เวลาที่คนเราจะอยู่ด้วยกัน นอกจาก จะต้องมีนิสัยที่เข้ากันได้ คุยกันถูกคอ เข้าใจกันดี แล้วมันจำเป็นไหมครับที่จะต้องมีรสนิยมเหมือนกัน?

ผมเป็นเด็กบ้านนอกจนๆ คนหนึ่ง ที่พ่อแม่เป็นพ่อค้าแม่ขายธรรมดาๆ ฐานะไม่ได้ดีมาก ปานกลางค่อนไปทางล่างๆด้วยซ้ำ
แต่กำลังคบหาดูใจกับคนๆหนึ่ง ที่พ่อแม่เป็นนักธุรกิจ ฐานะดีเลยแหละครับ ใช้ของแบรนด์เนม มีชีวิตหรูหรา

ผมกับเขาเป็นคนนิสัยคล้ายๆกัน นิสัยเราเข้ากันดีครับ อีกอย่างผมกับเขาเป็นคนชอบเที่ยวเหมือนกันครับ
ก่อนที่จะมาเจอเขา ผมก็เที่ยวไปตามประสาของผม เรื่อยๆ ตามงบที่มี ผมเที่ยวแบบประหยัด
กินแบบถูกๆ นอนแบบธรรมดาๆ เน้นเดินเที่ยวเล่นมากกว่า
แต่เขา ตรงกันข้ามกับผม เลยครับ เวลาไปเที่ยวต้องนอนโรงแรมหรู กินอาหารดีๆ ใช้ชีวิตไฮโซ นอนพักสบายๆอยู่โรงแรม

ขอบอกก่อนว่าเวลาเที่ยว หรือเวลาเราเดทกัน เราหารครึ่งๆตลอดนะครับ เพราะเราก็ยังเรียนอยู่ทั้งคู่
บางทีเขาออกอย่างนู้นให้ผมบ้าง บางทีผมก็ออกอย่างนี้ให้เขาบ้าง แต่ก็แค่แบบนิดๆหน่อยๆ

ผมเป็นคนที่ตามใจเขามากเลยครับ พยายามเอาใจเขาทุกอย่าง ผมเป็นคนใจอ่อน พอเขาอยากทำนู่นทำนี่ ก็โอเคก็ยอม
เขาอยากนอนโรงแรมหรู อยากกินอาหารดีๆ ก็โอเคยอม

ช่วงแรกๆ ผมก็โอเคนะครับ ผมพอมีเงินเก็บอยู่บ้าง ก็ดึงออกมาใช้บ้าง ตามสมควร หลังๆผมรู้สึกว่าอึดอัดนิดนึง
คือชีวิตมันก็ดีนะครับ ใช้ชีวิตแบบอยู่ดี กินดี หรูหราในระดับหนึ่ง แต่มันก็แลกมาด้วยเงินที่ต้องเสียไป

ถ้าด้วยเงินที่ใช้ไปมันก็ไม่ได้ทำให้ผมเดือดร้อนสักเท่าไรนะครับ เพราะส่วนนั้นคือส่วนที่ผมตั้งใจจะเก็บ
แต่ถ้ามันเอามาใช้เพื่อซื้อความสุข ผมก็โอเค แต่ใจจริงผมอยากจะประหยัดให้ได้มากที่สุดแหละครับ
เพราะบ้านก็ไม่ได้รวยอะไรมากมาย อยากเก็บมันเอาไว้ดีกว่า เผื่อฉุกเฉิน แล้วผมก็ไม่อยากให้เขาออกให้หรือให้เขาเลี้ยงด้วย
ผมชอบแบบนี้มากกว่า แลดูแฟร์ๆดี

ผมก็อยากใช้ชีวิตแบบเดิมที่ผมอยู่นะครับ แต่ผมก็อยากจะปรับตัวเข้าหาเขาเหมือนกัน แต่บางทีพอรสนิยมเราต่างกัน
มันทำให้เรารู้สึกว่าเราไม่สามารถ เข้าใจและเข้าถึงเขาได้ เวลาเขาพูดถึงของแบรนด์เนม หรือเวลาเขาหยิบของแบรนด์เนมมาใช้
มันก็จริงที่ว่าเขามีเงินถึงเขาก็ซื้อมาใช้ แต่สิ่งนั้นมันคือสิ่งที่เราเอื้อมยังไง ก็เอื้อมให้มันถึงยากมาก
กระเป๋าใบละหลายหมื่น นาฬิกาเรือนละหลายหมื่น ผมคงต้องก่อร้างสร้างตัวสักพัก มีเงินจนเหลือใช้ ถึงเอามาซื้ออะไรพวกนี้ได้
ผมก็เข้าใจเขานะว่าทำไมต้องใช้ของแบรนด์เนม ใช้เพราะต้องการสร้างความน่าเชื่อถือให้ตนเอง
แต่มันก็คือสิ่งที่มันไกลตัวเราทำให้เรารู้สึกว่าเราต่างกับเขา เราไปไม่ถึง
แล้วเขากับคนเก่าเขาก็มีฐานะพอกัน (เขาเลยเล่าให้ฟังบ้าง) ใช้ชีวิตติดดาวเหมือนกัน ติดแบรนด์ทั้งคู่ คงไปกันได้ดี

ผมก็เข้าใจนะครับเวลาไปเที่ยวก็อยากนอนโรงแรมดีๆ เพราะอยากพักผ่อน ไปกับคนรักทั้งที
ผมก็มีความสุขที่ได้ไปกับเขา แต่พอเที่ยวแล้วบางทีเราก็หมดกับค่าโรงแรมไปเยอะในระดับหนึ่ง
ก็ต้องไปเบียดนู่น ประหยัดนี่ เพื่อไปมีความสุขกับเขา

ผมยอมเขาไปไหม  หรือเราสมควรตกลงกัน
สมควรเริ่มคุยกับเขายังไงดีครับ จะให้เขามาใช้ชีวิตติดดินแบบผมเลย เขาคงไม่ยอม
แต่จะให้ผมใช้ชีวิตติดดาวแบบนั้นเลย ผมคงเอื้อมไม่ถึง
มันก็คงต้องเลยช่วงที่ผมเรียนไปก่อน  หางานดีๆ มีเงินเก็บ ดันฐานะของตัวเองให้ไปเท่ากับเขา
จะได้ใช้ชีวิตด้วยกันแบบไม่ต่างกันเกินไป แต่กว่าจะถึงจุดนั้นคงไม่ง่ายเลย
ผมก็อายุอยู่ในช่วงวัยรุ่นปลายๆแล้ว อยากจะหาความมั่นคงในชีวิต อยากจะอยู่กับเขาไปนานๆ
ไม่อยากให้เรามีปัญหากันเพราะเรื่องนี้
เพราะผมยังเชื่อว่าถ้าจะอยู่ด้วยกัน แค่คำว่ารักก็อาจจะพอแล้ว

*แก้ไขคำผิด