1_
“คุณเคยคิดถึงอะไร...ที่มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับคุณเลย...บ้างไหม?
อะไรสักอย่างที่...แม้จะไม่ได้เห็นมันมานาน...นานกระทั่งจนถึงตอนนี้...
แต่คุณก็ยังไม่ลืมมัน...”
สมัยตอนที่ฉันยังเป็นเด็ก ครอบครัวของฉันมักจะมีเวลาให้กันเสมอ ทุกๆ วันหยุด...พ่อและแม่มักจะพาพวกเราสองคนพี่น้องไปเที่ยวสวนดอกไม้ของจังหวัดเสมอ ซึ่งพวกเราก็ชอบ และไม่เคยงอแงที่จะไปที่อื่น มีบ้างที่พี่ชายของฉันอ้อนแม่ว่าอยากไปเที่ยวสวนสัตว์ นั่นจึงทำให้วันหยุดบางวันพ่อกับแม่ต้องพาพวกเราไปเที่ยวที่สวนสัตว์ ไม่ใช่ว่าฉันไม่ชอบสัตว์นะ แต่...
ถ้าเกิดว่าเราไปเที่ยวสวนสัตว์...
เส้นทางที่พ่อขับรถไป ก็อาจจะไม่ผ่านบ้านหลังนั้น...
บ้านร้างหลังสีขาวที่หลบอยู่หลังแมกไม้อันรกร้าง...
ฉันจำได้ว่าตลอดทางที่ฉันเดินชมสัตว์ไปพร้อมๆ กับครอบครัว ฉันเอาแต่เดินเหม่อมองไปอย่างนั้น ความรู้สึกเหมือนสำนึกผิดและมันก็ทำให้ฉันซึมไปทั้งวัน จนพ่อและแม่ต้องหันมาถามฉันว่าไม่ชอบหรือ? ฉันที่ไม่อยากให้พวกท่านไม่สบายใจก็ได้แต่ส่ายหน้าไปมา หากสีหน้าที่เอาแต่เบ้ปากมันฟ้องว่าฉันไม่อยากมาที่นี่ นั่นพ่อกับแม่จึงได้หันมาบอกกับฉันยิ้มๆ ว่า อาทิตย์หน้าจะพาไปสวนดอกไม้อีก ฉันที่ได้ยินนี่ก็ฉีกยิ้มกว้างเลย เข้าไปกอดพวกท่านราวกับว่าพวกท่านกำลังจะมอบของขวัญชิ้นโตให้ฉันในอีกไม่กี่วัน
และแล้ววันนั้นก็มาถึง...
วันที่พ่อกับแม่บอกว่าวันนี้จะพาไปเที่ยวสวนดอกไม้
วันที่ฉันรอคอยมานานแสนนานว่าจะได้เห็นบ้านหลังนั้นอีกครั้ง
หากมัน...ก็เป็นวันที่พ่อแม่ฉัน...ประสบอุบัติเหตุด้วยเหมือนกัน
ณ ตอนนั้นที่ฉันได้ยินข่าวจากป้า ฉันตกใจและกลัวจนลืมบ้านหลังนั้นไปเสียสนิท ร้องไห้แต่อยากจะไปหาพ่อกับแม่ที่โรงพยาบาล พี่ชายของฉันก็ร้องไห้จ้าเหมือนกัน เอาแต่เขย่าแขนป้างอแงว่าอยากไปพาพ่อแม่ ป้าที่ทนต่อแรงเร้าไม่ไหวก็จำต้องพยักหน้าเออออแล้วพาพวกฉันไปในวันรุ่งขึ้น
และเมื่อฉันกับพี่ได้มาเยี่ยมพ่อแม่จริงๆ พวกฉันก็รีบวิ่งปรี่เข้าไปพ่อกับแม่ทันที พ่อที่นอนอยู่บนเตียง กับแม่ที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างๆ แม่ไม่เป็นอะไรมาก เพียงแค่แขนหักข้างหนึ่ง กับหัวแตก ส่วนพ่อนั้นหนักกว่าตรงที่ขาหัก แล้วก็ได้รับการกระแทกตรงช่วงอก แต่นั่นพ่อก็ยังยิ้มได้อยู่ ป้าบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วง เพราะอีกไม่กี่เดือนเดี๋ยวพ่อของฉันก็ออกจากโรงพยาบาลได้ ส่วนแม่ก็คงจะหายเร็วกว่าพ่อนิดหนึ่ง พวกฉันที่ได้ยินว่าพ่อกับแม่กว่าจะออกจากโรงพยาบาลได้ก็ตั้งหลายเดือน เลยโอดครวญกันใหญ่ อ้อนว่าออกพรุ่งนี้เลยไม่ได้หรือ? พ่อกับแม่ก็ยิ้ม บอกว่าไม่ได้ ต้องรอให้อาการมันดีขึ้นก่อนถึงจะออกได้
ครั้นเมื่อถึงเวลาที่พ่อแม่ต้องออกจากโรงพยาบาล ฉันก็รีบไปอ้อนพวกท่านทันทีว่าอยากให้พาไปเที่ยวสวนดอกไม้วันนี้เลย แต่พวกท่านก็บอกว่ารอให้ถึงวันหยุดก่อนได้ไหม แล้วเดี๋ยวจะพาไป ฉันที่ได้ยินอย่างนั้นก็เลยจำต้องเดินคอตกกลับมานั่งเหม่ออีกครั้ง แม้วันหยุดนั้นจะอีกเพียงไม่กี่วัน แต่มันกลับทำให้ฉันรู้สึกว่า...
ฉันอาจจะไม่ได้เจอบ้านหลังนั้นอีกแล้ว...
คำสัญญา
“คุณเคยคิดถึงอะไร...ที่มันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับคุณเลย...บ้างไหม?
อะไรสักอย่างที่...แม้จะไม่ได้เห็นมันมานาน...นานกระทั่งจนถึงตอนนี้...
แต่คุณก็ยังไม่ลืมมัน...”
สมัยตอนที่ฉันยังเป็นเด็ก ครอบครัวของฉันมักจะมีเวลาให้กันเสมอ ทุกๆ วันหยุด...พ่อและแม่มักจะพาพวกเราสองคนพี่น้องไปเที่ยวสวนดอกไม้ของจังหวัดเสมอ ซึ่งพวกเราก็ชอบ และไม่เคยงอแงที่จะไปที่อื่น มีบ้างที่พี่ชายของฉันอ้อนแม่ว่าอยากไปเที่ยวสวนสัตว์ นั่นจึงทำให้วันหยุดบางวันพ่อกับแม่ต้องพาพวกเราไปเที่ยวที่สวนสัตว์ ไม่ใช่ว่าฉันไม่ชอบสัตว์นะ แต่...
ถ้าเกิดว่าเราไปเที่ยวสวนสัตว์...
เส้นทางที่พ่อขับรถไป ก็อาจจะไม่ผ่านบ้านหลังนั้น...
บ้านร้างหลังสีขาวที่หลบอยู่หลังแมกไม้อันรกร้าง...
ฉันจำได้ว่าตลอดทางที่ฉันเดินชมสัตว์ไปพร้อมๆ กับครอบครัว ฉันเอาแต่เดินเหม่อมองไปอย่างนั้น ความรู้สึกเหมือนสำนึกผิดและมันก็ทำให้ฉันซึมไปทั้งวัน จนพ่อและแม่ต้องหันมาถามฉันว่าไม่ชอบหรือ? ฉันที่ไม่อยากให้พวกท่านไม่สบายใจก็ได้แต่ส่ายหน้าไปมา หากสีหน้าที่เอาแต่เบ้ปากมันฟ้องว่าฉันไม่อยากมาที่นี่ นั่นพ่อกับแม่จึงได้หันมาบอกกับฉันยิ้มๆ ว่า อาทิตย์หน้าจะพาไปสวนดอกไม้อีก ฉันที่ได้ยินนี่ก็ฉีกยิ้มกว้างเลย เข้าไปกอดพวกท่านราวกับว่าพวกท่านกำลังจะมอบของขวัญชิ้นโตให้ฉันในอีกไม่กี่วัน
และแล้ววันนั้นก็มาถึง...
วันที่พ่อกับแม่บอกว่าวันนี้จะพาไปเที่ยวสวนดอกไม้
วันที่ฉันรอคอยมานานแสนนานว่าจะได้เห็นบ้านหลังนั้นอีกครั้ง
หากมัน...ก็เป็นวันที่พ่อแม่ฉัน...ประสบอุบัติเหตุด้วยเหมือนกัน
ณ ตอนนั้นที่ฉันได้ยินข่าวจากป้า ฉันตกใจและกลัวจนลืมบ้านหลังนั้นไปเสียสนิท ร้องไห้แต่อยากจะไปหาพ่อกับแม่ที่โรงพยาบาล พี่ชายของฉันก็ร้องไห้จ้าเหมือนกัน เอาแต่เขย่าแขนป้างอแงว่าอยากไปพาพ่อแม่ ป้าที่ทนต่อแรงเร้าไม่ไหวก็จำต้องพยักหน้าเออออแล้วพาพวกฉันไปในวันรุ่งขึ้น
และเมื่อฉันกับพี่ได้มาเยี่ยมพ่อแม่จริงๆ พวกฉันก็รีบวิ่งปรี่เข้าไปพ่อกับแม่ทันที พ่อที่นอนอยู่บนเตียง กับแม่ที่นั่งเฝ้าอยู่ข้างๆ แม่ไม่เป็นอะไรมาก เพียงแค่แขนหักข้างหนึ่ง กับหัวแตก ส่วนพ่อนั้นหนักกว่าตรงที่ขาหัก แล้วก็ได้รับการกระแทกตรงช่วงอก แต่นั่นพ่อก็ยังยิ้มได้อยู่ ป้าบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วง เพราะอีกไม่กี่เดือนเดี๋ยวพ่อของฉันก็ออกจากโรงพยาบาลได้ ส่วนแม่ก็คงจะหายเร็วกว่าพ่อนิดหนึ่ง พวกฉันที่ได้ยินว่าพ่อกับแม่กว่าจะออกจากโรงพยาบาลได้ก็ตั้งหลายเดือน เลยโอดครวญกันใหญ่ อ้อนว่าออกพรุ่งนี้เลยไม่ได้หรือ? พ่อกับแม่ก็ยิ้ม บอกว่าไม่ได้ ต้องรอให้อาการมันดีขึ้นก่อนถึงจะออกได้
ครั้นเมื่อถึงเวลาที่พ่อแม่ต้องออกจากโรงพยาบาล ฉันก็รีบไปอ้อนพวกท่านทันทีว่าอยากให้พาไปเที่ยวสวนดอกไม้วันนี้เลย แต่พวกท่านก็บอกว่ารอให้ถึงวันหยุดก่อนได้ไหม แล้วเดี๋ยวจะพาไป ฉันที่ได้ยินอย่างนั้นก็เลยจำต้องเดินคอตกกลับมานั่งเหม่ออีกครั้ง แม้วันหยุดนั้นจะอีกเพียงไม่กี่วัน แต่มันกลับทำให้ฉันรู้สึกว่า...
ฉันอาจจะไม่ได้เจอบ้านหลังนั้นอีกแล้ว...