เพิ่งเล่นพันทิปครั้งแรกฮะ กระทู้แรกเลยเปิดด้วย การแชร์ประสบการณ์และฟังเรื่องของคนอื่นๆเลย ผิดพลาดหรืออะไรยังไงขออภัยด้วยนะครับผม แฮ่
ตามหัวข้อนะครับ ตั้งแต่ต้นปีเลย ขอปีด้วยนะฮะว่ารุ่นไหนกัน โดยส่วนตัว ปีนี้จะ 16 แล้วครับ เกิดเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 2542
นับตั้งแต่ ปีก่อน เริ่มต้นปีนะครับ โดยปกติแล้วทางบ้านผมพ่อแม่หวงลูกมาก มีพี่สาว2คน อายุก็เกิน 20 กันแล้ว มีผมเป็นลูกชายคนเดียว อายุตามห่างอยู่พี่สาวอยู่มาก ก็ตามประสาปัญหาเด็กๆเลยฮะ ต้องการให้พ่อแม่ปล่อย อยากตัดสินใจอะไรเอง อยากทำงาน อยากไปนู่นนี่ด้วยตนเอง ก็เริ่มมีปัญหากับพ่อแม่มาก่อน จนกระทั่งปีที่ผ่านมานี่แหละ เป็นปีแรกที่คุณพ่อคุณแม่เริ่มเข้าใจ เริ่มให้เราลองเดินทางด้วยตัวเอง เดิมที่บ้านอยู่ไกล กทม พอสมควรเลย ต้องนั่งรถตู้ 2-3 ชั่วโมง กว่าจะมาถึงอนุเสาวรีย์ เป็นคนออกงานบ่อยมากครับ งานเกมส์ งานคอส บลาๆ ชีวิตก่อนได้เที่ยวแบบนี้ คิดว่าคงเป็นเด็กที่ขาดโลกภายนอกมากเลย เพื่อนไม่ค่อยมี ไม่ค่อยเจอผู้คน และหลังจากได้เริ่มต้นเจอผู้คน ก็เริ่มมีเพื่อนมากมาย ชีวิตเปลี่ยนไปเยอะมากๆ ภายในเวลาแค่ปีเดียว ได้ทั้งประสบการณ์เอาตัวรอด และความรู้จากการที่เจอผู้คนมากมาย ครั้งแรกกลัวมากครับ แต่ก็ไม่เท่าไหร่ เพราะเคยงอนพ่อแม่จนหนีออกจากบ้าน ทะลึ่งดิ่งมา กทมเอง แล้วค้างบ้านเพื่อนที่ไม่สนิทเท่าไหร่ ครั้งแรกกลัวมากครับ แล้วก็รู้สึกผิดมากด้วย (อย่าทำตามเลยนะครับ T T ) จนได้รู้ถึงความลำบากเวลาที่ไม่มีพ่อแม่อ่ะครับ เรายังไม่พร้อมจะทำอะไรด้วยตัวเองทุกเรื่องจริงๆ ทำให้เขาเป็นห่วง ไม่ดีเลย T___T จนเขาเริ่มมานั่งคุยกับผม เริ่มปรับความเข้าใจ เริ่มไว้ใจให้เราทำอะไรๆ จนพอได้ไปเองบ่อยๆ จนมีเพื่อนเยอะแยะ ก็เริ่มมีที่พึ่งในยามลำบากไปด้วย เพื่อนตายหายากมากครับ แต่เพื่อนกินนี่แน่นอนอ่ะ มีทั้งเราเลี้ยงเขาบ้าง เขาช่วยเราบ้าง เป็นธรรมดาไปแล้ว ฮ่าา และทุกครั้งที่ไปเที่ยวอย่างนึงเลยก็เรื่องเงินแหละครับ T T ถึงปล่อยยังไงก็ต้องเกาะพ่อแม่กินอยุ่ดี แต่ก็เริ่มพยายามหาเงินด้วยตัวเอง จากเกมส์บ้าง จากทำงานพิเศษบ้าง แต่ก็ไปไม่ได้ไกลเท่าไหร่ แต่ก็สร้างผลงานให้ท่านพ่อท่านแม่เห็นได้ ว่าเราสามารถอยู่ด้วยตนเองได้จริงๆ ดูแลตัวเองได้ มีอนาคตได้ และเรื่องนึงในวัยนึงเลยครับ ความรักกกก เห้อมมมมม ธรรมดาเลยใช่มั้ยล่ะ แต่ปีนึงผมดันคบไปได้ ถึง 7 - 8 คนเลยทีเดียว คิดว่าส่วนนึงเพราะความงี่เง่าและไม่มีความคิดของตัวเองด้วยแหละ T^T ความรักอ่ะครับ มีได้ในทุกวัย แต่จะรักให้รู้ว่าเป็นของแท้จริงๆ มันยากมากๆ เราจริงจังเสมอ ตั้งใจเป็นคนดี อยากสร้างอนาคตตัวเองให้ดีๆ ให้พ่อแม่เขาและเราภูมิใจ แต่ด้วยเพราะตั้งใจเกินแหละครับ ทำให้เสียใจในเวลาที่เขาทิ้งเรา T____T ผมว่ามันธรรมดามาก เพราะเรายังอายุไม่มาก เรายังเจอคนได้อีกมาก และมันก็อยู่ที่ตัวเราแหละครับ เวลาเป็นสิ่งสำคัญจริงๆ ใช้ให้มันคุ้ม ไม่ปล่อยให้เสียเปล่าโดยที่คุณอยู่เฉยๆและไม่ทำอะไรเลยให้กับชีวิตเลย จะต้องมานั่งเสียใจทีหลังแน่ ถ้าเสียเวลาช่วงนี้ของชีวิตไปโดยที่ไม่มีสีสันอะไรเลย
1.เลยคือเจ้าของกระทู้ เรียน กศน.นะครับ ตั้งแต่ ม.1เลย 2ปีจบ ซึ่งตอนนี้ไกล้จะจบแล้ว
2.ไม่ได้มีฐานะร่ำรวยอะไรมาก
3.ไม่ได้ถูกพ่อแม่สอนตลอดเวลา
ผมโตมาด้วยความคิดและความรู้ตัวเองล้วนๆเลยครับ เพราะคุณพ่อคุณแม่ ไม่ได้มาใส่ใจเรื่องไกล้ชิดเท่าไหร่ พวกท่านสอนแค่ให้ผมคิดให้ดีๆ เป็นคนดีก็พอไม่ว่าจะทำอะไร และนั่นแหละฮะ ทำให้เราได้ลองผิดลองถูกมาตลอด ขอคุณแม่แต่งหญิงท่านก็ไม่ว่าอะไรเข้าใจแล้วเป็นที่ปรึกษาให้อีก ซื้อซับในมาให้อีก ฮ่าา และจนรู้ว่าอะไรดีไม่ดีบ้าง แต่ก็ไม่เคยไปเกินเลยไปมากจริงๆ เพราะนึกถึงพ่อแม่อยู่เสมอ เพราะยังไงถึงเราทำอะไร เราต้องคิดอ่ะครับว่ามีพวกท่านอยู่ข้างหลัง คอยถีบส่งเราไปมีอนาคตดีๆ เพราะพ่อแม่ใครยังไงพวกท่านก็ต้องการให้เราได้สิ่งที่ดีที่สุดเสมอ และเราก็ควรตอบแทนท่านไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม ขอให้รักตัวเองและรักพ่อแม่ และเป็นคนดีครับ
และด้วยประสบการณ์ภายในหนึ่งปี กับการได้ออกสู่สังคมที่กว้างขึ้น และมีเพื่อน ได้พูดคุย ทำให้รู้อย่างนึงครับ "ทุกคนเป็นคนดี ถ้าเราเข้าใจกัน"
ขอบคุณที่อ่านนะครับ ยังมีเรื่องราวอีกมาก แต่อยากฟังเรื่องของคนอื่นๆมากกว่า พิมพ์ไม่ไหวจริงๆ ฮ่า ไม่รู้ว่าเลือกแท็กถูกรึเปล่าอะไรยังไงเริ่มเล่นครั้งแรกผิดพลาดประการใดหรือไม่ดียังไงขอโทษด้วยฮ้าบบบ
ประสบการณ์ ในช่วง อายุ 15 ของแต่ละคนเป็นยังไงกันบ้างครับ
ตามหัวข้อนะครับ ตั้งแต่ต้นปีเลย ขอปีด้วยนะฮะว่ารุ่นไหนกัน โดยส่วนตัว ปีนี้จะ 16 แล้วครับ เกิดเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 2542
นับตั้งแต่ ปีก่อน เริ่มต้นปีนะครับ โดยปกติแล้วทางบ้านผมพ่อแม่หวงลูกมาก มีพี่สาว2คน อายุก็เกิน 20 กันแล้ว มีผมเป็นลูกชายคนเดียว อายุตามห่างอยู่พี่สาวอยู่มาก ก็ตามประสาปัญหาเด็กๆเลยฮะ ต้องการให้พ่อแม่ปล่อย อยากตัดสินใจอะไรเอง อยากทำงาน อยากไปนู่นนี่ด้วยตนเอง ก็เริ่มมีปัญหากับพ่อแม่มาก่อน จนกระทั่งปีที่ผ่านมานี่แหละ เป็นปีแรกที่คุณพ่อคุณแม่เริ่มเข้าใจ เริ่มให้เราลองเดินทางด้วยตัวเอง เดิมที่บ้านอยู่ไกล กทม พอสมควรเลย ต้องนั่งรถตู้ 2-3 ชั่วโมง กว่าจะมาถึงอนุเสาวรีย์ เป็นคนออกงานบ่อยมากครับ งานเกมส์ งานคอส บลาๆ ชีวิตก่อนได้เที่ยวแบบนี้ คิดว่าคงเป็นเด็กที่ขาดโลกภายนอกมากเลย เพื่อนไม่ค่อยมี ไม่ค่อยเจอผู้คน และหลังจากได้เริ่มต้นเจอผู้คน ก็เริ่มมีเพื่อนมากมาย ชีวิตเปลี่ยนไปเยอะมากๆ ภายในเวลาแค่ปีเดียว ได้ทั้งประสบการณ์เอาตัวรอด และความรู้จากการที่เจอผู้คนมากมาย ครั้งแรกกลัวมากครับ แต่ก็ไม่เท่าไหร่ เพราะเคยงอนพ่อแม่จนหนีออกจากบ้าน ทะลึ่งดิ่งมา กทมเอง แล้วค้างบ้านเพื่อนที่ไม่สนิทเท่าไหร่ ครั้งแรกกลัวมากครับ แล้วก็รู้สึกผิดมากด้วย (อย่าทำตามเลยนะครับ T T ) จนได้รู้ถึงความลำบากเวลาที่ไม่มีพ่อแม่อ่ะครับ เรายังไม่พร้อมจะทำอะไรด้วยตัวเองทุกเรื่องจริงๆ ทำให้เขาเป็นห่วง ไม่ดีเลย T___T จนเขาเริ่มมานั่งคุยกับผม เริ่มปรับความเข้าใจ เริ่มไว้ใจให้เราทำอะไรๆ จนพอได้ไปเองบ่อยๆ จนมีเพื่อนเยอะแยะ ก็เริ่มมีที่พึ่งในยามลำบากไปด้วย เพื่อนตายหายากมากครับ แต่เพื่อนกินนี่แน่นอนอ่ะ มีทั้งเราเลี้ยงเขาบ้าง เขาช่วยเราบ้าง เป็นธรรมดาไปแล้ว ฮ่าา และทุกครั้งที่ไปเที่ยวอย่างนึงเลยก็เรื่องเงินแหละครับ T T ถึงปล่อยยังไงก็ต้องเกาะพ่อแม่กินอยุ่ดี แต่ก็เริ่มพยายามหาเงินด้วยตัวเอง จากเกมส์บ้าง จากทำงานพิเศษบ้าง แต่ก็ไปไม่ได้ไกลเท่าไหร่ แต่ก็สร้างผลงานให้ท่านพ่อท่านแม่เห็นได้ ว่าเราสามารถอยู่ด้วยตนเองได้จริงๆ ดูแลตัวเองได้ มีอนาคตได้ และเรื่องนึงในวัยนึงเลยครับ ความรักกกก เห้อมมมมม ธรรมดาเลยใช่มั้ยล่ะ แต่ปีนึงผมดันคบไปได้ ถึง 7 - 8 คนเลยทีเดียว คิดว่าส่วนนึงเพราะความงี่เง่าและไม่มีความคิดของตัวเองด้วยแหละ T^T ความรักอ่ะครับ มีได้ในทุกวัย แต่จะรักให้รู้ว่าเป็นของแท้จริงๆ มันยากมากๆ เราจริงจังเสมอ ตั้งใจเป็นคนดี อยากสร้างอนาคตตัวเองให้ดีๆ ให้พ่อแม่เขาและเราภูมิใจ แต่ด้วยเพราะตั้งใจเกินแหละครับ ทำให้เสียใจในเวลาที่เขาทิ้งเรา T____T ผมว่ามันธรรมดามาก เพราะเรายังอายุไม่มาก เรายังเจอคนได้อีกมาก และมันก็อยู่ที่ตัวเราแหละครับ เวลาเป็นสิ่งสำคัญจริงๆ ใช้ให้มันคุ้ม ไม่ปล่อยให้เสียเปล่าโดยที่คุณอยู่เฉยๆและไม่ทำอะไรเลยให้กับชีวิตเลย จะต้องมานั่งเสียใจทีหลังแน่ ถ้าเสียเวลาช่วงนี้ของชีวิตไปโดยที่ไม่มีสีสันอะไรเลย
1.เลยคือเจ้าของกระทู้ เรียน กศน.นะครับ ตั้งแต่ ม.1เลย 2ปีจบ ซึ่งตอนนี้ไกล้จะจบแล้ว
2.ไม่ได้มีฐานะร่ำรวยอะไรมาก
3.ไม่ได้ถูกพ่อแม่สอนตลอดเวลา
ผมโตมาด้วยความคิดและความรู้ตัวเองล้วนๆเลยครับ เพราะคุณพ่อคุณแม่ ไม่ได้มาใส่ใจเรื่องไกล้ชิดเท่าไหร่ พวกท่านสอนแค่ให้ผมคิดให้ดีๆ เป็นคนดีก็พอไม่ว่าจะทำอะไร และนั่นแหละฮะ ทำให้เราได้ลองผิดลองถูกมาตลอด ขอคุณแม่แต่งหญิงท่านก็ไม่ว่าอะไรเข้าใจแล้วเป็นที่ปรึกษาให้อีก ซื้อซับในมาให้อีก ฮ่าา และจนรู้ว่าอะไรดีไม่ดีบ้าง แต่ก็ไม่เคยไปเกินเลยไปมากจริงๆ เพราะนึกถึงพ่อแม่อยู่เสมอ เพราะยังไงถึงเราทำอะไร เราต้องคิดอ่ะครับว่ามีพวกท่านอยู่ข้างหลัง คอยถีบส่งเราไปมีอนาคตดีๆ เพราะพ่อแม่ใครยังไงพวกท่านก็ต้องการให้เราได้สิ่งที่ดีที่สุดเสมอ และเราก็ควรตอบแทนท่านไม่ว่าเรื่องอะไรก็ตาม ขอให้รักตัวเองและรักพ่อแม่ และเป็นคนดีครับ
และด้วยประสบการณ์ภายในหนึ่งปี กับการได้ออกสู่สังคมที่กว้างขึ้น และมีเพื่อน ได้พูดคุย ทำให้รู้อย่างนึงครับ "ทุกคนเป็นคนดี ถ้าเราเข้าใจกัน"
ขอบคุณที่อ่านนะครับ ยังมีเรื่องราวอีกมาก แต่อยากฟังเรื่องของคนอื่นๆมากกว่า พิมพ์ไม่ไหวจริงๆ ฮ่า ไม่รู้ว่าเลือกแท็กถูกรึเปล่าอะไรยังไงเริ่มเล่นครั้งแรกผิดพลาดประการใดหรือไม่ดียังไงขอโทษด้วยฮ้าบบบ