บางละเมิด | กำกับการแสดงโดย อรอนงค์ ไทยศรีวงศ์
'the land i do not own' คือ tagline ของละครเวทีเรื่องนี้
ต้องบอกก่อนว่านี่เป็นครั้งแรกของการมาดูละครเวทีในลักษณะที่เป็น experimental สำหรับเรา หลายสิ่งหลายอย่างที่เกิดขึ้นในละครเรื่องนี้นอกเหนือไปจากการจัดที่นั่งในตำแหน่งที่ไม่ตายตัวเพื่อให้นักแสดงได้เข้าไปมีส่วนร่วมกับผู้ชมอย่างถึงเนื้อถึงตัวแล้ว การจัดเวทีด้วยลูกเล่นอย่างใบมีดโกนที่ห้อยอยู่บนเพดาน การพ่นสีสเปรย์ (ที่กลายมาเป็นสัญญะที่เจ็บแสบในภายหลัง) สเปซของโรงละครที่เปิดโอกาสให้กอล์ฟได้เล่นกับมันอย่างเต็มที่ทำให้ประสบการณ์การดูละครครั้งนี้ของเราน่าตื่นตากว่าไฮดรอลิกที่รัชดาลัยมากถึงมากที่สุด
ในแง่เนื้อหา บางละเมิดพูดถึงเรื่องของ 'เสรีภาพในการแสดงออก' ของมนุษย์ ซึ่งก็อาจจะตีความหมายได้ในทางสากลว่าการที่เราขาดเสรีภาพในการพูด การคิด และการแสดงออกในสิ่งที่อยู่ในจิตใจนั้นมันสร้างความทรมานได้ขนาดไหน แต่อย่างไรก็ตาม เราเชื่อว่ากอล์ฟกำลังพูดถึงในบริบทแบบไทยๆ เริ่มตั้งแต่การพูดถึงความเป็นไทยในฉากที่สอง ไปจนถึงฉากสุดท้ายที่ทำให้เรารู้สึกเจ็บปวดจากการต้องเห็นสภาวะของคนที่ต้องถูกจองจำจากการแสดงออกทางความเห็น (ที่ไม่ได้ทำให้ใครต้องสูญเสียชีวิต) สิ่งที่กอล์ฟกำลังแสดงมันคือความเป็นจริงอันน่าเศร้าที่เกิดขึ้นกับคนที่ถูกเรียกว่าอาชญากรทางความคิด และถูกตราว่าเป็นภัยต่อความมั่นคง ทั้งที่สิ่งที่พวกเขาทำเป็นเพียงแค่การแสดงออกที่ทำร้ายใครไม่ได้เท่านั้น
'นี่เป็นราคาที่คุณต้องจ่าย' คำๆ นี้สะกิดให้เราคิดถึงความเชื่อของเรากับเรื่องของเสรีภาพในการพูดกับการอยู่ในประเทศแห่งนี้ หลายคนชอบพูดถึงเรื่องของเสรีภาพในการพูดที่มีกฎหมายควบคุมอยู่ว่า 'ก็รู้ว่ามันผิดแล้วยังจะพูดทำไม' หรือ 'กฎหมายมันก็อยู่ของมันดีๆ ไปทำผิดเองแล้วยังจะมาเรียกร้อง' ฯลฯ
ใช่ การพูดในสิ่งที่ 'เขา' ห้ามพูดมันมีราคาที่ต้องจ่าย แล้วถามว่าใครกันล่ะที่เป็นคนกำหนดราคาเหล่านั้น ก็ 'เขา' อีกนั่นแหละ
เพราะฉะนั้นจึงไม่ต้องแปลกใจหรอกที่นอกจาก i จะ do not own this land แล้ว we also do not own this land เช่นเดียวกัน
because this is the land only 'they' do own.
----------
(ด้วยความที่ละครเรื่องนี้เป็นละครที่มีการ interact กับคนดู ดังนั้น feedback ที่มาจากคนดูแต่ละรอบจะไม่มีทางเหมือนกัน อย่างเช่นวันนี้มีคุณพี่คนหนึ่งที่ถูกเพื่อนลากมาดูลุกขึ้นชูมือในฉากแรกระหว่างกำลังอยู่ในแบบฝึกหัดยิ้มสยาม พี่ผู้หญิงบอกกับกอล์ฟว่าขอออกจากการแสดงเพราะรู้สึกว่าเป็นละครที่ห่วยมาก ตั้งแต่ดูมายังไม่ได้อะไรเลย จากนั้นเธอถูกถามว่าทำไมถึงรู้สึกแบบนั้น เธอจึงบอกว่าเรื่องเสรีภาพในการพูดมันควรมีลิมิต ไม่ใช่ว่าจะพูดได้ทุกเรื่อง บางเรื่องก็เป็นสิ่งที่คนอื่นเคารพ บลาๆๆ จนสุดท้ายเธอก็บอกกับกอล์ฟว่าถึงจะยังดูไม่จบ เธอก็รู้ว่า intention ของละครเรื่องนี้คืออะไร และเธอไม่โอเคที่จะอยู่ดูต่อ ซึ่งกอล์ฟเองก็โอเคที่จะให้เธอออกไป เพราะถือเป็นเสรีภาพในการแสดงออกถึงความไม่พอใจ และเป็นสิทธิ์ของเธอที่จะออกไประหว่างการแสดง)
(และเธอก็กลายมาเป็นหัวข้อของการ discuss หลังการแสดงในวันนี้ไปโดยปริยาย)
(วันนี้มีทหารนอกเครื่องแบบมาถ่ายวิดีโอการแสดงเก็บไว้ด้วย ก่อนจะเข้าสู่ช่วง discuss ทางโปรดิวเซอร์ต้องรอให้พี่ทหารกลับไปก่อน)
----------
บางละเมิดยังเปิดการแสดงอยู่จนถึงอาทิตย์หน้า ใครสนใจลองดูรายละเอียดได้ที่
https://m.facebook.com/events/1015969641753708?id=1015969641753708 นะครับ
[CR] บางละเมิด: the land 'we' do not own.
บางละเมิด | กำกับการแสดงโดย อรอนงค์ ไทยศรีวงศ์
'the land i do not own' คือ tagline ของละครเวทีเรื่องนี้
ต้องบอกก่อนว่านี่เป็นครั้งแรกของการมาดูละครเวทีในลักษณะที่เป็น experimental สำหรับเรา หลายสิ่งหลายอย่างที่เกิดขึ้นในละครเรื่องนี้นอกเหนือไปจากการจัดที่นั่งในตำแหน่งที่ไม่ตายตัวเพื่อให้นักแสดงได้เข้าไปมีส่วนร่วมกับผู้ชมอย่างถึงเนื้อถึงตัวแล้ว การจัดเวทีด้วยลูกเล่นอย่างใบมีดโกนที่ห้อยอยู่บนเพดาน การพ่นสีสเปรย์ (ที่กลายมาเป็นสัญญะที่เจ็บแสบในภายหลัง) สเปซของโรงละครที่เปิดโอกาสให้กอล์ฟได้เล่นกับมันอย่างเต็มที่ทำให้ประสบการณ์การดูละครครั้งนี้ของเราน่าตื่นตากว่าไฮดรอลิกที่รัชดาลัยมากถึงมากที่สุด
ในแง่เนื้อหา บางละเมิดพูดถึงเรื่องของ 'เสรีภาพในการแสดงออก' ของมนุษย์ ซึ่งก็อาจจะตีความหมายได้ในทางสากลว่าการที่เราขาดเสรีภาพในการพูด การคิด และการแสดงออกในสิ่งที่อยู่ในจิตใจนั้นมันสร้างความทรมานได้ขนาดไหน แต่อย่างไรก็ตาม เราเชื่อว่ากอล์ฟกำลังพูดถึงในบริบทแบบไทยๆ เริ่มตั้งแต่การพูดถึงความเป็นไทยในฉากที่สอง ไปจนถึงฉากสุดท้ายที่ทำให้เรารู้สึกเจ็บปวดจากการต้องเห็นสภาวะของคนที่ต้องถูกจองจำจากการแสดงออกทางความเห็น (ที่ไม่ได้ทำให้ใครต้องสูญเสียชีวิต) สิ่งที่กอล์ฟกำลังแสดงมันคือความเป็นจริงอันน่าเศร้าที่เกิดขึ้นกับคนที่ถูกเรียกว่าอาชญากรทางความคิด และถูกตราว่าเป็นภัยต่อความมั่นคง ทั้งที่สิ่งที่พวกเขาทำเป็นเพียงแค่การแสดงออกที่ทำร้ายใครไม่ได้เท่านั้น
'นี่เป็นราคาที่คุณต้องจ่าย' คำๆ นี้สะกิดให้เราคิดถึงความเชื่อของเรากับเรื่องของเสรีภาพในการพูดกับการอยู่ในประเทศแห่งนี้ หลายคนชอบพูดถึงเรื่องของเสรีภาพในการพูดที่มีกฎหมายควบคุมอยู่ว่า 'ก็รู้ว่ามันผิดแล้วยังจะพูดทำไม' หรือ 'กฎหมายมันก็อยู่ของมันดีๆ ไปทำผิดเองแล้วยังจะมาเรียกร้อง' ฯลฯ
ใช่ การพูดในสิ่งที่ 'เขา' ห้ามพูดมันมีราคาที่ต้องจ่าย แล้วถามว่าใครกันล่ะที่เป็นคนกำหนดราคาเหล่านั้น ก็ 'เขา' อีกนั่นแหละ
เพราะฉะนั้นจึงไม่ต้องแปลกใจหรอกที่นอกจาก i จะ do not own this land แล้ว we also do not own this land เช่นเดียวกัน
because this is the land only 'they' do own.
----------
(ด้วยความที่ละครเรื่องนี้เป็นละครที่มีการ interact กับคนดู ดังนั้น feedback ที่มาจากคนดูแต่ละรอบจะไม่มีทางเหมือนกัน อย่างเช่นวันนี้มีคุณพี่คนหนึ่งที่ถูกเพื่อนลากมาดูลุกขึ้นชูมือในฉากแรกระหว่างกำลังอยู่ในแบบฝึกหัดยิ้มสยาม พี่ผู้หญิงบอกกับกอล์ฟว่าขอออกจากการแสดงเพราะรู้สึกว่าเป็นละครที่ห่วยมาก ตั้งแต่ดูมายังไม่ได้อะไรเลย จากนั้นเธอถูกถามว่าทำไมถึงรู้สึกแบบนั้น เธอจึงบอกว่าเรื่องเสรีภาพในการพูดมันควรมีลิมิต ไม่ใช่ว่าจะพูดได้ทุกเรื่อง บางเรื่องก็เป็นสิ่งที่คนอื่นเคารพ บลาๆๆ จนสุดท้ายเธอก็บอกกับกอล์ฟว่าถึงจะยังดูไม่จบ เธอก็รู้ว่า intention ของละครเรื่องนี้คืออะไร และเธอไม่โอเคที่จะอยู่ดูต่อ ซึ่งกอล์ฟเองก็โอเคที่จะให้เธอออกไป เพราะถือเป็นเสรีภาพในการแสดงออกถึงความไม่พอใจ และเป็นสิทธิ์ของเธอที่จะออกไประหว่างการแสดง)
(และเธอก็กลายมาเป็นหัวข้อของการ discuss หลังการแสดงในวันนี้ไปโดยปริยาย)
(วันนี้มีทหารนอกเครื่องแบบมาถ่ายวิดีโอการแสดงเก็บไว้ด้วย ก่อนจะเข้าสู่ช่วง discuss ทางโปรดิวเซอร์ต้องรอให้พี่ทหารกลับไปก่อน)
----------
บางละเมิดยังเปิดการแสดงอยู่จนถึงอาทิตย์หน้า ใครสนใจลองดูรายละเอียดได้ที่ https://m.facebook.com/events/1015969641753708?id=1015969641753708 นะครับ