เราแต่งงานมาอยู่อังกฤษค่ะ ตอนนี้ก็ทำงานออฟฟิศ เงินเดือนโอเคประมาณคนอังกฤษชนชั้นกลางทั่วไป
เราไม่มีลูก และปัจจุบันก็อยู่กับสามีเหมือนไม่มีความรักแล้ว คืออยู่เหมือนเพื่อนร่วมบ้านกันเฉยๆ
ตอนอยู่ที่ทำงานเรารู้สึกมีความสุขดี พอกลับมาบ้านเรารู้สึกเบื่อหน่าย ทั้งตัวเราทั้งสามีต่างก็เป็นคนมีปัญหา คือเราเป็นโรคซึมเศร้า กินยาอยู่อาการก็ปกติดีแล้วคือไม่บอกไม่รู้ แต่ถ้ามีอะไรจะเสียใจง่ายและเสียใจมาก บางทีก็ฉุนเฉียว
เราไม่เคยชอบที่นี่เลย ทั้งอากาศ อาหาร และผู้คน เราชอบเมืองไทยมากกว่า นานมากกว่าเราจะพอปรับตัวได้บ้าง
ส่วนสามีก็มีปัญหาเล่นพนัน พบจิตแพทย์เขาว่าเป็นปมมาจากตอนเด็กที่รู้สึกขาดความรักจึงเลือกมาลงทางนี้แล้วเลิกไม่ได้
ปัจจุบันเราควบคุมการเงินเขาทุกอย่าง ให้เขาใช้รายวันรายอาทิตย์เท่านั้น แบบนี้ป้องกันเขานำเงินไปเล่นได้ แต่อาจจะเพราะแบบนี้ คือเราต้องคุมเขา เขาเลยหมดความเสน่หาในตัวเราลงไปด้วย เราเคยถามว่าให้เราคืนเงินให้หมดแล้วจะเอาไปเล่นก็ตามใจจะเอาไหม เขาก็ไม่เอาอยากให้เราเก็บให้แบบเดิม เพราะไม่งั้นคงไม่มีเหลือเก็บแน่ แต่ลึกๆเราก็รู้ว่าเขารู้สึกเสียศักดิ์ศรีที่ต้องคอยขอเงินเรา แต่เขาอดเล่นไม่ได้จริงๆถ้าเราเผลอให้เขาได้ถือเงินเป็นหมดทันที
เราเป็นคนชอบอ่านติดตามเรื่องใหม่ๆและเทคโนโลยี เขาเป็นคนโบราณหน่อย เวลาใช้คอมใช้มือถือไม่เป็นไปไม่ถูก ก็โมโหไม่พอใจ พอเราจะสอนเขาก็ไม่ให้สอน เหมือนเขากลัวโง่ไม่อยากให้เราดูฉลาดกว่าเขา เรื่องทำนองนี้เกิดขึ้นบ่อยมากๆ
พอนานๆไป เหมือนความรักมันจืดจางค่ะ ด้วยอะไรหลายๆอย่าง มองหน้าเขามันรู้สึกไม่รักเหมือนเดิมแล้ว คือก็ยังรักอยู่นะแต่ไม่เหมือนแต่ก่อน ไม่อยากกอดอยากจูบหรือแตะต้องอะไรเขาแล้ว
เวลาทะเลาะกันเขาจะโทษเราทั้งหมด ถึงเขาจะทำอะไรผิดเขาก็จะยกความผิดเก่าๆของเราขึ้นมาว่า ให้เห็นว่าเขาไม่ได้แย่อยู่คนเดียวและเราไม่ได้ดีไปกว่าเขา ถ้าเขาแย่เราก็แย่เหมือนกัน ดีไม่ดีแย่กว่าด้วย และเราเถียงไม่เก่งไม่เคยเถียงสู้ได้สุดท้ายก็เหมือนเราผิดทุกที แล้วเขาก็จะเยาะว่าพอเราแพ้ก็ได้แต่ร้องไห้ทั้งปีทั้งชาติ จนเราต้องพยายามอดไม่ร้องไม่ให้เขาเยาะเย้ยได้
เราก็ไม่ได้โทษเขาฝ่ายเดียวหรอกนะคะ เวลาที่เราไม่ดีก็มีเหมือนกัน แต่เราไม่เคยด่าหรือพูดหยาบ
เราอยากแยกกันอยู่กับเขา แต่เราถือวีซ่าคู่สมรสถ้าแยกกันอยู่ตอนนี้ พอวีซ่าหมดอายุ (อีกประมาณสองปี) เราก็ต้องกลับไทย ถ้าหย่าก็วีซ่าขาดทันทีเหมือนกัน อีกอย่างก็กังวลเรื่องค่าใช้จ่ายเหมือนกัน ถ้าต้องเช่าบ้านเองอะไรเองทุกอย่างหมดก็แพงไม่น้อย ตอนนี้เรามีเงินเก็บทุกเดือนถ้าออกไปอยู่คนเดียวอาจจะไม่เหลือเก็บเลย
อีกใจนึง ก็อยากกลับเมืองไทย มีครอบครัวพ่อแม่อยู่ที่ไทยกลับตอนไหนก็ได้ แต่กังวลว่ากลับไปจะหางานยากและได้เงินน้อย เศรษฐกิจก็ดูไม่ดีเท่าไหร่ ท่าทางอาจจะตกงานนานหลายเดือน (ถ้าเราไม่ได้ทำงานเราจะเครียดฟุ้งซ่านค่ะ รู้สึกไม่มีค่า)
ถ้ากลับไทยยังได้อยู่กับครอบครัวแต่ก็อาจต้องตกงานอยู่บ้านหลายเดือน อายุก็สามสิบกลางแล้ว ที่เมืองไทยชอบรับคนอายุน้อยๆด้วย เพื่อนๆรุ่นเดียวกับเราที่ไทยก็เป็นระดับหัวหน้ากันหมดแล้ว ถ้าเป็นคุณ คุณจะเลือกอยู่ทำงานต่ออีกสองปีมั้ยคะ แต่ถ้าอยู่นี่ต่อก็ต้องอยู่คนเดียว คิดถึงเมืองไทยค่ะ
อยู่เมืองนอก อยากกลับเมืองไทย
เราไม่มีลูก และปัจจุบันก็อยู่กับสามีเหมือนไม่มีความรักแล้ว คืออยู่เหมือนเพื่อนร่วมบ้านกันเฉยๆ
ตอนอยู่ที่ทำงานเรารู้สึกมีความสุขดี พอกลับมาบ้านเรารู้สึกเบื่อหน่าย ทั้งตัวเราทั้งสามีต่างก็เป็นคนมีปัญหา คือเราเป็นโรคซึมเศร้า กินยาอยู่อาการก็ปกติดีแล้วคือไม่บอกไม่รู้ แต่ถ้ามีอะไรจะเสียใจง่ายและเสียใจมาก บางทีก็ฉุนเฉียว
เราไม่เคยชอบที่นี่เลย ทั้งอากาศ อาหาร และผู้คน เราชอบเมืองไทยมากกว่า นานมากกว่าเราจะพอปรับตัวได้บ้าง
ส่วนสามีก็มีปัญหาเล่นพนัน พบจิตแพทย์เขาว่าเป็นปมมาจากตอนเด็กที่รู้สึกขาดความรักจึงเลือกมาลงทางนี้แล้วเลิกไม่ได้
ปัจจุบันเราควบคุมการเงินเขาทุกอย่าง ให้เขาใช้รายวันรายอาทิตย์เท่านั้น แบบนี้ป้องกันเขานำเงินไปเล่นได้ แต่อาจจะเพราะแบบนี้ คือเราต้องคุมเขา เขาเลยหมดความเสน่หาในตัวเราลงไปด้วย เราเคยถามว่าให้เราคืนเงินให้หมดแล้วจะเอาไปเล่นก็ตามใจจะเอาไหม เขาก็ไม่เอาอยากให้เราเก็บให้แบบเดิม เพราะไม่งั้นคงไม่มีเหลือเก็บแน่ แต่ลึกๆเราก็รู้ว่าเขารู้สึกเสียศักดิ์ศรีที่ต้องคอยขอเงินเรา แต่เขาอดเล่นไม่ได้จริงๆถ้าเราเผลอให้เขาได้ถือเงินเป็นหมดทันที
เราเป็นคนชอบอ่านติดตามเรื่องใหม่ๆและเทคโนโลยี เขาเป็นคนโบราณหน่อย เวลาใช้คอมใช้มือถือไม่เป็นไปไม่ถูก ก็โมโหไม่พอใจ พอเราจะสอนเขาก็ไม่ให้สอน เหมือนเขากลัวโง่ไม่อยากให้เราดูฉลาดกว่าเขา เรื่องทำนองนี้เกิดขึ้นบ่อยมากๆ
พอนานๆไป เหมือนความรักมันจืดจางค่ะ ด้วยอะไรหลายๆอย่าง มองหน้าเขามันรู้สึกไม่รักเหมือนเดิมแล้ว คือก็ยังรักอยู่นะแต่ไม่เหมือนแต่ก่อน ไม่อยากกอดอยากจูบหรือแตะต้องอะไรเขาแล้ว
เวลาทะเลาะกันเขาจะโทษเราทั้งหมด ถึงเขาจะทำอะไรผิดเขาก็จะยกความผิดเก่าๆของเราขึ้นมาว่า ให้เห็นว่าเขาไม่ได้แย่อยู่คนเดียวและเราไม่ได้ดีไปกว่าเขา ถ้าเขาแย่เราก็แย่เหมือนกัน ดีไม่ดีแย่กว่าด้วย และเราเถียงไม่เก่งไม่เคยเถียงสู้ได้สุดท้ายก็เหมือนเราผิดทุกที แล้วเขาก็จะเยาะว่าพอเราแพ้ก็ได้แต่ร้องไห้ทั้งปีทั้งชาติ จนเราต้องพยายามอดไม่ร้องไม่ให้เขาเยาะเย้ยได้
เราก็ไม่ได้โทษเขาฝ่ายเดียวหรอกนะคะ เวลาที่เราไม่ดีก็มีเหมือนกัน แต่เราไม่เคยด่าหรือพูดหยาบ
เราอยากแยกกันอยู่กับเขา แต่เราถือวีซ่าคู่สมรสถ้าแยกกันอยู่ตอนนี้ พอวีซ่าหมดอายุ (อีกประมาณสองปี) เราก็ต้องกลับไทย ถ้าหย่าก็วีซ่าขาดทันทีเหมือนกัน อีกอย่างก็กังวลเรื่องค่าใช้จ่ายเหมือนกัน ถ้าต้องเช่าบ้านเองอะไรเองทุกอย่างหมดก็แพงไม่น้อย ตอนนี้เรามีเงินเก็บทุกเดือนถ้าออกไปอยู่คนเดียวอาจจะไม่เหลือเก็บเลย
อีกใจนึง ก็อยากกลับเมืองไทย มีครอบครัวพ่อแม่อยู่ที่ไทยกลับตอนไหนก็ได้ แต่กังวลว่ากลับไปจะหางานยากและได้เงินน้อย เศรษฐกิจก็ดูไม่ดีเท่าไหร่ ท่าทางอาจจะตกงานนานหลายเดือน (ถ้าเราไม่ได้ทำงานเราจะเครียดฟุ้งซ่านค่ะ รู้สึกไม่มีค่า)
ถ้ากลับไทยยังได้อยู่กับครอบครัวแต่ก็อาจต้องตกงานอยู่บ้านหลายเดือน อายุก็สามสิบกลางแล้ว ที่เมืองไทยชอบรับคนอายุน้อยๆด้วย เพื่อนๆรุ่นเดียวกับเราที่ไทยก็เป็นระดับหัวหน้ากันหมดแล้ว ถ้าเป็นคุณ คุณจะเลือกอยู่ทำงานต่ออีกสองปีมั้ยคะ แต่ถ้าอยู่นี่ต่อก็ต้องอยู่คนเดียว คิดถึงเมืองไทยค่ะ