คุยกับผู้ชายมา 3เดือน แต่ทำไมเหมือนไม่มีอะไรพัฒนา

เรากับเขาอยู่มหาลัยเดียวกัน และเขาเป็นเพื่อนของเพื่อนเราอีกที เราเจอเขาเพราะไปทานข้าวกับเพื่อน แล้วเพื่อนเราทักเขา พอเขาเดินไปเราก็บอกเพื่อนว่า คนนี้น่ารักดี เราโสดมานาน และไม่ได้ชอบใครมาสักพัก เจอคนนี้เรารู้สึกว่าเขาใช่ เราตามหาไอจีเขา จึงได้รู้ว่าเขาเป็นคนที่ฮ็อตพอสมควร ซึ่งเขาเป็นคนติส และโลกส่วนตัวสูง แต่ก็เฟรนลี่กับทุกคน เรารู้สึกว่า เขาเกินเอื้อมเกินไป บวกกับเราไม่เคยเข้าหาผู้ชายก่อนเลยปล่อยผ่านไป และอยู่มาวันนึงเราได้บังเอิญเจอเขาที่เซเว่นแถวๆหอ เราตื่นเต้นและแอบมองเขา(รู้สึกว่าตัวเองเป็นโรคจิตอยู่บ่อยๆพอชอบคนนี้*^*) เรามองเขาแล้วรู้สึกว่า คนนี้มีอะไรน่าค้นหา เราจึงบอกเพื่อนที่รู้จักกับเขาว่า ให้เขาช่วยแอดไลน์มาหน่อย แล้วเขาก็แอดมาจริงๆ และทักเรามาด้วยสติกเกอร์หนึ่งอัน เราก็คุยกับเขาแบบมึนๆงงๆ เพราะเขาเป็นคนคุยไม่ค่อยรู้เรื่อง ออกแนวติสๆ ตอนแรกก็ถามชื่อ เรียนคณะอะไร ทั่วๆไป เขาได้บอกว่าเขามีแฟนอยู่แล้ว แต่คุยกับเราเป็นเพื่อนได้ เราก็ไม่มีปัญหาอะไร เพราะคิดว่าถ้าเขายอมคุยกับเรา แค่เป็นเพื่อนกันก็คุ้มแล้ว และเราก็ชวนเขาคุยในแต่ละวัน ประมาณว่า วันนี้เป็นไง ทำอะไร เวลาเราเจออะไรมา ก็เล่าให้เขาฟังเรื่อยๆ เขาเจออะไรมาก็เล่าให้เราฟังบ้าง เรารู้ว่าเขาชอบถ่ายรูป เราก็ลงทุนไปซื้อกล้องและหัดถ่ายรูป เขาชอบฟังเพลงแนวไหน เราก็ลองฟังแนวที่เขาชอบ ตัวเราเองชอบวาดรูป เขาเองก็สนใจเรื่องนี้อยู่บ้าง มีอะไรเกี่ยวกับวาดรูปเขาก็มาถามเราบ้าง คุยกันมาสักเกือบเดือนเราก็รู้ว่าเขาเลิกกับแฟนแล้ว เพราะปัญหาที่เค้าค้างคากันมานาน เรารู้สึกได้เจอโลกใหม่เมื่อได้คุยกับเขา เรากลายเป็นคนชอบถ่ายรูปไปเลย เวลาเราเครียดเรื่องเรียน หรือเจอปัญหาต่างๆ เขามีคำปลอบใจที่ดี ยิ่งคุยเรายิ่งเห็นว่าเขาเป็นคนทัศนะคติดี ไม่เอาเปรียบใคร และเป็นสุภาพบุรุษ เขาเป็นคนประหยัด มันทำให้เราคิดมากขึ้นเวลาใช้เงิน(จริงๆเป็นคนใช้เงินเก่งมาก) เราก็คุยกันมาเรื่อยๆเกือบทุกวัน คำศัพท์ที่ใช้คุยกันก็เป็นกันเองมากขึ้น เราเองเป็นคนมีเพื่อนผู้ชายเยอะอยู่แล้ว เราอยากให้เขาสบายใจเวลาคุยกับเรา เลยใช้คำสบายๆ แต่ก็ยังไม่ถึงขนาดใช้กูนะคะ ก็มีนาย เธอ เอ็ง แก อะไรแบบนั้น และก็สบถคำหยาบกันเวลาเล่าเรื่องต่างๆ ต่างคนก็ต่างพูดเรื่องส่วนตัวของกันมากขึ้น คือมีอะไรเราก็บอกเขาได้ทุกเรื่อง ตัวเขามีเรื่องไม่สบายใจก็มาเล่าให้เราฟัง แต่ปัญหาก็คือเราไม่ได้เจอเขาเลยค่ะ มีหลายครั้งที่เขาชวนเราทำโน้นนี้ เช่น ชวนไปถ่ายรูป หรือ ชวนวาดรูป เราปฏิเสธเพราะเราคงเขินมาก ไปเจอแล้วคงทำไรไม่ถูก และไม่มั่นใจในตัวเอง กลัวจะไม่สวยพอ เพราะในรั้วมหาลัยก็มีแต่คนหน้าตาดีๆ กลายเป็นเราไม่กล้าเจอเขาไปเลยค่ะ มีครั้งหนึ่งเราสังสรรค์อยู่กับเพื่อน เราก็บอกเขา เขาพูดว่ากำลังจะไปร้านนี้เหมือนกัน เรารีบกลับเลยค่ะ ไม่รู้ทำไมต้องกลัวที่จะเจอเขาหนักหนา เรากับเขาอยู่หอใกล้ๆกัน เราก็มักจะระแวงหากต้องเจอ หลังๆมานี้ เขาไม่ชวนเราไปไหน ทำอะไรแล้ว แต่ก็คุยกันอยู่นะคะ ตอนนี้รู้สึกว่าเป็นเพื่อนกันแบบเต็มตัวมากๆ เราก็ชอบเขามากกว่าเพื่อน แต่ตอนนี้ดูเหมือนมันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเราชอบ และเราก็ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไร เราไม่กล้าเจอเขาเพราะกลัวว่าเจอกันแล้วเขาจะไม่ชอบเรา และจะไม่ได้คุยกันต่อ แต่เราก็อึดอัดเหมือนกันที่ต้องคุยกันแบบไม่รู้ว่าจะเป็นต่อไป เราควรทำยังไงดีคะ....