ขอแค่เธอได้ไหม?

สำหรับกระทู้นี้เป็นกระทู้แรกของผมนะครับ ก็อาจจะมีผิดพลาดหรือใช้คำพูดไม่เหมาะสมยังไงก็ขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะครับผม เรื่องนี้ผมจะขอเล่าเรื่องที่ออกจะเกี่ยวกับความผิดพลาดของคน ชีวิต ความรัก และเพื่อน หลายๆอย่างรวมกัน ก็อยากจะให้ลองอ่านกันดูนะครับ ถือว่าฆ่าเวลาเล่นก็ได้ เพราะผมก็ไม่รู้ว่ากระทู้นี้จะส่งผลถึงใครหรือจะคิดเห็นกันแบบไหนเข้าเรื่องกันดีกว่า เรื่องมีอยู่ว่าเมื่อช่วงปลายปี 56 ผมได้มีแฟนคนนึง เธอชื่อ โฟม (ขออนุญาตใช้นามสมมุตินะครับ) ผมมารู้จักเธอได้เพราะเพื่อนผมคนนึงส่งรูปมาแนะนำให้ผมทักไปคุยดู ตอนแรกผมก็ไม่คิดอะไรมากเพราะตอนที่เข้าไปดูในเฟสเธอชื่อวงเล็บด้านหลังเขียนว่า ให้รับแอดส่งข้อความมานะ ซึ่งผมเป็นคนที่ไม่ค่อยชอบอะไรแบบนี้เท่าไหร่ เพราะบางครั้งเราก็แค่แอดไปเพราะอยากส่องเฉยๆอะเนาะ 555555 แต่ตอนนั้นผมก็ดันบ้าจี้ทักไปคุยกับเธอซะงั้น เธอเป็นคนที่นิสัยน่ารักดีมากครับ เฟรนลี่ และติดจะบ๊องนิดๆ ส่วนหน้าตาก็พอไปวัดไปวาได้ครับ ผมทักเข้าไปคุยกับเธอแรกๆก็ไม่ได้คิดอะไรแต่พอทักไปบ่อยเข้าๆคุยกันทุกวันๆจนสุดท้ายผมก็ชอบเธอไปแบบไม่รู้ตัวเลยทีเดียว ช่วงนั้นผมยังไม่เคยเห็นตัวจริงกันนะครับคุยผ่านแชทอย่างเดียว แต่แล้วผมก็ได้มีโอกาสเจอเธอแบบตัวเป็นๆตอนวันคริสต์มาสของโรงเรียน พอดีว่าวันนั้นเพื่อนของผมเป็นตัวแทนห้องเดินแฟนซีในงานผมเลยเดินเข้าไปทักเพื่อนที่เตรียมตัวอยู่โดยไม่ทันสังเกตุเลยว่าเธอยืนอยู่ตรงนั้นพอดี ผมก็วิ่งเข้าไปทักเพื่อนก็มองข้ามไปเห็นผู้หญิงคนนึง เธอก็มองกลับมาที่ผมแล้วอยู่ก็ทักผมขึ้นมา ผมก็ตกใจหมดเพราะเธอคือ โฟม คนที่ผมคุยด้วยอยู่ทุกคืนนั่นแหละครับ พอดีว่าตอนที่คุยกันในแชทผมบอกเธอว่าถ้าเจอตัวจริงจะทักก่อน แต่กลายเป็นเธอทักผมก่อนซะงั้น เราก็คุยกันแค่นิดหน่อยเพราะต้องแยกกันไปเข้าแถว จากนั้นผมก็ไปร่วมงานคริสต์มาสในหอประชุมกับเพื่อน แต่ด้วยความที่ผมเป็นคนไม่ชอบนั่งดูอะไรนานๆและปวดขาเลยออกจากงานมากับเพื่อนไปนั่งเล่นที่สนามบาส ขณะที่นั่งเล่นกันอยู่เฉยๆเพื่อนผมมันก็เอาโทรศัพท์ของมันมาแนบที่หูผม (กดโทรออกไปที่เบอร์ใครก็ไม่รู้) ผมก็พยายามจะออกแต่ดันโดนล็อคตัวไว้ผมเลยต้องนั่งรอรับไปเพื่อนมันบอกผมว่าให้เรียกคนที่โทรมาที่สนามบาส ผมก็พูดๆไปก็ยังไม่รู้ว่าใคร แต่รู้แค่ว่าเป็นเสียงผู้หญิง ซึ่งคุ้นมากๆแต่นึกไม่ออก จนเพื่อนเอาโทรศัพท์ออกแล้วผมถึงได้รู้ว่าเป็นเบอร์ของ โฟม ในใจผมตอนนั้นแบบ ชห ละกู ไปเรียกเค้ามาทำไมเนี้ย ซักพักนึงโฟมก็เดินมาหาผมที่สนามบาสแล้วมานั่งคุยถามว่าผมเรียกมาทำไม ผมก็บอกว่าเพื่อนผมบอกให้เรียกมาทำไมก็ไม่รู้ ตอนนั้นผมก็พูดน้อยมากๆ ก็แหม่ เขินนี่หว่า -//- ซักพักเธอก็บอกผมว่าไปตึกสังคมเป็นเพื่อนหน่อย ต้องเอาใบตอบรับทัศนศึกษาไปส่งอาจารย์ (เธอเป็นหัวหน้าห้องครับ) ผมก็ไม่กล้าไปกันสองต่อสองเลยจะลากเพื่อนไปด้วยไม่มีใครยอมไปซักคน ผมเลยคว้าไอ้เจ้าของโทรศัพท์นี่แหละ (หาเรื่องให้กูดีนัก -*-) ลากมันมาเป็นเพื่อนด้วยซะเลย ระหว่างทางที่เดินไปเพื่อนมันก็ทำเป็นเดินตามหลังให้ผมเดินคู่กันไป ผมก็ได้ยินเสียงแปลกๆ หันไปดูเห็นมันเล่นโทรศัพท์อยู่ผมก็เดาว่ามันคงแอบถ่ายรูปแน่นอน -*- แต่ก็ทำเป็นไม่สนใจเดินๆไปจนถึงห้องผมก็นั่งรอกันแปปนึง ยังไม่ทันอ้าปากเค้นคอเพื่อนเลยว่าเมื่อกี้แอบทำอะไร เธอก็ออกมาจากห้องพักครูซะแล้ว ผมเลยอดเลย เราก็เลยพากันเดินลงตึกมาผมบอกว่าอยากแวะเข้าห้องน้ำแปปนึง เราก็เลยแวะห้องน้ำกันซึ่งตรงนั้นห้องน้ำชายกับหญิงอยู่ติดๆกันเพื่อนผมมันก็อาสาจะถือกระเป๋าให้เธอส่วนผมกะเธอให้ไปเข้าห้องน้ำก่อน (กะจะหนีความผิดสินะ -*-) พอผมออกมาเพื่อนผมก็เข้าไปแทนผมเลยมาผลัดเวรถือกระเป๋าให้ ซักพักเธอก็ออกมารอกับผมสองคน พอดีมีเพื่อนร่วมห้องเธอเดินผ่านมาก็แซวว่า ใครถือกระเป๋าให้น่ะหัวหน้า เธอตอบไปว่า อ๋อ นี่เมียเรา ผมนี่ใจเต้นตุ้บๆไม่เป็นจังหวะเลยทีเดียวแต่เก็บอาการสุดๆ -..- พอเพื่อนผมออกมาเราก็เดินกลับไปหาพวกเพื่อนๆผมที่สนามบาสกันตามเดิม เราก็นั่งคุยกันอยู่อีกซักพักนึงเธอก็ชวนผมไปเที่ยวเพราะวันนั้นตอนบ่ายโรงเรียนผมไม่มีเรียน แต่ผมไปไม่ได้เนื่องจากว่าผมต้องซ้อมการแสดงงานตรุษจีน ที่จะจัดในช่วงปลายเดือนหน้าพอดี ผมเลยอดไป แต่ว่าตั้งแต่วันนั้นเราสองคนคุยกันมากขึ้นๆ จนกระทั่งวันที่ 30 ธันวาคม ตอนประมานสี่ทุ่มกว่าๆ คืนนั้นผมนอนอยู่บ้านคนเดียว ส่วนพ่อผมออกไปงานเลี้ยงแถวบ้าน ผมเลยมีเวลาคุยกับเธอปกติ แต่พอถึงเวลาที่บอกมา เพื่อนผมมันก็ทักมาถามว่า เพื่อนผมมันก็ทักมาบอกว่าชอบโฟนก็รีบๆไปบอกซะ ผมเลยบอกผลัดๆไปว่า พรุ่งนี้ก็ได้ เคานท์ดาวน์แล้วบอกเลยเลขสวยดี ซักพักแฟนเก่าของเพื่อนผมคนนี้ซึ่งเธอเป็นเพื่อนกับโฟนก็ทักมาหาผมว่าชอบโฟนหรอ ผมก็เลิกลั่กตอบไปว่าใช่ เค้าเลยบอกว่าให้ผมไปบอกเลย เค้าเชียร์ ผมก็ตอบเหมือนกับที่บอกเพื่อนไปน่ะแหละครับ เท่านั้นแหละ ซักพักเจ้าตัวเค้าทักมาเองเลย บอกผมว่าคนอื่นว่าเรามีซัมติงกัน ผมก็แบบ ชห แล้วไงกู เอาไงดีเนี่ย ใจนึงก็กลัว อีกใจก็อยากบอกไม่รู้จะทำไงดี ผมเลยตอบไปว่า เธออาจจะไม่มี แต่เราอาจจะมีก็ได้ เธอเลยย้อนมาว่าแล้วถ้ามีจะบอกว่าอะไรล่ะ ผมนี่ช็อกเลย ผมเลยตอบไปว่าถ้าเราไม่กลัวเสี่ยงก็บอกตรงๆเลย กลัวคิดไม่ตรงกันอ่ะ เธอก็พยายามบีบผมอีกว่า ลองบอกมาก่อนก็ได้นะ ในใจผมตอนนั้นก็กลัวมากนะว่าถ้าผมบอกแล้วไม่สมหวัง แน่นอนล่ะเธอคงหายไป แต่ในเมื่อมาถึงที่สุดแล้วผมก็คงต้องยอมเลยตอบไปว่า เราชอบเธออ่ะ -///- และแล้วสิ่งที่ผมกลัวก็ตอบกลับมาว่า….. เราก็ชอบแก ทำไมจะไม่ตรงกัน-3-// เท่านั้นแหละครับ ผมนี่โดดกรี๊ดรอบบ้านเป็นแต๋วแตกเลยทีเดียว ความรู้สึกตอนนั้นคือมีความสุขมาก มันอัดอั้นไปหมดผมไม่รู้จะอธิบายออกมาเป็นคำพูดยังไง แต่ที่แน่ๆถูกหวยก็คงไม่ดีใจเท่านี้ 5555555 เรื่องราวความสัมพันธ์ของผมและเธอจึงเริ่มขึ้นครั้งแรกเดทกันที่คาราโอเกะ แต่จะเรียกว่าเดทดีมั้ยเพราะ เพื่อนผมร่วม 10 ชีวิตอัดกันเข้าไปในห้องเดียว…. (มาทำหอกอะไรกั๊นนนน T^T) หลังจากนั้นความสำพันธุ์ของผมกับเธอก็มากขึ้นเรื่อยๆ ตั้งแต่โทรคุยกันจนดึกไปถึงไปเที่ยวไหนต่อไหนด้วยกันเลย (รายละเอียดตรงนี้ผมขอเล่าข้ามๆนะครับเพราะจะทำให้ยืดเยื้อเปล่าๆ) เอาเป็นว่าความสัมพันธ์ดีกันมากๆ ไม่ว่าจะมีใครมาจีบหรือจะเจอกับอะไรเธอเล่าให้ผมฟังหมดทุกอย่างเรียกว่าไว้ใจได้เลยทีเดียว และเธอเป็นคนที่เข้าใจผมมากๆปรับเข้าหาผมทุกๆอย่าง แต่นั่นแหละเป็นสาเหตุของความเคยตัวของผมในหลายๆครั้ง ด้วยความที่เธอเข้าใจผมทุกๆอย่างทำให้หลายๆครั้งผมละเลยเรื่องเล็กๆน้อยๆแต่นั่นแหละครับ เพราะรายละเอียดเล็กๆน่ะสำคัญเสมอซึ่งผมเองก็รู้ดีในเรื่องนี้  ทำให้หลายๆครั้งเธอชวนไปไหนผมไม่ไป บางครั้งหายหน้าไปโดยไม่บอกกล่าวก็มี ถึงจะบอกว่าเป็นธุระแต่ว่าอย่างน้อยๆผมก็ควรจะบอกล่วงหน้าซักนิด ยกตัวอย่างเช่นวันพุธจะมีตลาดนัดคนเดินซึ่งเธอชอบชวนผมไปบ่อยๆ แต่ผมมัวแต่ห่วงเพื่อนเลยบอกปัดไปทุกครั้ง หรือแม้แต่ตอนงานปัจฉิมรุ่นพี่ ผมก็ไปทำธุระโดยที่ไม่บอกเธอซักคำ พอเพื่อนๆผมถามเธอก็ตอบได้แค่ว่าไม่รู้ จนกระทั่งช่วงปิดเทอมผมก็เริ่มทำงานพิเศษเพื่อนหารายได้ช่วงปิดเทอมและฆ่าเวลาเล่นดีกว่านอนอืดอยู่บ้าน แต่นั่นแหละครับที่ทำให้ผมมีเวลาให้เธอน้อยลงเพราะตอนเช้าก็ตื่นไปทำงาน กลับมาก็ดึกมากแล้ว ผมจึงมีเวลาคุยกับเธอน้อยมาก เรียกได้ว่าแทบจะหายไปเฉยๆเลยก็ว่าได้ เรื่องราวดำเนินอย่างนี้มาเรื่อยๆจนกระทั่งวันประกาศผลสอบปลายภาค ตอนนั้นผมเลิกทำงานพอดีก็มีเงินเก็บพอสมควรแล้วเลยคุยกับเธอคืนนั้นว่าอยากเจอเร็วๆจังไม่เจอตั้งนาน เธอก็ตอบผมแต่ด้วยความรู้สึกที่ผมมีลางว่ามันดูแปลกๆไป วันต่อมาผมรีบไปโรงเรียนด้วยหวังจะเจอเธอเต็มทีแล้ว ก็เห็นว่าเธอออกจะมีท่าทีว่าดูเศร้าๆผิดปกติผมเลยบอกว่าเดี๋ยววันนี้เราพาไปเที่ยวชดเชยที่ผ่านมาให้นะ ช่วงที่ผ่านมาเราวุ่นกับงานมากไปหน่อยอ่ะ ต้องขอโทษด้วย แต่ระหว่างเดินมาด้วยกันในโรงเรียนซักพักนึงเธอก็หยุดเดินแล้วพูดว่า เป็นเพื่อนกันได้ไหม? ผมก็สับสนมึนงงไปหมด ตอนนั้นทำอะไรไม่ถูกทั้งนั้นคิดอะไรในหัวก็ขาวโพลนไปหมด ถ้าผมไม่มีสติคงล้มลงไปแล้วตอนนั้น ผมได้แต่ถามว่าทำไมหรอ? เธอตอบว่าเราความรู้สึกเปลี่ยนไปอ่ะ ไม่ใช่แกไม่ดีนะ แต่เราไม่ดีเองเราขอโทษ พอได้ยินอย่างนั้นผมเลยเงย