สวัสดีค่ะ มาสมัครพันทิปเพื่อกระทู้นี้โดยเฉพาะ หากผิดพลากประการใดต้องขออภัยด้วยนะค่ะ
พยายามจะพิมให้ผิดน้อยที่สุดค่ะ และกะชับเข้าใจง่าย
คือเรื่องมันมีอยู่ว่า
เราคบกับแฟนเราตั้งแต่สมัยเรียนที่มหาวิทยาลัยค่ะ เฉลี่ยแล้วถึงตอนนี้ก็ประมานสองถึงสามปี จนตอนนี้เราเรียนจบเริ่มหางานทำ เริ่มคิดเรื่องอนาคตมากขึ้น
เรารักกันมาก เขารักเราในแบบที่เราคิดว่าไม่มีใครยอมเรา รักเรา เอาใจใส่เราได้อย่างเขา เขาพร้อมจะปลอบโยน ให้กำลังใจเราไม่ไปไหน ทุกครั้งที่เรามีปัญหา หันไปก็เจอเขาอยู่ข้างๆตลอด แต่ด้วยภาระหน้าที่ทำให้ต้องไกลกัน
เราแอบคบกันมาตลอดค่ะ สำหรับครอบครัวเขาพ่อแม่เขารับรู้ว่าคบกับเรา แต่สำหรับครอบครัวเรา เป็นไปไมาได้เลยค่ะที่พ่อกับแม่จะรับรู้ได้
ขอพูดถึงโปรไฟของเราและเขานะค่ะ
ครอบครัวเราค่อนข้างมีหน้ามีตาในสังคม พ่อเราทำงานได้เงินเดือนตกแสนกว่า แม่เลยอยู่บ้านเฉยๆทำงานบ้านทุกอย่างหุงหาอาหารให้พ่อยามเลิกงาน เราเป็นลูกคนเดียวและอยู่ในโอวาทพ่อแม่มาตลอดค่ะ หลายคนอาจจะยังไม่เห็นภาพว่าอยู่ในโอวาทขนาดไหน คือเราไม่เคยออกจากบ้านด้วยตนเองค่ะ แค่เดินออกไปเปิดประตูบ้านก็ห้าม อยากกินไรจริงๆแม่จะเป็นคนหามาให้ค่ะ โดยไม่ต้องไปไหน จะออกไปเที่ยวไหนพ่อและแม่ต้องไปด้วย ห้ามคุยโทรศัพ ห้ามเล่นเฟส ห้ามคุยไลท์ ห้ามนอนดึก นอนห้องเดียวกับพ่อแม่ค่ะ เพราะท่านกลัวเราแอบเล่นโทรศัพบ้างแอบเล่นคอมบ้าง จะทำไรออกไปไหนต้องตามระเบียบ เรียบร้อย ห้ามทำเรื่องเสื่อมเสียเด็ดขาด
ส่วนโปรไฟของเขาค่ะ
เขาเป็นผู้ชายบ้านๆคนนึงที่พ่อแม่เขาต้องหาเลี้ยงลูกสามคน แม่ขายเสื้อผ้า พ่อเป็นคนขับรถขนปูน ค่อนข้างปากกัดตีนถีบค่ะ ตอนเรียนมหาวิทยาลัยลำบากไม่น้อย เราต้องเลี้ยงเขาค่ะ ทั้งค่าข้าวค่าหอ แต่ถ้าเขามีก็ให้เราบ้างบางครั้งแต่ก็น้อยนิด เขาเป็นคนหน้าตาไม่ดีเลยค่ะ ดำๆตัวผอม แต่ถึงอย่างนั้นเราก็รักเขาค่ะ เขาเรียนการท่องเที่ยวซึ้งหางานยากเหลือเกิน แต่เราก็เห็นความพยายามของเขาค่ะ ถึงตอนนี้จะยังตกงานแต่เขาก็พยายามอย่างมาก ส่วนเรามีงานทำแล้วค่ะ เป็นบริษัทมีชื่อใน กทม หลังจากเรียนจบเพียงสองสัปดา
พ่อกับแม่มักจะบอกเสมอว่า ถ้าจะหาแฟนต้องมีความคู่ควร เรื่องนี้เข้าใจค่ะ และคนมาจีบมาชอบเราก็ไม่น้อย (ไม่ได้หลงตัวเองนะค่ะ)
เราหนักใจค่ะ เรารักเขา เขารักเรา แต่เราทั้งคู่ต่างกันเหลือเกิน เราไม่อยากเปิดใจรับใครใหม่ค่ะ กลัวคนใหม่จะไม่ดีเท่าคนเก่า
ก็แค่ละ ใครจะทนนิสัยขี้วีน ขี้เหวี่ยง เรื่องมาก เอาแต่ใจ ถ้าเราผิดก็ห้ามว่าเราผิด เราถูกเสมอ ก็มีแต่เขานี่ละค่ะที่อยู่ข้างๆไม่ไปไหน ถึงเราจะไล่ด้วยคำพูดแรงๆก็ตาม เขาไม่เคยขอให้เราเปลี่ยนอะไรเลยสักอย่าง เรารักเขามากค่ะ และเชื่อว่าเขาก็รักเรามากเช่นกัน
แต่หนทางของเรามันชั่งริบหรี่ไร้จุดหมาย เราควรจะทำยังไงดีค่ะ ปิดกั้นโอกาสในชีวิตตัวเองแล้วคบกับคนนี้ต่อไปทั้งที่รู้ทั้งรู้ว่าไม่มีทางได้อยู่ร่วมกัน หรือเปิดใจรับคนใหม่ที่คู่ควร แต่เสี่ยงเหลือเกินกันการถูกทิ้งนอกใจและรับที่เราเป็นเราไม่ได้
ขอร้องทีค่ะ ช่วยเราที เราจะขาดใจปล้วค่ะ มืดมนหนทางจริงๆ
พ่อแม่กีดกัน แต่เรารักกันมาก ช่วยทีค่ะ ได้โปรด
พยายามจะพิมให้ผิดน้อยที่สุดค่ะ และกะชับเข้าใจง่าย
คือเรื่องมันมีอยู่ว่า
เราคบกับแฟนเราตั้งแต่สมัยเรียนที่มหาวิทยาลัยค่ะ เฉลี่ยแล้วถึงตอนนี้ก็ประมานสองถึงสามปี จนตอนนี้เราเรียนจบเริ่มหางานทำ เริ่มคิดเรื่องอนาคตมากขึ้น
เรารักกันมาก เขารักเราในแบบที่เราคิดว่าไม่มีใครยอมเรา รักเรา เอาใจใส่เราได้อย่างเขา เขาพร้อมจะปลอบโยน ให้กำลังใจเราไม่ไปไหน ทุกครั้งที่เรามีปัญหา หันไปก็เจอเขาอยู่ข้างๆตลอด แต่ด้วยภาระหน้าที่ทำให้ต้องไกลกัน
เราแอบคบกันมาตลอดค่ะ สำหรับครอบครัวเขาพ่อแม่เขารับรู้ว่าคบกับเรา แต่สำหรับครอบครัวเรา เป็นไปไมาได้เลยค่ะที่พ่อกับแม่จะรับรู้ได้
ขอพูดถึงโปรไฟของเราและเขานะค่ะ
ครอบครัวเราค่อนข้างมีหน้ามีตาในสังคม พ่อเราทำงานได้เงินเดือนตกแสนกว่า แม่เลยอยู่บ้านเฉยๆทำงานบ้านทุกอย่างหุงหาอาหารให้พ่อยามเลิกงาน เราเป็นลูกคนเดียวและอยู่ในโอวาทพ่อแม่มาตลอดค่ะ หลายคนอาจจะยังไม่เห็นภาพว่าอยู่ในโอวาทขนาดไหน คือเราไม่เคยออกจากบ้านด้วยตนเองค่ะ แค่เดินออกไปเปิดประตูบ้านก็ห้าม อยากกินไรจริงๆแม่จะเป็นคนหามาให้ค่ะ โดยไม่ต้องไปไหน จะออกไปเที่ยวไหนพ่อและแม่ต้องไปด้วย ห้ามคุยโทรศัพ ห้ามเล่นเฟส ห้ามคุยไลท์ ห้ามนอนดึก นอนห้องเดียวกับพ่อแม่ค่ะ เพราะท่านกลัวเราแอบเล่นโทรศัพบ้างแอบเล่นคอมบ้าง จะทำไรออกไปไหนต้องตามระเบียบ เรียบร้อย ห้ามทำเรื่องเสื่อมเสียเด็ดขาด
ส่วนโปรไฟของเขาค่ะ
เขาเป็นผู้ชายบ้านๆคนนึงที่พ่อแม่เขาต้องหาเลี้ยงลูกสามคน แม่ขายเสื้อผ้า พ่อเป็นคนขับรถขนปูน ค่อนข้างปากกัดตีนถีบค่ะ ตอนเรียนมหาวิทยาลัยลำบากไม่น้อย เราต้องเลี้ยงเขาค่ะ ทั้งค่าข้าวค่าหอ แต่ถ้าเขามีก็ให้เราบ้างบางครั้งแต่ก็น้อยนิด เขาเป็นคนหน้าตาไม่ดีเลยค่ะ ดำๆตัวผอม แต่ถึงอย่างนั้นเราก็รักเขาค่ะ เขาเรียนการท่องเที่ยวซึ้งหางานยากเหลือเกิน แต่เราก็เห็นความพยายามของเขาค่ะ ถึงตอนนี้จะยังตกงานแต่เขาก็พยายามอย่างมาก ส่วนเรามีงานทำแล้วค่ะ เป็นบริษัทมีชื่อใน กทม หลังจากเรียนจบเพียงสองสัปดา
พ่อกับแม่มักจะบอกเสมอว่า ถ้าจะหาแฟนต้องมีความคู่ควร เรื่องนี้เข้าใจค่ะ และคนมาจีบมาชอบเราก็ไม่น้อย (ไม่ได้หลงตัวเองนะค่ะ)
เราหนักใจค่ะ เรารักเขา เขารักเรา แต่เราทั้งคู่ต่างกันเหลือเกิน เราไม่อยากเปิดใจรับใครใหม่ค่ะ กลัวคนใหม่จะไม่ดีเท่าคนเก่า
ก็แค่ละ ใครจะทนนิสัยขี้วีน ขี้เหวี่ยง เรื่องมาก เอาแต่ใจ ถ้าเราผิดก็ห้ามว่าเราผิด เราถูกเสมอ ก็มีแต่เขานี่ละค่ะที่อยู่ข้างๆไม่ไปไหน ถึงเราจะไล่ด้วยคำพูดแรงๆก็ตาม เขาไม่เคยขอให้เราเปลี่ยนอะไรเลยสักอย่าง เรารักเขามากค่ะ และเชื่อว่าเขาก็รักเรามากเช่นกัน
แต่หนทางของเรามันชั่งริบหรี่ไร้จุดหมาย เราควรจะทำยังไงดีค่ะ ปิดกั้นโอกาสในชีวิตตัวเองแล้วคบกับคนนี้ต่อไปทั้งที่รู้ทั้งรู้ว่าไม่มีทางได้อยู่ร่วมกัน หรือเปิดใจรับคนใหม่ที่คู่ควร แต่เสี่ยงเหลือเกินกันการถูกทิ้งนอกใจและรับที่เราเป็นเราไม่ได้
ขอร้องทีค่ะ ช่วยเราที เราจะขาดใจปล้วค่ะ มืดมนหนทางจริงๆ