กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกของเรา
ถ้าผิดพลาดตรงไหน ขอโทษไว้ตรงนี้ก่อนเลยแล้วกันนะะะะ
เราก็คิดอยู่สักพักแหละ ว่าจะตั้งกระทู้นี้ดีมั้ย
เนื่องจากกระทู้ ทำนองนี้ ประมาณนี้ อารมณ์แบบนี้
เริ่มมีขึ้นมาเยอะมาก ก็กลัวจะโดนว่าเหมือนหลายๆกระทู้ที่มีมา
แต่ว่าเอาวะ ลองดูก็ได้ แบบว่ามันคาใจอ่ะ ค้างๆคาๆ
นอนไม่หลับ กระสับกระส่าย (มากไปๆๆๆ)
เลยตัดสินใจมาตั้งกระทู้มันซะเลยยย (โดนด่าก็ช่างไม่เป็นไร 55555)
เอาล่ะ เข้าเรื่องเลยดีกว่าาาาาา
คือว่าาาา เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา ก็คือเมื่อวานนี้
เราไปแวะซื้อของที่พารากอน ซึ่งขากลับก็ต้องขึ้น BTS สถานีสยาม เพื่อกลับบ้าน
ด้วยความที่ปกติไม่ค่อยสนใจคนรอบข้างเท่าไหร่ เพราะขึ้น BTS ทีไร
สิ่งแรกที่ทำคือหยิบหูฟังมาเสียบ ละเปิดเพลงดังๆ และจดจ่ออยู่กับสิ่งที่เราเรียกมันว่าโทรศัพท์
เราว่าทุกคนก็คงเป็นเหมือนๆกับเรานั่นล่ะ แบบว่าเป็นคนไม่ค่อยชอบสบตากับใคร
เดี๋ยวตกหลุมรัก เห้ยยย ไม่ใช่ ! (ขอให้ได้เล่น)
ซึ่งเผอิญวันนั้น เราชาร์จแบตมาไม่เต็ม และแบตสำรองก็หมดไปเรียบร้อย
แบตที่ขึ้นโชว์ตอนนั้น มีแค่ 10% ซึ่งจิ้มๆบนหน้าจอไม่ถึง 5 นาทีก็คงจะหมด
เราเลยเลือกที่จะไม่เล่นละเก็บแบตไว้ ณ เวลานั้นก็กำลังยืนต่อคิวเพื่อรอรถไฟมา
เราเลือกต่อแถวที่เราที่คิดว่าน่าจะสั้นที่สุด จะได้ไม่ต้องเบียดกับคนเยอะๆ
สายตาเจ้ากรรมก็ดั๊นเหลือบไปเห็นแถวข้างขวา มีผู้ชายคนนึงยืนอยู่
ซึ่งแถวนั้นยาวกว่าแถวเราอยู่นิดนึง ด้วยความที่อะดรีนาลีนข้างในมันมาละ
อิ่นี่ก็เลยเปลี่ยนแถวไปยืนแถวนั้นทันที (คิดอะไรอยู่ รู้นะ !) เพื่อจะได้เข้าประตูเดียวกัน ละมองหน้าอย่างชัดๆ
ทันทีที่เข้ามายืนในรถไฟ เราก็ได้จับเสาตรงกลาง ซึ่งคนก็ค่อนข้างเยอะพอสมควร
ปฏิบัติการสอดส่ายสายตาหาหนุ่มคนนั้นก็เริ่มขึ้น เขายืนห่างจากเราไม่มาก แต่ก็ไม่ใกล้
อยู่ในระยะที่พอแอบมองได้ 555555 เราก็คอยแอบมองอยู่เป็นระยะๆ ว่าเขาจะลงสถานีไหน
สลับกับกดดูโทรศัพท์แก้เก้อ ซึ่งแบตนี่ก็ไหลเป็นน้ำเชียวววว
เหมือนโดนบังคับให้ต้องหยุดเล่นโทรศัพท์ไปในตัว เพราะแบตเหลือแค่ 4 % เท่านั้นนน
ผู้ชายคนนี้ไม่ได้หล่อนะ หน้าตากลางๆ ซึ่งทำไมเราหยุดมองไม่ได้ก็ไม่รู้
เขาใส่เสื้อสีเลือดหมู กางเกงยีนส์ขายาว รองเท้าคอนเวิร์สหุ้มข้อสีขาวถ้าจำไม่ผิด
ข้อมือซ้ายใส่นาฬิกาสายเป็นผ้าลายทางดำเทา ข้อมือขวาใส่หินสีออกน้ำตาลๆดำๆ
สะพายกระเป๋าสียีนส์หูกระเป๋าเป็นหนัง (สังเกตขนาดนี้ อยากรู้จักจริงๆนะ)
"สถานีต่อไป โพธิ์นิมิตรค่ะ" เสียงบอกสถานีแทรกมาในหูฟังเรา
ใช่แล้วล่ะ เขาลงสถานีนี้ ได้แต่ยืนโบกมือให้เบาๆในใจ
นั่นล่ะค่ะ ตอนนี้ก็ยังคาใจ อยากรู้จักจริงๆนะ 😁😁
ขอรบกวนพื้นที่ตรงนี้ตามหา เผื่อจะได้เจอกันโนะ
พรุ่งนี้ก็เข้าสู่เดือนแห่งความรักแล้ว เผื่อจะเป็นคู่กันก็ด๊ายยยยย
แต่ถ้าบังเอิญ มีแฟนแล้ว อย่างน้อยก็สบายใจที่ได้มาบอกวันนี้
หรือถ้าบังเอิ๊ญญญญไม่ได้ชอบผู้หญิง ก็เผื่อจะได้เพื่อนสาวเพิ่มขึ้นนนน
แต่ถ้ายังไม่มีใคร งั้นเรามาทำความรู้จักกันไว้ดีมั้ยยยยยยย
(ถ้าไม่ใช่ เดี๋ยวเราเดินกลับมาส่ง 5555555)
ฝากส่งสารเผื่อจะถึงเขาคนนั้นทีนะคะ
เธอๆมาทำความรู้จักกันเถอะ เดี๋ยวก็แก่แล้วนะ
อย่างมากก็เป็นแฟน อย่างน้อยก็ได้เพื่อนเพิ่มนะ
(ล้อเล่นนนน อยากให้ขำๆ ไม่ซีเรียสนะค้า ฮี่ฮี่)
อยากตามหาคนๆนึงบน BTS เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา ตอนเวลาประมาณเกือบๆสี่ทุ่มค่ะ
ถ้าผิดพลาดตรงไหน ขอโทษไว้ตรงนี้ก่อนเลยแล้วกันนะะะะ
เราก็คิดอยู่สักพักแหละ ว่าจะตั้งกระทู้นี้ดีมั้ย
เนื่องจากกระทู้ ทำนองนี้ ประมาณนี้ อารมณ์แบบนี้
เริ่มมีขึ้นมาเยอะมาก ก็กลัวจะโดนว่าเหมือนหลายๆกระทู้ที่มีมา
แต่ว่าเอาวะ ลองดูก็ได้ แบบว่ามันคาใจอ่ะ ค้างๆคาๆ
นอนไม่หลับ กระสับกระส่าย (มากไปๆๆๆ)
เลยตัดสินใจมาตั้งกระทู้มันซะเลยยย (โดนด่าก็ช่างไม่เป็นไร 55555)
เอาล่ะ เข้าเรื่องเลยดีกว่าาาาาา
คือว่าาาา เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา ก็คือเมื่อวานนี้
เราไปแวะซื้อของที่พารากอน ซึ่งขากลับก็ต้องขึ้น BTS สถานีสยาม เพื่อกลับบ้าน
ด้วยความที่ปกติไม่ค่อยสนใจคนรอบข้างเท่าไหร่ เพราะขึ้น BTS ทีไร
สิ่งแรกที่ทำคือหยิบหูฟังมาเสียบ ละเปิดเพลงดังๆ และจดจ่ออยู่กับสิ่งที่เราเรียกมันว่าโทรศัพท์
เราว่าทุกคนก็คงเป็นเหมือนๆกับเรานั่นล่ะ แบบว่าเป็นคนไม่ค่อยชอบสบตากับใคร
เดี๋ยวตกหลุมรัก เห้ยยย ไม่ใช่ ! (ขอให้ได้เล่น)
ซึ่งเผอิญวันนั้น เราชาร์จแบตมาไม่เต็ม และแบตสำรองก็หมดไปเรียบร้อย
แบตที่ขึ้นโชว์ตอนนั้น มีแค่ 10% ซึ่งจิ้มๆบนหน้าจอไม่ถึง 5 นาทีก็คงจะหมด
เราเลยเลือกที่จะไม่เล่นละเก็บแบตไว้ ณ เวลานั้นก็กำลังยืนต่อคิวเพื่อรอรถไฟมา
เราเลือกต่อแถวที่เราที่คิดว่าน่าจะสั้นที่สุด จะได้ไม่ต้องเบียดกับคนเยอะๆ
สายตาเจ้ากรรมก็ดั๊นเหลือบไปเห็นแถวข้างขวา มีผู้ชายคนนึงยืนอยู่
ซึ่งแถวนั้นยาวกว่าแถวเราอยู่นิดนึง ด้วยความที่อะดรีนาลีนข้างในมันมาละ
อิ่นี่ก็เลยเปลี่ยนแถวไปยืนแถวนั้นทันที (คิดอะไรอยู่ รู้นะ !) เพื่อจะได้เข้าประตูเดียวกัน ละมองหน้าอย่างชัดๆ
ทันทีที่เข้ามายืนในรถไฟ เราก็ได้จับเสาตรงกลาง ซึ่งคนก็ค่อนข้างเยอะพอสมควร
ปฏิบัติการสอดส่ายสายตาหาหนุ่มคนนั้นก็เริ่มขึ้น เขายืนห่างจากเราไม่มาก แต่ก็ไม่ใกล้
อยู่ในระยะที่พอแอบมองได้ 555555 เราก็คอยแอบมองอยู่เป็นระยะๆ ว่าเขาจะลงสถานีไหน
สลับกับกดดูโทรศัพท์แก้เก้อ ซึ่งแบตนี่ก็ไหลเป็นน้ำเชียวววว
เหมือนโดนบังคับให้ต้องหยุดเล่นโทรศัพท์ไปในตัว เพราะแบตเหลือแค่ 4 % เท่านั้นนน
ผู้ชายคนนี้ไม่ได้หล่อนะ หน้าตากลางๆ ซึ่งทำไมเราหยุดมองไม่ได้ก็ไม่รู้
เขาใส่เสื้อสีเลือดหมู กางเกงยีนส์ขายาว รองเท้าคอนเวิร์สหุ้มข้อสีขาวถ้าจำไม่ผิด
ข้อมือซ้ายใส่นาฬิกาสายเป็นผ้าลายทางดำเทา ข้อมือขวาใส่หินสีออกน้ำตาลๆดำๆ
สะพายกระเป๋าสียีนส์หูกระเป๋าเป็นหนัง (สังเกตขนาดนี้ อยากรู้จักจริงๆนะ)
"สถานีต่อไป โพธิ์นิมิตรค่ะ" เสียงบอกสถานีแทรกมาในหูฟังเรา
ใช่แล้วล่ะ เขาลงสถานีนี้ ได้แต่ยืนโบกมือให้เบาๆในใจ
นั่นล่ะค่ะ ตอนนี้ก็ยังคาใจ อยากรู้จักจริงๆนะ 😁😁
ขอรบกวนพื้นที่ตรงนี้ตามหา เผื่อจะได้เจอกันโนะ
พรุ่งนี้ก็เข้าสู่เดือนแห่งความรักแล้ว เผื่อจะเป็นคู่กันก็ด๊ายยยยย
แต่ถ้าบังเอิญ มีแฟนแล้ว อย่างน้อยก็สบายใจที่ได้มาบอกวันนี้
หรือถ้าบังเอิ๊ญญญญไม่ได้ชอบผู้หญิง ก็เผื่อจะได้เพื่อนสาวเพิ่มขึ้นนนน
แต่ถ้ายังไม่มีใคร งั้นเรามาทำความรู้จักกันไว้ดีมั้ยยยยยยย
(ถ้าไม่ใช่ เดี๋ยวเราเดินกลับมาส่ง 5555555)
ฝากส่งสารเผื่อจะถึงเขาคนนั้นทีนะคะ
เธอๆมาทำความรู้จักกันเถอะ เดี๋ยวก็แก่แล้วนะ
อย่างมากก็เป็นแฟน อย่างน้อยก็ได้เพื่อนเพิ่มนะ
(ล้อเล่นนนน อยากให้ขำๆ ไม่ซีเรียสนะค้า ฮี่ฮี่)