เรื่องมีอยู่ว่า เราแอบชอบคนๆนึงอยู่ ชอบทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าเขาไม่ได้ชอบผู้หญิง เราพยายามตัดใจมาหลายครั้งมากแล้ว
แต่มันก็ไม่สำเร็จเลยสักครั้ง
ทุกครั้งที่เหมือนว่าเราจะลืมมันไปได้แล้ว แต่เราก็ยังวนกลับไปยืนอยู่ที่เดิมซ้ำๆ เหมือนว่าเกมกำลังจะจบเราก็ดันต้องย้อนกลับไปที่จุดเริ่มต้นใหม่ มันเป็นเรื่องแปลกมากมั๊ย? ที่เรากลับมาตกหลุมรักคนๆเดิมหลายครั้งต่อหลายครั้งทั้งๆที่รู้ว่าทุกครั้งจะต้องผิดหวัง
เวลาที่ร้องไห้ความรู้สึกของเรามันก็ยับเยินไปหมด แต่เวลาที่คิดถึงเขาเราก็มีความสุข จนวันนึงเรารู้สึกว่าตัวเองประหลาด
เลยลองเอาเรื่องนี้ไปปรึกษากับเพื่อน เพื่อนเราบอกว่า'เอาเลย อยากทำอะไรก็ทำไปให้เต็มที่ พอถึงจุดอิ่มตัวเราก็จะพอเองแหละ'
พอได้ยินอย่างงั้นก็เริ่มรู้สึกมีหนทางขึ้นมาบ้างแต่ดันมาติดอยู่ที่คำเตือนคำหนึ่งของเพื่อนคนนั้น 'แล้วแต่ด้วยนะ ว่าวิธีนี้จะทำให้ลืมหรือทำให้รักมากขึ้น' และเรื่องหลังจากนั้นมันเหมือนเรื่องตลกร้ายมากตรงที่คำตอบมันคือยิ่งคุย ก็ยิ่งรู้สึกมากขึ้นกว่าเดิม เราสงสารตัวเองมากนะช่วงนั้น สงสารตัวเองที่ไม่มีทางออกให้มองเห็นได้สักทาง เราเลยตัดสินใจเลิกคุยกับเขาไประยะหนึ่ง แต่มันก็เหมือนว่ายิ่งห่างก็ยิ่งอยากย้อนกลับไป ห่างมากเท่าไหร่ยิ่งห่วงมากเท่านั้น คนสุดท้ายที่เป็นทางออกที่ดีที่สุดก็คือแม่ ประโยคนึงที่แม่บอกคือ
'ความรักมันไม่ขึ้นอยู่กับเรื่องเพศหรอก ตอนที่หนูยังไม่เกิดแม่ก็ไม่รู้หรอกว่าหนูเป็นเพศไหนแม่รู้แค่ว่าแม่รักหนูมากๆ ตอนที่หนูเกิดมาแล้วจนถึงตอนนี้ไม่ว่าหนูจะเป็นเพศไหนแม่ก็ยังรักหนูมากอยู่ดี' เราก็ยังไม่เข้าใจตัวเองอยู่ดีว่าจะไปคาดหวังกับสิ่งที่รู้อยู่แล้วว่าจะต้องผิดหวังทำไม
ผู้หญิงที่ชอบ'ตุ๊ด'เนี่ย ยิ่งกว่าไส้เดือนหรือยิ่งกว่าภูฮอร์โมนอีกใช่มั๊ย?
ถึงจะบอกตัวเองว่าไม่ต้องตัดใจหรอกแค่ยอมรับมันก็พอ แต่เอาเข้าจริงๆก็เก่งแต่ปากให้ทำก็ทำไม่ได้
ตั้งคำถามกับตัวเองบ่อยมากว่า แค่คนๆเดียวทำไมถึงทำให้เราเป็นเอามากขนาดนี้ แล้วทำไมสุดท้ายแล้วต้องเป็นคนๆเดิมทุกครั้งด้วย
ตกหลุมรักเพศที่สามเขาเรียกว่าสับสนมั๊ย ?
แต่มันก็ไม่สำเร็จเลยสักครั้ง
ทุกครั้งที่เหมือนว่าเราจะลืมมันไปได้แล้ว แต่เราก็ยังวนกลับไปยืนอยู่ที่เดิมซ้ำๆ เหมือนว่าเกมกำลังจะจบเราก็ดันต้องย้อนกลับไปที่จุดเริ่มต้นใหม่ มันเป็นเรื่องแปลกมากมั๊ย? ที่เรากลับมาตกหลุมรักคนๆเดิมหลายครั้งต่อหลายครั้งทั้งๆที่รู้ว่าทุกครั้งจะต้องผิดหวัง
เวลาที่ร้องไห้ความรู้สึกของเรามันก็ยับเยินไปหมด แต่เวลาที่คิดถึงเขาเราก็มีความสุข จนวันนึงเรารู้สึกว่าตัวเองประหลาด
เลยลองเอาเรื่องนี้ไปปรึกษากับเพื่อน เพื่อนเราบอกว่า'เอาเลย อยากทำอะไรก็ทำไปให้เต็มที่ พอถึงจุดอิ่มตัวเราก็จะพอเองแหละ'
พอได้ยินอย่างงั้นก็เริ่มรู้สึกมีหนทางขึ้นมาบ้างแต่ดันมาติดอยู่ที่คำเตือนคำหนึ่งของเพื่อนคนนั้น 'แล้วแต่ด้วยนะ ว่าวิธีนี้จะทำให้ลืมหรือทำให้รักมากขึ้น' และเรื่องหลังจากนั้นมันเหมือนเรื่องตลกร้ายมากตรงที่คำตอบมันคือยิ่งคุย ก็ยิ่งรู้สึกมากขึ้นกว่าเดิม เราสงสารตัวเองมากนะช่วงนั้น สงสารตัวเองที่ไม่มีทางออกให้มองเห็นได้สักทาง เราเลยตัดสินใจเลิกคุยกับเขาไประยะหนึ่ง แต่มันก็เหมือนว่ายิ่งห่างก็ยิ่งอยากย้อนกลับไป ห่างมากเท่าไหร่ยิ่งห่วงมากเท่านั้น คนสุดท้ายที่เป็นทางออกที่ดีที่สุดก็คือแม่ ประโยคนึงที่แม่บอกคือ
'ความรักมันไม่ขึ้นอยู่กับเรื่องเพศหรอก ตอนที่หนูยังไม่เกิดแม่ก็ไม่รู้หรอกว่าหนูเป็นเพศไหนแม่รู้แค่ว่าแม่รักหนูมากๆ ตอนที่หนูเกิดมาแล้วจนถึงตอนนี้ไม่ว่าหนูจะเป็นเพศไหนแม่ก็ยังรักหนูมากอยู่ดี' เราก็ยังไม่เข้าใจตัวเองอยู่ดีว่าจะไปคาดหวังกับสิ่งที่รู้อยู่แล้วว่าจะต้องผิดหวังทำไม
ผู้หญิงที่ชอบ'ตุ๊ด'เนี่ย ยิ่งกว่าไส้เดือนหรือยิ่งกว่าภูฮอร์โมนอีกใช่มั๊ย?
ถึงจะบอกตัวเองว่าไม่ต้องตัดใจหรอกแค่ยอมรับมันก็พอ แต่เอาเข้าจริงๆก็เก่งแต่ปากให้ทำก็ทำไม่ได้
ตั้งคำถามกับตัวเองบ่อยมากว่า แค่คนๆเดียวทำไมถึงทำให้เราเป็นเอามากขนาดนี้ แล้วทำไมสุดท้ายแล้วต้องเป็นคนๆเดิมทุกครั้งด้วย