา
เท่าที่รู้วันธรรมดาอยู่คอนโดที่ทองหล่อติดรถไฟฟ้า และมีที่พระโขนงอีกที
และมีบ้านอยู่แถวเลียบทางด่วนรามอินทราอีกที)
แต่หลังจากวันนั้นพ่อเรากลับมาบอกขู่เราว่าจะฟ้องเรา เพราะตอนนั้นเราเป็นผู้จัดการกองมรดก
พูดจริงๆ ณ ตอนนั้นเรายังไม่รู้เลยว่าเป็นไปทำไม แต่แม่สั่งเสียไว้และให้ลุงอีกคนหนึ่งจัดการ และทุกอย่างแม่จะบอกว่า ห้ามบอกพ่อ
พ่อเราขู่จะฟ้องเราแล้วก็จะบังคับให้เราไปโอนที่ดินให้
แต่สุดท้ายเราไม่ยอมไปโอน เพราะตอนนั้นเราไม่รู้เรื่องอะไรเลย เราไม่กล้าทำอะไรไป เรากลัวมาก
และเราจองตั๋วกลับมาช่วงสั้นๆ เราก็กลับไปเรียนต่อ
พ่อเราก็ไม่ส่งเงินให้เราอีก เราก็ไปทำงานหาเงินใช้เอง โชคดีที่จ่ายค่าเทอมหมดแล้ว
หลังจากปีนั้น เรากลับมาไทยโดยพ่อเราไม่รู้ เราไปอยู่คอนโดญาติก่อน เพราะ เราไม่พร้อมจะเผชิญหน้ากับพ่อเรา
เพราะเรารู้ว่าพ่อฟ้องเราแน่ เราก็ไปปรึกษาทนายคนนู้นคนนี้ จนหลายคนแนะนำให้เราไปโอนที่ดินกับบ้านของแม่เป็นชื่อเรา
ในโฉนดที่ดินเป็นชื่อแม่เราคนเดียว และในพินัยกรรม ฉบับหนึ่งยกบ้านและที่ดินที่อยู่อาศัย ณ ปัจจุบันให้เรา
อีกฉบับ ยกที่ดินอีกแปลงให้น้อง ซึ่งมันมีข้อความประโยคหนึ่งต่างกัน ทำให้มันสามารถตีความว่ายกให้เราทั้งหมดได้
และอันฉบับของเรามีลายเซ็นพ่อเราเป็นพยานด้วย
แต่อีกฉบับไม่มี อันนี้คือเราก็ฟังเขาอย่างเดียว ไม่ได้มีความรู้เลย
สรุปเราก็ไปโอนที่ดินกับบ้านเป็นชื่อเรา
หลังจากเรากลับไทยได้ปีหนึ่ง เราถึงกลับบ้าน ที่ยังไม่กลับเพราะมีอีกปัญหา คือพ่อเราพาญาติ 2 คนมาอยู่ในบ้าน เขายึดครองชั้นล่างหมด
น้องเราก็กลับไปอยู่บ้านตั้งแต่กิ๊กถาวรออกไป พ่อเราก็ไม่กลับมาอยู่บ้านอีก
แต่ให้ญาติเรา2คนกับสามีเขามาอยู่ ตั้งแต่น้ำท่วมใหญ่ ล่วงเลยไปปีครึ่ง ไม่ยอมไปไหน อยู่กันแบบเกลียดๆกับน้องเรา
แต่สุดท้ายเรากลับไป เขาก็ออกไป
หลังจากเรากลับไปอยู่บ้านได้ 2 อาทิตย์ พ่อเราก็มาหาที่บ้าน
ก่อนพ่อเรามา มีคนงานพ่อเราที่แม่เคยช่วยไว้โทรมาบอกว่าพ่อเราเอาคนงานมาอีก4-5คน
ตัวเรา เรารู้ว่าพ่อเราไม่ทำอะไร แต่น้องชายเราไม่แน่
เราเลยให้น้องชายหลบอยู่ในบ้าน และเราไปยืนคุยตรงรั้วกับเขา
ซึ่งตอนนั้นเขามากับคนขับรถ แต่ให้คนงานแอบอีกซอย
เราก็ไม่เปิดให้เขาเข้าบ้าน เพราะเรากลัวว่าเขาจะทำไรน้องเรา
หลังจากนั้นเขาก็เลยฟ้องคดีอาญาเรา ว่าเรายักยอกทรัพย์
ซึ่งแม่บอกกับเราจะญาติๆไว้ว่าบ้าน พ่อให้แม่ และแม่ให้เรา
ก่อนแม่เสีย พ่อเราบอกว่าไม่ต้องห่วง เขามีเงินเป็นร้อยล้าน
เราไม่ได้สนใจหรอก เราแค่อยากเก็บบ้านของแม่เราไว้ บ้านที่แม่เรารักมาก
เราพยายามบอกว่า เราจะไม่เอาอะไรเลย
ซึ่งตามหน้าที่ผู้จัดการกองมรดก เรามีสิทธิ์เรียกทรัพย์สินของแม่ที่อยู่กับพ่อ มาเพื่อแบ่ง
ซึ่งมันอาจจะมากกว่าบ้านหลังนี้ แต่เราไม่ต้องการเลย ส่วนทรัพย์ของแม่ที่อยู่กับตัวแม่เอง แม่ได้ทำพินัยกรรมไว้แล้ว
จริงๆทนายเราก็บอกว่ามันพิสูจน์ไม่ได้ว่าเขามี
ซึ่งแม่เราเสียไป6ปีแล้ว มันพิสูจน์ยาก ณ ตอนนี้ เราต้องรับผิดชอบน้อง ส่งน้องเรียนให้จบ ทางเลือกของเราตอนนี้
1) โอนบ้านให้พ่อเราครึ่งหนึ่ง เขามีสิทธิ์เข้าออกบ้านได้ นั้นหมายความว่า เรากับน้องต้องออกจากบ้านไปหาที่อยู่ใหม่ เพราะถ้าอยู่จะรู้สึกไม่ปลอดภัย นอนไม่หลับ ไม่รู้ว่าวันไหนเขาจะพาคนมาทำร้ายน้องเรา จนตอนนี้น้องเราเป็นโรคนอนไม่หลับไปแล้ว
2) พ่อเราเสนอมาว่าจะซื้อบ้านในราคา 5ล้าน ซึ่งหมายความว่า เราจะเสียบ้านของแม่เราไปตลอดกาล ทุกครั้งที่เราคิดจะยอมแพ้ เราจะเห็นภาพแม่เรายืนอยู่ตรงบันได มองบ้าน แล้วพูดกับเราว่า แม่รักบ้านนี้มาก มันเป็นสิ่งที่ทำให้เรายังสู้อยู่ ณ ตอนนี้
3) สู้ต่อไปในชั้นศาล ซึ่งไม่รู้ว่าเราจะแพ้หรือ ชนะ แต่ถ้าแพ้ เราต้องลุ้นว่าศาลจะจำคุกหรือรอลงอาญา
ตั้งแต่มีเรื่องเราก็เข้าถึงธรรมะมากขึ้น
เราเคยเสียใจเจ็บแค้นว่าทำไมพ่อเราทำร้ายจิตใจเราขนาดนี้
วันที่เรารู้ว่าเขาพากิ๊กถาวรมา เราปวดหัวใจเรามาก ร้องไห้นอนไม่หลับ คิดมากจะทำยังไงทั้งพ่อทั้งน้อง
แต่วันนี้เราพยายามมองเขาเป็นคนๆนึง เราก็เลยเสียใจน้อยลง
เพราะก่อนหน้านั้นเราถามตัวเองตลอดว่าทำไมพ่อเราทำกับเราแบบนี้
เมื่อก่อนเรายึดติดกับบ้านกับแม่ ไม่อยากเสียบ้านไป
แต่สุดท้าย เราก็ปล่อยวางได้ ถ้าต้องเสียมันไปจริงๆ
เราอยากยุติไม่อยากทำไรต่อ เพราะเราไม่อยากสร้างกรรมกับพ่อเราเพิ่มอีก
แต่บางทีเราก็ไม่รู้ว่าควรจะทำยังไง
หรือเราควรจะสู้เพื่อเก็บสมบัติสิ่งเดียวที่แม่ทิ้งไว้ให้ดูต่างหน้าให้ดีที่สุด
เราควรจะหยุด ไปต่อ หรือเลือกทำข้อไหนข้างบน หรือควรจะสู้ต่อไปดี ควรทำอะไร
ทนายเราก็บอก 50/50
ตอนนี้เราเหนื่อยจริงๆ เครียดจริงๆ สับสนมาก
ไม่รู้จะหันหน้าไปปรึกษาใคร รอบตัวเรามีแต่คนบอกให้สู้
แต่ไม่ได้มีใครมาเดือดร้อนกับเราด้วย เครียดกับเราด้วย
ขอบคุณล่วงหน้านะคะ สำหรับทุกๆcommentเลย