**ยาวหน่อยนะครับและอาจจะพิมพ์ไม่ค่อยสวยนะครับ คือพิมพ์อะไรแบบนี้ไม่เก่ง ถ้าอ่านไม่เข้าใจรบกวนแนะนำนะครับจะมาแก้ให้**
คือตอนนี้ผมอายุ 23 ปีช่วยพ่อแม่ทำธุรกิจที่บ้านซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะล้มเมื่อไหร่เพราะพ่อแม่มีหนี้สินเยอะมากประมาณ 20 ล้านบาท
บ้านผมซึ่งมีลูก 3 คน ผมเป็นคนกลางซึ่งเป็นลูกชายคนโตก็ไม่ผิดอะไรที่พ่อแม่จะตั้งความหวังเอาไว้สูงกว่าคนอื่นๆ
ผมก็โอเคพยายามจะไม่ทำให้พ่อแม่ผิดหวัง ผมโดนพ่อแม่บังคับให้มาช่วยงานที่บ้านตั้งแต่เด็กๆรู้สึกจะตั้งแต่ป.3 ให้มาช่วยขายของ
ทำงานหลายๆอย่างซึ่งพี่สาวกับน้องชายไม่เคยโดนบังคับเลยพอผมอยากจะไปใช้ชีวิตแบบเด็กแถวๆบ้านบ้างเสาร์-อาทิตย์อยู่บ้านเล่นเกมส์
นอนเล่น พักผ่อน แต่ไม่เคยเลยโดนบังคับให้มาทำงานตลอดพองอแงไม่มาก็โดนตีโดนดุ จนสุดท้ายชีวิตช่วงประถมถึงมัธยมของผมมีสังคมแต่พี่ๆในบริษัท
อยากจะมีเวลาไปดูหนังกับเพื่อน ก็ไม่เคยมีอยู่ช่วงนึงต้องโกหกว่าลงเรียนพิเศษวันเสาร์เพื่อจะได้มีเวลาไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนๆบ้าง ผลการเรียนผมไม่โดดเด่นอะไร ถือว่าน้อยซะด้วยซ้ำ ไม่เคยทำให้พ่อแม่ภูมิใจเรื่องการเรียนเลยแต่ก็ไม่ได้ทำให้เสียใจอะไรจนสุดท้ายจบมัธยม เข้าสู่รั่วมหาลัยผมสอบแอดฯไม่ติด
ผมเลยไปสมัครเรียนที่มหาลัยเอกชนแห่งนึ่งตอนที่ผมกำลังจะปิดเทอมพ่อแม่ได้มาคุยกับผมว่าอยู่มหาลัยแล้วจะเอายังไงจะอยู่หอหรือจะไปกลับบ้าน
ถ้าอยากไปกลับบ้านก็จะซื้อรถให้ ซึ่งเป็นตัวเลือกที่ผมคิดไม่ยากเลยผมเลือกอยู่หอทันทีผมเบื่อชีวิตแบบที่ผ่านๆมาอยากมีอิสระบ้างก็เลยอดได้รถก็ไม่ได้น้อยใจอะไรนั่งรถตู้ไปกลับก็แปปเดียวตอนเรียนผมก็กลับบ้านเสาร์-อาทิตย์มาช่วยงานปกติถ้าอาทิตย์ไหนไม่กลับก็จะโทรบอกว่าไม่กลับพ่อแม่ก็ไม่ได้ว่าอะไรจนถึงปี4ผมย้ายหอไปอยู่คอนโดกับพี่สาวซึ่งกำลังจะหมดสัญญาและผมก็มีเรียนน้อยเลยไม่อยากให้พ่อแม่จ่ายค่าหอ2ที่ตอนปี4ผมไป-กลับบ้านบ่อยมากก็เลยเอารถคันเก่าของพ่อแม่มาใช้ก็ ช่วงก่อนจะจบปี4ผมต้องไปฝึกงานตอนแรกก็โอเคเพราะอยู่คอนโดเดินทางแปปเดียวพอหลังๆพ่อโทรมาบอกว่าให้ฝึกงานเสร็จแล้วกลับมาบ้านมาช่วยงานที่บ้านต่อแล้วตอนเช้าค่อยไปใหม่ผมทำงาน 8.30-17.30 เวลาเดินทางประมาณ1.30ชม. ซึ่งผมต้องตื่นประมาณตี5กว่าๆุถึงจะไปทันเวลาเริ่มงานตอนนั้นเป็นช่วงที่แบบทรมาณมากๆไม่คิดว่าจะต้องฝืนร่างกายอะไรขนาดนั้น ตื่นตี5.30 ขับรถไปจอดแอร์พอตลิ้งค์แล้วนั่งต่อไปมักกะสัน พอทำงานเสร็จก็นั่งย้อนกลับมา แล้วขับรถกลับบ้านไปช่วยงานต่อร้านที่บ้านผมเปิดในห้างซึ่งจะปิดร้าน3ทุ่มกว่าๆ ผมก็ต้องอยู่จนปิดร้านแล้วก็กลับบ้านกว่าจะได้นอนก็เที่ยงคืนกว่าๆเป็นแบบนี้อยู่4เดือนเต็มๆ ตอนฝึกงานผมก็คุยกับแม่ว่าอยากได้รถคันใหม่คือคันที่ใช้อยู่มันหลายปีแล้วเลยจะขายเพราะยังพอได้ราคาอยู่เลยบอกแม่ว่าผมจะเก็บเงินช่วยดาวน์สัก 150,000 + เงินขายรถคันเก่า ก็น่าจะไปซื้อรถคันใหม่ได้ไม่ยากอะไรแม่ผมก็โอเคตกลงตามนี้ ผมเลยเร่งเก็บเงินพอเก็บได้ประมาณ90000กว่าๆ พ่อเดินมาบอกว่าขอยืมเงินไปจ่ายหนี้คนอื่นหน่อย 31400 เด๋วคืนให้ ผมก็โอนเงินจ่ายไปให้
พอผ่านไป 2 เดือนก็ไม่คืนผมก็เลยตัดใจว่าเงินก้อนนี้คงไม่ได้คืนแล้ว พอฝึกงานจบผมก็บวชทันทีเงินที่ได้จากการบวฃประมาณ40000กว่าๆก็ให้แม่เอาไปใช้หนี้จยหมด พอสึกออกมาแม่ขายรถที่ผมใช้แต่บอกผมว่ายังไม่มีเงินซื้อรถใหม่ให้ผมก็น้อยใจแต่ก็ไม่ว่าอะไรเพราะเค้ากำลังลำบาก
*ลืมบอกไปว่าช่วงที่ผมเรียนปี4 แม่ซื้อรถใหม่คันนึงเพราะได้เงินคืนจากภาษีรถคันแรก*
ผมก็เลยมาใช้รถคันนี้ก็โอเคเลย ไม่ได้ต้องการซื้อคันใหม่แล้วเพราะมีคันนี้ใช้เลยคิดว่าน่าจะเป็นรถส่วนตัวใช้ขับจากบ้านไปทำงานคนเดียว
แต่มันไม่เป็นแบบนั้นเพราะน้องชายเรียนจบมัธยมเข้ามหาลัยรัฐแถวบางเขน ขอแม่ว่าจะรถไปใช้จะได้ขับรถกลับบ้านได้สะดวกไม่อยากนั่งรถตู้
แม่ผมก็ตามใจน้องคนนี้มาตั้งแต่เด็กๆก็เลยให้ไป ผมเลยไม่มีรถใช้ต้องไปขอยืมรถบ้านแฟนมาใช้ขับไปทำงานพอใช้ไปเรื่อยๆจนถึงปัจจุบันนี้ก็ละลายใจ
เพราะไม่ได้ช่วยเค้าผ่อนเลยแล้วยังเอารถมาจอดที่บ้านเราอีก เลยเดินไปคุยกับแม่ว่าไม่มีรถใช้ให้เอารถจากน้องคืนมาโดยให้เหตุว่าอยู่มหาลัยไม่จำเป็นต้องใช้ นั่งรถตู้ไปกลับเอาก็ได้ไม่เหนื่อยเลย แม่ก็ทำท่าเหมือนรำคาญบอกว่าเด๋วไปคุยกับน้องให้ สุดท้ายก็ไม่มีท่าทีว่าจะเอารถกลับมาให้ผมใช้เลย
และล่าสุดเดือนที่ผ่านมาแม่ให้ผมเอาเงินเก็บผมไปจ่ายค่าเทอมให้น้อง+จ่ายค่าผ่อนรถ รวมๆแล้วประมาณ 50000 เงินเก็บผมก็หมดเกลี้ยงเลยเงินใoบัญชีเหลืออยู่ 2000 บาท ซึ่งยอดนี้เป็นยอดวันที่ 20/1/58 เงินเดือนยังไม่ออก ไหนจะค่ากิน ค่าน้ำมันรถแฟน ไม่มีเงินจะใช้
พอมาถึงวันที่ 25/1/58 เงินผมเหลือ 127 บาท เป็นช่วงที่ผมเครียดมากไม่มีเงินจะกินข้าวต้องกินแค่วันล่ะมื้อ
ผมไปเล่าให้เพื่อนหรือญาติคนอื่นๆฟังก็ยังมีแต่คนบอกว่า "แม่ผมแปลกเนอะคนทำงานหาเงินช่วยที่บ้านไม่ต้องใช้รถ คนไม่ทำงานเอารถไปจอดคอนโดเฉยๆกลับให้ไป" ตอนนี้ผมรู้สึกน้อยใจมากบางทีก็ร้องไห้ว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ ยอมช่วยงานที่บ้านทุกอย่างแต่สุดท้ายกลับไม่ได้อะไรเลยแถมยังโดนเอาไปหมดด้วย ผมจะไม่น้อยใจเลยถ้าพ่อแม่ให้อะไรผมหน่อย ไม่ใช่เอาทุกอย่างจากผมไปลงให้น้องหมด
ปล.อันนี้คือเรื่องจริงในชีวิตผมเลย บางคนอาจจะบอกว่าไม่เห็นเป็นไรเลย ช่วยพ่อแม่แค่นี้ไม่ได้หรอ ผมบอกเลยว่าผมยินดีช่วยท่านทุกอย่างแต่อย่างน้อยให้ผมได้มีอะไรติดตัวบ้าง อย่าให้ผมไปยืมรถคนอื่นมาใช้เลยเอาอายเค้า
ทำทุกอย่างให้ที่บ้าน แต่สุดท้ายพ่อแม่กลับเอาไปให้พี่น้องคนอื่น (ขอกำลังใจ+น้อยใจ)
คือตอนนี้ผมอายุ 23 ปีช่วยพ่อแม่ทำธุรกิจที่บ้านซึ่งก็ไม่รู้ว่าจะล้มเมื่อไหร่เพราะพ่อแม่มีหนี้สินเยอะมากประมาณ 20 ล้านบาท
บ้านผมซึ่งมีลูก 3 คน ผมเป็นคนกลางซึ่งเป็นลูกชายคนโตก็ไม่ผิดอะไรที่พ่อแม่จะตั้งความหวังเอาไว้สูงกว่าคนอื่นๆ
ผมก็โอเคพยายามจะไม่ทำให้พ่อแม่ผิดหวัง ผมโดนพ่อแม่บังคับให้มาช่วยงานที่บ้านตั้งแต่เด็กๆรู้สึกจะตั้งแต่ป.3 ให้มาช่วยขายของ
ทำงานหลายๆอย่างซึ่งพี่สาวกับน้องชายไม่เคยโดนบังคับเลยพอผมอยากจะไปใช้ชีวิตแบบเด็กแถวๆบ้านบ้างเสาร์-อาทิตย์อยู่บ้านเล่นเกมส์
นอนเล่น พักผ่อน แต่ไม่เคยเลยโดนบังคับให้มาทำงานตลอดพองอแงไม่มาก็โดนตีโดนดุ จนสุดท้ายชีวิตช่วงประถมถึงมัธยมของผมมีสังคมแต่พี่ๆในบริษัท
อยากจะมีเวลาไปดูหนังกับเพื่อน ก็ไม่เคยมีอยู่ช่วงนึงต้องโกหกว่าลงเรียนพิเศษวันเสาร์เพื่อจะได้มีเวลาไปเที่ยวเล่นกับเพื่อนๆบ้าง ผลการเรียนผมไม่โดดเด่นอะไร ถือว่าน้อยซะด้วยซ้ำ ไม่เคยทำให้พ่อแม่ภูมิใจเรื่องการเรียนเลยแต่ก็ไม่ได้ทำให้เสียใจอะไรจนสุดท้ายจบมัธยม เข้าสู่รั่วมหาลัยผมสอบแอดฯไม่ติด
ผมเลยไปสมัครเรียนที่มหาลัยเอกชนแห่งนึ่งตอนที่ผมกำลังจะปิดเทอมพ่อแม่ได้มาคุยกับผมว่าอยู่มหาลัยแล้วจะเอายังไงจะอยู่หอหรือจะไปกลับบ้าน
ถ้าอยากไปกลับบ้านก็จะซื้อรถให้ ซึ่งเป็นตัวเลือกที่ผมคิดไม่ยากเลยผมเลือกอยู่หอทันทีผมเบื่อชีวิตแบบที่ผ่านๆมาอยากมีอิสระบ้างก็เลยอดได้รถก็ไม่ได้น้อยใจอะไรนั่งรถตู้ไปกลับก็แปปเดียวตอนเรียนผมก็กลับบ้านเสาร์-อาทิตย์มาช่วยงานปกติถ้าอาทิตย์ไหนไม่กลับก็จะโทรบอกว่าไม่กลับพ่อแม่ก็ไม่ได้ว่าอะไรจนถึงปี4ผมย้ายหอไปอยู่คอนโดกับพี่สาวซึ่งกำลังจะหมดสัญญาและผมก็มีเรียนน้อยเลยไม่อยากให้พ่อแม่จ่ายค่าหอ2ที่ตอนปี4ผมไป-กลับบ้านบ่อยมากก็เลยเอารถคันเก่าของพ่อแม่มาใช้ก็ ช่วงก่อนจะจบปี4ผมต้องไปฝึกงานตอนแรกก็โอเคเพราะอยู่คอนโดเดินทางแปปเดียวพอหลังๆพ่อโทรมาบอกว่าให้ฝึกงานเสร็จแล้วกลับมาบ้านมาช่วยงานที่บ้านต่อแล้วตอนเช้าค่อยไปใหม่ผมทำงาน 8.30-17.30 เวลาเดินทางประมาณ1.30ชม. ซึ่งผมต้องตื่นประมาณตี5กว่าๆุถึงจะไปทันเวลาเริ่มงานตอนนั้นเป็นช่วงที่แบบทรมาณมากๆไม่คิดว่าจะต้องฝืนร่างกายอะไรขนาดนั้น ตื่นตี5.30 ขับรถไปจอดแอร์พอตลิ้งค์แล้วนั่งต่อไปมักกะสัน พอทำงานเสร็จก็นั่งย้อนกลับมา แล้วขับรถกลับบ้านไปช่วยงานต่อร้านที่บ้านผมเปิดในห้างซึ่งจะปิดร้าน3ทุ่มกว่าๆ ผมก็ต้องอยู่จนปิดร้านแล้วก็กลับบ้านกว่าจะได้นอนก็เที่ยงคืนกว่าๆเป็นแบบนี้อยู่4เดือนเต็มๆ ตอนฝึกงานผมก็คุยกับแม่ว่าอยากได้รถคันใหม่คือคันที่ใช้อยู่มันหลายปีแล้วเลยจะขายเพราะยังพอได้ราคาอยู่เลยบอกแม่ว่าผมจะเก็บเงินช่วยดาวน์สัก 150,000 + เงินขายรถคันเก่า ก็น่าจะไปซื้อรถคันใหม่ได้ไม่ยากอะไรแม่ผมก็โอเคตกลงตามนี้ ผมเลยเร่งเก็บเงินพอเก็บได้ประมาณ90000กว่าๆ พ่อเดินมาบอกว่าขอยืมเงินไปจ่ายหนี้คนอื่นหน่อย 31400 เด๋วคืนให้ ผมก็โอนเงินจ่ายไปให้
พอผ่านไป 2 เดือนก็ไม่คืนผมก็เลยตัดใจว่าเงินก้อนนี้คงไม่ได้คืนแล้ว พอฝึกงานจบผมก็บวชทันทีเงินที่ได้จากการบวฃประมาณ40000กว่าๆก็ให้แม่เอาไปใช้หนี้จยหมด พอสึกออกมาแม่ขายรถที่ผมใช้แต่บอกผมว่ายังไม่มีเงินซื้อรถใหม่ให้ผมก็น้อยใจแต่ก็ไม่ว่าอะไรเพราะเค้ากำลังลำบาก
*ลืมบอกไปว่าช่วงที่ผมเรียนปี4 แม่ซื้อรถใหม่คันนึงเพราะได้เงินคืนจากภาษีรถคันแรก*
ผมก็เลยมาใช้รถคันนี้ก็โอเคเลย ไม่ได้ต้องการซื้อคันใหม่แล้วเพราะมีคันนี้ใช้เลยคิดว่าน่าจะเป็นรถส่วนตัวใช้ขับจากบ้านไปทำงานคนเดียว
แต่มันไม่เป็นแบบนั้นเพราะน้องชายเรียนจบมัธยมเข้ามหาลัยรัฐแถวบางเขน ขอแม่ว่าจะรถไปใช้จะได้ขับรถกลับบ้านได้สะดวกไม่อยากนั่งรถตู้
แม่ผมก็ตามใจน้องคนนี้มาตั้งแต่เด็กๆก็เลยให้ไป ผมเลยไม่มีรถใช้ต้องไปขอยืมรถบ้านแฟนมาใช้ขับไปทำงานพอใช้ไปเรื่อยๆจนถึงปัจจุบันนี้ก็ละลายใจ
เพราะไม่ได้ช่วยเค้าผ่อนเลยแล้วยังเอารถมาจอดที่บ้านเราอีก เลยเดินไปคุยกับแม่ว่าไม่มีรถใช้ให้เอารถจากน้องคืนมาโดยให้เหตุว่าอยู่มหาลัยไม่จำเป็นต้องใช้ นั่งรถตู้ไปกลับเอาก็ได้ไม่เหนื่อยเลย แม่ก็ทำท่าเหมือนรำคาญบอกว่าเด๋วไปคุยกับน้องให้ สุดท้ายก็ไม่มีท่าทีว่าจะเอารถกลับมาให้ผมใช้เลย
และล่าสุดเดือนที่ผ่านมาแม่ให้ผมเอาเงินเก็บผมไปจ่ายค่าเทอมให้น้อง+จ่ายค่าผ่อนรถ รวมๆแล้วประมาณ 50000 เงินเก็บผมก็หมดเกลี้ยงเลยเงินใoบัญชีเหลืออยู่ 2000 บาท ซึ่งยอดนี้เป็นยอดวันที่ 20/1/58 เงินเดือนยังไม่ออก ไหนจะค่ากิน ค่าน้ำมันรถแฟน ไม่มีเงินจะใช้
พอมาถึงวันที่ 25/1/58 เงินผมเหลือ 127 บาท เป็นช่วงที่ผมเครียดมากไม่มีเงินจะกินข้าวต้องกินแค่วันล่ะมื้อ
ผมไปเล่าให้เพื่อนหรือญาติคนอื่นๆฟังก็ยังมีแต่คนบอกว่า "แม่ผมแปลกเนอะคนทำงานหาเงินช่วยที่บ้านไม่ต้องใช้รถ คนไม่ทำงานเอารถไปจอดคอนโดเฉยๆกลับให้ไป" ตอนนี้ผมรู้สึกน้อยใจมากบางทีก็ร้องไห้ว่าทำไมถึงเป็นแบบนี้ ยอมช่วยงานที่บ้านทุกอย่างแต่สุดท้ายกลับไม่ได้อะไรเลยแถมยังโดนเอาไปหมดด้วย ผมจะไม่น้อยใจเลยถ้าพ่อแม่ให้อะไรผมหน่อย ไม่ใช่เอาทุกอย่างจากผมไปลงให้น้องหมด
ปล.อันนี้คือเรื่องจริงในชีวิตผมเลย บางคนอาจจะบอกว่าไม่เห็นเป็นไรเลย ช่วยพ่อแม่แค่นี้ไม่ได้หรอ ผมบอกเลยว่าผมยินดีช่วยท่านทุกอย่างแต่อย่างน้อยให้ผมได้มีอะไรติดตัวบ้าง อย่าให้ผมไปยืมรถคนอื่นมาใช้เลยเอาอายเค้า