สวัสดีค่ะ เราชื่อโดนัทค่ะ อายุ 18 ค่ะ ตอนนี้เรียน ม.6 เทอมสุดท้ายแล้ว ปัญหาของเราเกิดจากเรื่องเรียนต่อนี้หละค่ะ คือขอบอกก่อนนะว่าเราเรียนเก่งระดับหนึ่ง เราเรยีนพอได้เกือบทุกวิชา เราชอบเรียนคำณวนกับภาษา แต่เรียนสายวิทย์ เลยเก่งหลายอย่าง เกรดเฉลี่ยเรา 3.88 (อันนี้ขอกล่าวก่อนนะ ไม่ได้อวด แต่เรื่องที่จะปรึกษาอยู่ข้างล่างคะ)
ขอเกริ่นเริ่มต้นเลยะนะ ว่าเราอาศัยอยู่กัยยาย2คน เราเป็นลูกคนสุดท้อง คนส่วนมากมองว่าลูกคนสุดท้องมักจะเอาแต่ใจและนิสัยไม่ค่อยดีเท่าพี่ เรายอมรับนะว่าเราอยู่กับยายแต่ไม่ค่อยถูกกับยายเพราะยายเราเขาขี้บ่นและออกแนวเป็นมนุษย์ยายที่คนในชุมชนไม่ค่อยชอบแกเท่าไร นี้ก็เป็นเหตุผลที่ทำให้เพื่อนไม่ชอบมาหาเราที่บ้าน เราก็เลยอยู่คนเดียวกลับบ้านก็ทำการบ้านนอน อ่านหนังสือ ดูหนัง มีเพื่อนเป็นเน็ตและคอม ครอบครัวเราฐานะดี พ่อแม่เป็นวิศวะทั้งสองคน แต่เขาไม่ได้อยู่กับเรา เขาย้ายไปทำงานที่ กทม ตั้งแต่เรายังเล็กๆกับพี่และยาย พอพี่เรียนจบตรี เราก็เลยอยู่กับยายสองคน เราไปหาพ่อแม่บ่อยค่ะ ทุกๆครั้งที่ปิดเทอมไม่ว่าหยุด 3วัน หรือยาวกว่านั้นเราก็ต้องหอบงานการบ้านไปทำที่นั้น (เหตผลที่เราไม่ย้ายตามเขาไป คือเราเรียนที่นี้ตั้งแต่เด็กและเราชอบอะไรที่ไม่หรูหราและเราก็ติดดินไม่อยากทำตัวเกินใครในห้อง แต่เราก็โดนมองแบบนั้นอยู่ดี)
แล้วพอเรื่องใกล้จะจบ ม.ปลายของเรากลายเป็นประเด็นในครอบครัว แม่ อยากให้เรียนแอร์ เพราะเราเก่งภาษา พ่อ อยากให้เราเรียนวิศวะ เพราะอยากให้เราเดินตามทางของเขา พี่สาว อยากให้เราเรียนครู เพราะเห็นว่าครูเป็นที่ต้องการ และเงินเดือนเยอะ พี่เขยอยากให้เราเรียนทหาร เพราพี่เขยเราเขาเป็นนายทหาร น้า-อา อยากให้เราเรียนพยาบาล เพราะเห็นว่าคะแนนแพทเราสูงใช้ได้ เรารู้ทั้งหมดเพราะปีใหม่เราไป กทม พ่อแม่เลยคุยกับเราเรื่องนี้ ทั้งครอบครัวก็พูดขึ้นมาแบบนี้ทุกคน ว่าเขาอยากให้เราเรียนอะไร อ่อ แล้วอีกอย่างคือเขาบอกว่าถ้าจะเรียนก็ต้องเรียน ที่ กทม มาอยู่กับเขาที่นี้ ถ้าสอบไม่ได้ก็จะให้เข้าเรียนเอกชน เราแอบไปสอบ รชภ.มาสองสาม รชภ. แล้ว แล้วเราก็สอบติดพี่สาวเราเขาก็ช่วยปิดคะ แล้วไม่กี่อาทิตย์ก่อนหน้านี้เราได้โควตา มหาลัยหนึ่งคณะวิศวะ เราก็ไปเองแอบไปสอบสัมภาษณ์เลย แล้วเราก็ติดขึ้นมาจริงๆเราเลยตัดสินใจส่งข้อความไลน์ไปหาแม่แล้วบอกความจริง เช้ามาแม่โทรมาหาเราแล้วบอกว่า "ถ้าจะเรียนที่นั้นเขาจะไม่ส่งเรียน'เราแบบเฟลมากคะ ตอนนี้เรารู้สึกเสียใจมาก เราไม่รุ้ว่าเราอยากเรียนอะไร เรายังไม่รุ้เลยว่าตัวเราเองต้องการอะไร ถามตัวเองก็ไม่เคยเข้าใจเลยว่าเราอยากจะทำอะไร เพราะครอบครัวเราก็พูดกรอกหูเราอยู่ทุกคนว่าที่เขาอยากให้เราเรียนมันดีเขาก็พูดทุกวัน พ่อแม่โทรหาเราทุกๆ 3 ชม. นี้เรื่องจริงคะ ช่วงนี้อีก 6 วันก็ต้องสอบ โอเน็ต ครูหอบหนังสือให้เราวิชาหละ5-6เล่ม เราไม่มีเวลาแม้กระทั่งจะหายใจ จนเมื่อวานเรามาจากติวเราเลยนั่งเงียบๆอยู่คนเดียว แล้วคิดว่าจะทำไงต่ออยู่ๆเราเลยร้องไห้ออกมาเรามานั่งทบทวนว่าเราทำอะไรเพื่อตัวเองแล้วบ้าง สมัคร แกทแพท เราลงทุกแพทเพราะไม่รุ้เลยว่าตัวเองจะทำยังไงจะเลือกบางอย่างก็ต้องใช้เรางงไปหมดทุดอย่างเลย เราไม่เคยขัดใจพ่อแม่คะ เราทำตามที่เขาต้องการทุกอย่าง เปิดเทอมเขาอยากให้เราอยู่กับเเขาต่ออีก2อาทิตย์เราก็ต้องขาดเรียนเพราะเราไม่อยากขัดใจเขา แต่พ่อแม่เราเขาให้เราทุกอย่างมากค่ะ เรามีครบทุกสิ่งทุกอย่าง เรามีมากกว่าคนที่หาเงินเองได้อีก ทั้งรถ สมาทโฟน บ้านที่เขาโอนให้เราเมื่อเราอายุครบ20 เขาให้เงินเราใช้เยอะ จนบางทีเราก็คิดว่าเขาใช้เงินเลี้ยงเรา มากกว่าความรักเสียอีก ตอนนี้เหลือเวลา อี 9 วัน ให้เราตัดสินใจว่าจะเรียนวิศวะไหมเพราะเขาให้ไปจ่ายเงิน เราไม่อยากไปสอบที่ใหม่แล้ว เราเหนื่อยแค่นี้เราเองก็เหนื่อยมากแล้ว เรารอแค่รอบแอดมิชชั่น แต่เขาไม่เข้าใจเรา อยากให้เราหาที่เรียนใกล้บ้านที่ กทม เราเลยรู้สึกว่าตอนนี้ เราเหนื่อยมาก ไม่รู้ว่าจะหาวิธีคุยกับเขายังไง เขาถึงจะยอมให้เราเรียนแถวภาคอีสาน เรากลัวว่าถ้าเราไปสอบแล้วไม่ติดเขาก็ต้องเสียใจ ถ้าเราสอบติดเราก็ต้องมานั่งสับสนว่าเราอยากเรียนอะไรอยู่แบบนี้ ครูที่เราสอบไปเราก็โดนตัดสิทธิ์ไปแล้วที่หนึ่งเหลืออีก 2ที่ที่เขายังไม่หมดเขต เราร้องไห้ทุกวัน ติวก็ไม่รุ้เรื่อง อ่านหนังสือก็ไม่รู้เรื่อง เรางงไปหมดทุกอย่าง เหมือนเรากลายเป็นหุ่นเชิดให้พ่อแม่ ถึงสิ่งที่เขาทำมันไม่ใช่การบังคับ เราก็ไม่อยากขัดใจเพราะเราไม่เคยขัดใจมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ตอนนี้เรารู้สึกแย่มาๆค่ะ
ปล.ถ้าเราพิมพ์ผิดถูกก็ขออภัย ใครงงเราก็ขอโทษด้วย เนื่องจากเพิ่งตั้งกระทู้แรก ตื่นเต้นค่ะ
จะขอบคุณมากนะค่ะถ้ามีคนมาให้คำปรึกษา
ปัญหาแบบนี้ใครเคยเป็นบ้าง?
ขอเกริ่นเริ่มต้นเลยะนะ ว่าเราอาศัยอยู่กัยยาย2คน เราเป็นลูกคนสุดท้อง คนส่วนมากมองว่าลูกคนสุดท้องมักจะเอาแต่ใจและนิสัยไม่ค่อยดีเท่าพี่ เรายอมรับนะว่าเราอยู่กับยายแต่ไม่ค่อยถูกกับยายเพราะยายเราเขาขี้บ่นและออกแนวเป็นมนุษย์ยายที่คนในชุมชนไม่ค่อยชอบแกเท่าไร นี้ก็เป็นเหตุผลที่ทำให้เพื่อนไม่ชอบมาหาเราที่บ้าน เราก็เลยอยู่คนเดียวกลับบ้านก็ทำการบ้านนอน อ่านหนังสือ ดูหนัง มีเพื่อนเป็นเน็ตและคอม ครอบครัวเราฐานะดี พ่อแม่เป็นวิศวะทั้งสองคน แต่เขาไม่ได้อยู่กับเรา เขาย้ายไปทำงานที่ กทม ตั้งแต่เรายังเล็กๆกับพี่และยาย พอพี่เรียนจบตรี เราก็เลยอยู่กับยายสองคน เราไปหาพ่อแม่บ่อยค่ะ ทุกๆครั้งที่ปิดเทอมไม่ว่าหยุด 3วัน หรือยาวกว่านั้นเราก็ต้องหอบงานการบ้านไปทำที่นั้น (เหตผลที่เราไม่ย้ายตามเขาไป คือเราเรียนที่นี้ตั้งแต่เด็กและเราชอบอะไรที่ไม่หรูหราและเราก็ติดดินไม่อยากทำตัวเกินใครในห้อง แต่เราก็โดนมองแบบนั้นอยู่ดี)
แล้วพอเรื่องใกล้จะจบ ม.ปลายของเรากลายเป็นประเด็นในครอบครัว แม่ อยากให้เรียนแอร์ เพราะเราเก่งภาษา พ่อ อยากให้เราเรียนวิศวะ เพราะอยากให้เราเดินตามทางของเขา พี่สาว อยากให้เราเรียนครู เพราะเห็นว่าครูเป็นที่ต้องการ และเงินเดือนเยอะ พี่เขยอยากให้เราเรียนทหาร เพราพี่เขยเราเขาเป็นนายทหาร น้า-อา อยากให้เราเรียนพยาบาล เพราะเห็นว่าคะแนนแพทเราสูงใช้ได้ เรารู้ทั้งหมดเพราะปีใหม่เราไป กทม พ่อแม่เลยคุยกับเราเรื่องนี้ ทั้งครอบครัวก็พูดขึ้นมาแบบนี้ทุกคน ว่าเขาอยากให้เราเรียนอะไร อ่อ แล้วอีกอย่างคือเขาบอกว่าถ้าจะเรียนก็ต้องเรียน ที่ กทม มาอยู่กับเขาที่นี้ ถ้าสอบไม่ได้ก็จะให้เข้าเรียนเอกชน เราแอบไปสอบ รชภ.มาสองสาม รชภ. แล้ว แล้วเราก็สอบติดพี่สาวเราเขาก็ช่วยปิดคะ แล้วไม่กี่อาทิตย์ก่อนหน้านี้เราได้โควตา มหาลัยหนึ่งคณะวิศวะ เราก็ไปเองแอบไปสอบสัมภาษณ์เลย แล้วเราก็ติดขึ้นมาจริงๆเราเลยตัดสินใจส่งข้อความไลน์ไปหาแม่แล้วบอกความจริง เช้ามาแม่โทรมาหาเราแล้วบอกว่า "ถ้าจะเรียนที่นั้นเขาจะไม่ส่งเรียน'เราแบบเฟลมากคะ ตอนนี้เรารู้สึกเสียใจมาก เราไม่รุ้ว่าเราอยากเรียนอะไร เรายังไม่รุ้เลยว่าตัวเราเองต้องการอะไร ถามตัวเองก็ไม่เคยเข้าใจเลยว่าเราอยากจะทำอะไร เพราะครอบครัวเราก็พูดกรอกหูเราอยู่ทุกคนว่าที่เขาอยากให้เราเรียนมันดีเขาก็พูดทุกวัน พ่อแม่โทรหาเราทุกๆ 3 ชม. นี้เรื่องจริงคะ ช่วงนี้อีก 6 วันก็ต้องสอบ โอเน็ต ครูหอบหนังสือให้เราวิชาหละ5-6เล่ม เราไม่มีเวลาแม้กระทั่งจะหายใจ จนเมื่อวานเรามาจากติวเราเลยนั่งเงียบๆอยู่คนเดียว แล้วคิดว่าจะทำไงต่ออยู่ๆเราเลยร้องไห้ออกมาเรามานั่งทบทวนว่าเราทำอะไรเพื่อตัวเองแล้วบ้าง สมัคร แกทแพท เราลงทุกแพทเพราะไม่รุ้เลยว่าตัวเองจะทำยังไงจะเลือกบางอย่างก็ต้องใช้เรางงไปหมดทุดอย่างเลย เราไม่เคยขัดใจพ่อแม่คะ เราทำตามที่เขาต้องการทุกอย่าง เปิดเทอมเขาอยากให้เราอยู่กับเเขาต่ออีก2อาทิตย์เราก็ต้องขาดเรียนเพราะเราไม่อยากขัดใจเขา แต่พ่อแม่เราเขาให้เราทุกอย่างมากค่ะ เรามีครบทุกสิ่งทุกอย่าง เรามีมากกว่าคนที่หาเงินเองได้อีก ทั้งรถ สมาทโฟน บ้านที่เขาโอนให้เราเมื่อเราอายุครบ20 เขาให้เงินเราใช้เยอะ จนบางทีเราก็คิดว่าเขาใช้เงินเลี้ยงเรา มากกว่าความรักเสียอีก ตอนนี้เหลือเวลา อี 9 วัน ให้เราตัดสินใจว่าจะเรียนวิศวะไหมเพราะเขาให้ไปจ่ายเงิน เราไม่อยากไปสอบที่ใหม่แล้ว เราเหนื่อยแค่นี้เราเองก็เหนื่อยมากแล้ว เรารอแค่รอบแอดมิชชั่น แต่เขาไม่เข้าใจเรา อยากให้เราหาที่เรียนใกล้บ้านที่ กทม เราเลยรู้สึกว่าตอนนี้ เราเหนื่อยมาก ไม่รู้ว่าจะหาวิธีคุยกับเขายังไง เขาถึงจะยอมให้เราเรียนแถวภาคอีสาน เรากลัวว่าถ้าเราไปสอบแล้วไม่ติดเขาก็ต้องเสียใจ ถ้าเราสอบติดเราก็ต้องมานั่งสับสนว่าเราอยากเรียนอะไรอยู่แบบนี้ ครูที่เราสอบไปเราก็โดนตัดสิทธิ์ไปแล้วที่หนึ่งเหลืออีก 2ที่ที่เขายังไม่หมดเขต เราร้องไห้ทุกวัน ติวก็ไม่รุ้เรื่อง อ่านหนังสือก็ไม่รู้เรื่อง เรางงไปหมดทุกอย่าง เหมือนเรากลายเป็นหุ่นเชิดให้พ่อแม่ ถึงสิ่งที่เขาทำมันไม่ใช่การบังคับ เราก็ไม่อยากขัดใจเพราะเราไม่เคยขัดใจมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ตอนนี้เรารู้สึกแย่มาๆค่ะ
ปล.ถ้าเราพิมพ์ผิดถูกก็ขออภัย ใครงงเราก็ขอโทษด้วย เนื่องจากเพิ่งตั้งกระทู้แรก ตื่นเต้นค่ะ
จะขอบคุณมากนะค่ะถ้ามีคนมาให้คำปรึกษา