เรื่องของเราไม่รู้ว่าเราจะเล่าให้ใครฟังบ้างได้มั้ย เป็ยเรื่องชีวิตสีเทาๆของดิฉันเองค่ะ
เรื่องมีอยู่ว่าหลังจากที่ดิฉันเรียนจบ ดิฉันเข้าทำงานที่บริษัทแห่งหนึ่งได้สักระยะ ก็มีคนมาจีบบ้างแต่ไม่ได้สนใจ
จนวันนึงมีงานเลี้ยงกับอีกฝ่าย ดิฉันเจอผู้ชายคนนึง อายุ 40 กว่าๆ อายุเราห่างกันค่อนข้างเยอะ ดิฉันได้ยินเรื่องพี่คนนี้มาบ่อย
ว่าพี่แกอกหักเลยไม่อยากแต่งงานแล้ว ตอนเจอกันวันนั้นเรายิ้มให้กันแล้วก็แยกย้ายกลับบ้าน หลังๆพี่เค้าก็ชวนไปกินข้าวบ้าง
ดูหนังบ้าง ดิฉันก็ไปและรู้สึกว่าพี่เค้าอบอุ่นมาก ทำแอบเสียดายว่าทำไมพี่แกไม่ยอมแต่งงานน่ะทั้งๆ ที่เป็นคนดีขนาดนี้
จนผ่านมา 3 เดือน เราก็คบกัน (ดิฉันเออเองว่าเราเป็นแฟนกันแล้ว พี่เค้าไม่เคยพูดอะไร) พี่เค้ามาหาที่ห้องหลังเลิกงานเกือบทุกวันในช่วงแรกๆ
บางวันดิฉันไปบ้านพี่เค้า จนคนที่ทำงานก็เริ่มสงสัยว่าเราสองคนเป็นอะไรกัน และเริ่มมีคนมาเตือนดิฉันว่าพี่เค้าโลกส่วนตัวสูงน่ะ พี่เค้าไม่จริงจังกับใครหรอก หน้าตาเค้าก็ดี ลองคิดสิว่าทำไมเค้าไม่ยอมแต่งงาน เรามีอนาคตดีกว่านี้ อย่ามาจบกับคนๆนี้เลย
แต่ดิฉันไม่เคยเชื่อใครเลย เชื่อพี่เค้าที่อยู่กับเรามากกว่า
แต่หลังเหมือนดิฉันคิดผิด แต่ตอนนั้นคือรักเค้ามากแล้ว ถือว่าหัวปักหัวปำเลยก็ว่าได้ โลกส่วนตัวสูงของเค้าที่เราไม่เคยจะก้าวก่าย
เราเริ่มทนไม่ได้ว่าทำไมบางที เค้าเป็นคนที่เลือกวันมาหาเราเอง วันไหนเค้าไม่มาเราจะโทรหาเค้าไม่ติดเลย ดิฉันเลยต้องแอบอ่านไลน์ แอบเข้าเฟสบุค
โอ้แม่เจ้ารู้ละทำไมถึงเป็นคนอบอุ่นได้ขนาดนี้ พี่แกเล่นคุยทีละหลายคนมากจริงๆ เวลาส่วนตัวที่บอกเรากลายเป็นเวลาส่วนตัวเค้ากับคนอื่น
เสียใจมากน้ำตาไหล และลองถามเค้า เค้าบอกว่าไม่มีอะไร แต่พอถามมากๆเข้า เค้าบอกว่าเรื่องของเค้า เค้าเป็นคนแบบนี้อยู่แล้ว และเค้าก็ไม่ได้จริงจังกับใครอยู่แล้วแม้กระทั่งดิฉัน
ดิฉันทำใจว่าจะเลิกๆ หลายครั้งแต่ทำใจไม่ได้ทุกที สุดท้ายเหมือนรู้แล้วต้องยอม ดิฉันรู้ค่ะว่ามันไม่ดี แต่ดิฉันกลัวมาก กลัวเวลาไม่มีพี่เค้า
ในช่วง 2 ปี ดิฉันยอมพี่เค้ามาก เจ็บแต่ไม่ยอมจบ ชีวิตดูเป็นสีเทาตลอดเวลา จากเป็นคนร่าเริง กลายเป็นคนคิดมากตลอดเวลา
ในใจมันรู้ค่ะว่าต้องเลิก แต่ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าพี่เค้ามีอะไรดี เมื่อ 8 เดือนที่แล้วดิฉันบอกพี่เค้าว่าเราไม่ต้องมาคุยกันแล้ว เค้าก็ไม่ว่าอะไร
แต่พอดิฉันเหงาก็กลับไปหาพี่เค้าอีก พี่เค้าก็ดีกับเราเหมือนเดิมแต่ไม่มีอนาคตเหมือนเดิม จนเราต้องยอมและถอยๆ ออกมา
จนมาถึงวันนี้กำลังจะครบ 3 ปีดิฉันถอยออกมาได้เยอะแล้ว แต่เจอกัน 2 อาทิตย์ครั้ง ดิฉันไม่อยากอยู่ในสถานการณ์แบบนี้เลยค่ะ
อยากจะถอยออกมาให้เต็มตัว จะทำยังไงดีค่ะ มันอยู่ที่ความเข้มแข็งข้างในจิตใจอย่างเดียวเลย วันไหนอ่อนแอก็จะเผลอโทรหาพี่เค้าอีก
ตอนนี้ตั้งเป้าค่ะว่าจะไม่โทรไม่ไลน์ แต่ไม่รู้จะได้มากน้อยแค่ไหน
ชีวิตสีเทาๆ ไม่รู้เมื่อไหร่จะจบจะสิ้น
เรื่องมีอยู่ว่าหลังจากที่ดิฉันเรียนจบ ดิฉันเข้าทำงานที่บริษัทแห่งหนึ่งได้สักระยะ ก็มีคนมาจีบบ้างแต่ไม่ได้สนใจ
จนวันนึงมีงานเลี้ยงกับอีกฝ่าย ดิฉันเจอผู้ชายคนนึง อายุ 40 กว่าๆ อายุเราห่างกันค่อนข้างเยอะ ดิฉันได้ยินเรื่องพี่คนนี้มาบ่อย
ว่าพี่แกอกหักเลยไม่อยากแต่งงานแล้ว ตอนเจอกันวันนั้นเรายิ้มให้กันแล้วก็แยกย้ายกลับบ้าน หลังๆพี่เค้าก็ชวนไปกินข้าวบ้าง
ดูหนังบ้าง ดิฉันก็ไปและรู้สึกว่าพี่เค้าอบอุ่นมาก ทำแอบเสียดายว่าทำไมพี่แกไม่ยอมแต่งงานน่ะทั้งๆ ที่เป็นคนดีขนาดนี้
จนผ่านมา 3 เดือน เราก็คบกัน (ดิฉันเออเองว่าเราเป็นแฟนกันแล้ว พี่เค้าไม่เคยพูดอะไร) พี่เค้ามาหาที่ห้องหลังเลิกงานเกือบทุกวันในช่วงแรกๆ
บางวันดิฉันไปบ้านพี่เค้า จนคนที่ทำงานก็เริ่มสงสัยว่าเราสองคนเป็นอะไรกัน และเริ่มมีคนมาเตือนดิฉันว่าพี่เค้าโลกส่วนตัวสูงน่ะ พี่เค้าไม่จริงจังกับใครหรอก หน้าตาเค้าก็ดี ลองคิดสิว่าทำไมเค้าไม่ยอมแต่งงาน เรามีอนาคตดีกว่านี้ อย่ามาจบกับคนๆนี้เลย
แต่ดิฉันไม่เคยเชื่อใครเลย เชื่อพี่เค้าที่อยู่กับเรามากกว่า
แต่หลังเหมือนดิฉันคิดผิด แต่ตอนนั้นคือรักเค้ามากแล้ว ถือว่าหัวปักหัวปำเลยก็ว่าได้ โลกส่วนตัวสูงของเค้าที่เราไม่เคยจะก้าวก่าย
เราเริ่มทนไม่ได้ว่าทำไมบางที เค้าเป็นคนที่เลือกวันมาหาเราเอง วันไหนเค้าไม่มาเราจะโทรหาเค้าไม่ติดเลย ดิฉันเลยต้องแอบอ่านไลน์ แอบเข้าเฟสบุค
โอ้แม่เจ้ารู้ละทำไมถึงเป็นคนอบอุ่นได้ขนาดนี้ พี่แกเล่นคุยทีละหลายคนมากจริงๆ เวลาส่วนตัวที่บอกเรากลายเป็นเวลาส่วนตัวเค้ากับคนอื่น
เสียใจมากน้ำตาไหล และลองถามเค้า เค้าบอกว่าไม่มีอะไร แต่พอถามมากๆเข้า เค้าบอกว่าเรื่องของเค้า เค้าเป็นคนแบบนี้อยู่แล้ว และเค้าก็ไม่ได้จริงจังกับใครอยู่แล้วแม้กระทั่งดิฉัน
ดิฉันทำใจว่าจะเลิกๆ หลายครั้งแต่ทำใจไม่ได้ทุกที สุดท้ายเหมือนรู้แล้วต้องยอม ดิฉันรู้ค่ะว่ามันไม่ดี แต่ดิฉันกลัวมาก กลัวเวลาไม่มีพี่เค้า
ในช่วง 2 ปี ดิฉันยอมพี่เค้ามาก เจ็บแต่ไม่ยอมจบ ชีวิตดูเป็นสีเทาตลอดเวลา จากเป็นคนร่าเริง กลายเป็นคนคิดมากตลอดเวลา
ในใจมันรู้ค่ะว่าต้องเลิก แต่ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าพี่เค้ามีอะไรดี เมื่อ 8 เดือนที่แล้วดิฉันบอกพี่เค้าว่าเราไม่ต้องมาคุยกันแล้ว เค้าก็ไม่ว่าอะไร
แต่พอดิฉันเหงาก็กลับไปหาพี่เค้าอีก พี่เค้าก็ดีกับเราเหมือนเดิมแต่ไม่มีอนาคตเหมือนเดิม จนเราต้องยอมและถอยๆ ออกมา
จนมาถึงวันนี้กำลังจะครบ 3 ปีดิฉันถอยออกมาได้เยอะแล้ว แต่เจอกัน 2 อาทิตย์ครั้ง ดิฉันไม่อยากอยู่ในสถานการณ์แบบนี้เลยค่ะ
อยากจะถอยออกมาให้เต็มตัว จะทำยังไงดีค่ะ มันอยู่ที่ความเข้มแข็งข้างในจิตใจอย่างเดียวเลย วันไหนอ่อนแอก็จะเผลอโทรหาพี่เค้าอีก
ตอนนี้ตั้งเป้าค่ะว่าจะไม่โทรไม่ไลน์ แต่ไม่รู้จะได้มากน้อยแค่ไหน