'' มีเพื่อนคบกันมา 6 ปี ผ่านอะไรๆด้วยกันมาเยอะ ไม่รู้เขาหรือเราที่เป็นฝ่ายทน '' ประโยคนี้มันดูเกินไปมั้ย ตอบได้เลยว่าไม่คะ เพราะสิ่งที่เราเจออยู่มันหนักกว่านี้ซะด้วยซ้ำ ทะเลาะกันมาเป็นอาทิตย์แล้วไม่รู้จะอธิบายยังไงให้ใครฟัง
คือเราเนี่ยมีเพื่อนสนิทอยู่คนนึง คบกันมา 6 ปีได้แล้ว ก็ตั้งแต่ ม.1 จนตอนนี้ ม.6 เราและเพื่อนสองคนเนี้ยผ่านอะไรมาเยอะคะ ตามประสาเพื่อนวัยเรียน แต่ทะเลาะกันบ่อยมาก บ่อยมากๆจนมีครั้งหนึ่งมันขอตัดเพื่อนจากเรา บอกเลยว่าตอนนั้นถามว่าเสียใจมั้ยเสียใจ แต่ถามว่าง้อมั้ย ไม่คะ ตอนนั้นตัวเพื่อนคือผิดเต็มๆ นิสัยเพื่อนเราคนนี้ไม่ได้ดีหรอก มันชอบขโมยของ(ขนาดเงินในกระเป๋าเรามันยังแอบหยิบ) ชอบทำนิสัยที่ไม่ดีกับเพื่อน(มองเพื่อด้วงหางตาหรือมองไล่ล่างขึ้นบน) อย่างเราที่เราบอกว่าไม่เสียใจเพราะขนาดเราที่เป็นเพื่อนมันมา 6 ปี มันได้เพื่อนกลุ่มใหม่ มันลืมเราไปเลยคะ เหมือนเราเป็นอากาศธาตุไปเลย ตอนนั้นเราเลยเฉยๆจนไปเกิดอะไรในห้องไม่รู้ มันโดนแบนจากคนในห้อง และคนในห้องก็บอกให้เราอยู่ห่างๆมันเอาไว้ จนมีวันนึงมันมาขอเราเป็นเพื่อนในเฟส ซึ่งในตอนแรกมันลบเราออกจากเฟสไป มาบอกกับเราว่ากลับไปเป็นเหมือนเดิมได้มั้ย อยู่กันแค่ 2 คนนะ แล้วตอนนั้นเราได้อยู่กับเพื่อนอีกกลุ่มนึง ซึ่งแต่ก่อนเราก็เคยโดนแบนเลยเข้าใจความรู้สึก เมื่อก่อนเราก็ไม่ไดดีอะไรเลย เราก็ใจอ่อนเห็นว่ามันโดนแบนก็เลยบอกไปว่าเออก็ได้ แต่อย่าทำแบบเดิมอีกนะ จนคบกับมันและกลุ่มเพื่อนใหม่เรื่อยๆ
เรื่อยๆจนเราเริ่มเอะใจแล้วว่าเพื่อนเรา '' มันกลับไปแบบเดิมอีกแล้ว '' ได้เพื่อนใหม่ ลืมเพื่อนเก่า คือถ้าถามถึงตรงนี้ว่าเบื่อมั้ย เบื่อมากแต่คือเจอแบบนี้จนมันชินไปแล้ว เราเลยทำเฉยๆแต่แบบมันอึดอัดอะ อึดอัดมากๆที่ต้องทำเป็นไม่รู้จักมัน เดินผ่านมันเหมือนไม่ใช่เพื่อนกันทั้งๆที่อยู่ในกลุ่มใหญ่กลุ่มเดียวกันมาตลอดในขณะที่มันก็ลืมเราเหมือนกัน จนบางทีแอบคิดเลยว่าตอนมาขอเราเป็นแบบเดิมใหม่ๆเนี่ย มันโคตรต่างกับตอนนี้เลย แล้วน้องเพื่อนมันก็เจอแบบที่เราเจอเหมือนกัน แต่น้องมันเจอหนักกว่าเราเพราะอยู่ในละแวกบ้านเดียวกัน ไปมาหาสู่กันตลอด เรากับน้องก็เลยแลกเปลี่ยนความเครียดที่โดนกัน คือแลกเปลี่ยนความคิดเกี่ยวกับตัวของเพื่อนมันล้วนๆว่าวันนี้มันทำอะไรให้เราเสียใจอีกแล้ว จนมันรุ้ว่าเรากับน้องมันแอบคุยกันในเฟส มันเลยโมโหและด่าเราไม่ยั้งเลยคะ เราเลยพยายามอธิบายว่าที่คุยอะก็เรื่องของมันล้วนๆ มันก็ทำท่าเบี่ยงๆ ชักแม่น้ำทั้งห้าเกี่ยวกับตัวเรามาพูดจนเพื่อนในห้องหันไปเชื่อมัน และบอกกับเราว่าตัดเพื่อนกันเลยมั้ย แต่บางคนยังดีหน่อยที่ฟังความทั้งสองคนเราเลยยังพอมีคนที่รับฟังเรา คือในจุดๆนี้เราขอบอกเลยว่าเราก็โมโหเหมือนกันที่มันทำแบบนั้นกับเรา แต่เราก็รู้ว่าเราทำผิดที่ไม่คุยกับมันต่อหน้า แต่คือถ้าพูดต่อหน้าเราว่าคำว่าเพื่อนที่มีมันคงขาดตั้งแต่วันแรกที่บอก เลยอดทนมาตลอด จนวันนี้เราบอกกับตัวเองไปแล้วว่าจบ ม.6 ไปก็คงไม่ได้เจอกันอีกและเราก็คิดแล้วด้วยว่าไม่อยากจะเจออีกแล้ว ถ้าความสัมพันธ์ทั้ง 6 ปีมันไม่ได้ทำให้อะไรๆมันดีขึ้น ในเมื่อมันอยากตัดเราก็พร้อมที่จะตัดคะ
เราก็ไม่รู้จะทำยังไงในตอนนี้ นอกจากเฉยๆ เพื่อนในห้องก็พยายามให้เรากับมันคุยกัน เรานะคุยนะแต่มันนะไม่ เราเลยเฉยๆมาตลอด
(ประเด็นเรื่องเพื่อน) ทะเลาะกับเพื่อน ความสัมพันธ์ทั้ง 6 ปีมันกำลังหายไป
คือเราเนี่ยมีเพื่อนสนิทอยู่คนนึง คบกันมา 6 ปีได้แล้ว ก็ตั้งแต่ ม.1 จนตอนนี้ ม.6 เราและเพื่อนสองคนเนี้ยผ่านอะไรมาเยอะคะ ตามประสาเพื่อนวัยเรียน แต่ทะเลาะกันบ่อยมาก บ่อยมากๆจนมีครั้งหนึ่งมันขอตัดเพื่อนจากเรา บอกเลยว่าตอนนั้นถามว่าเสียใจมั้ยเสียใจ แต่ถามว่าง้อมั้ย ไม่คะ ตอนนั้นตัวเพื่อนคือผิดเต็มๆ นิสัยเพื่อนเราคนนี้ไม่ได้ดีหรอก มันชอบขโมยของ(ขนาดเงินในกระเป๋าเรามันยังแอบหยิบ) ชอบทำนิสัยที่ไม่ดีกับเพื่อน(มองเพื่อด้วงหางตาหรือมองไล่ล่างขึ้นบน) อย่างเราที่เราบอกว่าไม่เสียใจเพราะขนาดเราที่เป็นเพื่อนมันมา 6 ปี มันได้เพื่อนกลุ่มใหม่ มันลืมเราไปเลยคะ เหมือนเราเป็นอากาศธาตุไปเลย ตอนนั้นเราเลยเฉยๆจนไปเกิดอะไรในห้องไม่รู้ มันโดนแบนจากคนในห้อง และคนในห้องก็บอกให้เราอยู่ห่างๆมันเอาไว้ จนมีวันนึงมันมาขอเราเป็นเพื่อนในเฟส ซึ่งในตอนแรกมันลบเราออกจากเฟสไป มาบอกกับเราว่ากลับไปเป็นเหมือนเดิมได้มั้ย อยู่กันแค่ 2 คนนะ แล้วตอนนั้นเราได้อยู่กับเพื่อนอีกกลุ่มนึง ซึ่งแต่ก่อนเราก็เคยโดนแบนเลยเข้าใจความรู้สึก เมื่อก่อนเราก็ไม่ไดดีอะไรเลย เราก็ใจอ่อนเห็นว่ามันโดนแบนก็เลยบอกไปว่าเออก็ได้ แต่อย่าทำแบบเดิมอีกนะ จนคบกับมันและกลุ่มเพื่อนใหม่เรื่อยๆ
เรื่อยๆจนเราเริ่มเอะใจแล้วว่าเพื่อนเรา '' มันกลับไปแบบเดิมอีกแล้ว '' ได้เพื่อนใหม่ ลืมเพื่อนเก่า คือถ้าถามถึงตรงนี้ว่าเบื่อมั้ย เบื่อมากแต่คือเจอแบบนี้จนมันชินไปแล้ว เราเลยทำเฉยๆแต่แบบมันอึดอัดอะ อึดอัดมากๆที่ต้องทำเป็นไม่รู้จักมัน เดินผ่านมันเหมือนไม่ใช่เพื่อนกันทั้งๆที่อยู่ในกลุ่มใหญ่กลุ่มเดียวกันมาตลอดในขณะที่มันก็ลืมเราเหมือนกัน จนบางทีแอบคิดเลยว่าตอนมาขอเราเป็นแบบเดิมใหม่ๆเนี่ย มันโคตรต่างกับตอนนี้เลย แล้วน้องเพื่อนมันก็เจอแบบที่เราเจอเหมือนกัน แต่น้องมันเจอหนักกว่าเราเพราะอยู่ในละแวกบ้านเดียวกัน ไปมาหาสู่กันตลอด เรากับน้องก็เลยแลกเปลี่ยนความเครียดที่โดนกัน คือแลกเปลี่ยนความคิดเกี่ยวกับตัวของเพื่อนมันล้วนๆว่าวันนี้มันทำอะไรให้เราเสียใจอีกแล้ว จนมันรุ้ว่าเรากับน้องมันแอบคุยกันในเฟส มันเลยโมโหและด่าเราไม่ยั้งเลยคะ เราเลยพยายามอธิบายว่าที่คุยอะก็เรื่องของมันล้วนๆ มันก็ทำท่าเบี่ยงๆ ชักแม่น้ำทั้งห้าเกี่ยวกับตัวเรามาพูดจนเพื่อนในห้องหันไปเชื่อมัน และบอกกับเราว่าตัดเพื่อนกันเลยมั้ย แต่บางคนยังดีหน่อยที่ฟังความทั้งสองคนเราเลยยังพอมีคนที่รับฟังเรา คือในจุดๆนี้เราขอบอกเลยว่าเราก็โมโหเหมือนกันที่มันทำแบบนั้นกับเรา แต่เราก็รู้ว่าเราทำผิดที่ไม่คุยกับมันต่อหน้า แต่คือถ้าพูดต่อหน้าเราว่าคำว่าเพื่อนที่มีมันคงขาดตั้งแต่วันแรกที่บอก เลยอดทนมาตลอด จนวันนี้เราบอกกับตัวเองไปแล้วว่าจบ ม.6 ไปก็คงไม่ได้เจอกันอีกและเราก็คิดแล้วด้วยว่าไม่อยากจะเจออีกแล้ว ถ้าความสัมพันธ์ทั้ง 6 ปีมันไม่ได้ทำให้อะไรๆมันดีขึ้น ในเมื่อมันอยากตัดเราก็พร้อมที่จะตัดคะ
เราก็ไม่รู้จะทำยังไงในตอนนี้ นอกจากเฉยๆ เพื่อนในห้องก็พยายามให้เรากับมันคุยกัน เรานะคุยนะแต่มันนะไม่ เราเลยเฉยๆมาตลอด