โบราณท่านว่าดูวัวให้ดูที่หางดูนางให้ดูที่แม่ แล้วรู้ไหมว่าถ้าจะดูอาหารร้านไหนมีคุณภาพ ( สด สะอาด อร่อย ปลอดภัย ดี ) ของแท้ต้องดูที่ครัว ที่ครัวนี่ถ้ามีโอกาสย่องเข้าไปเนียนๆ ( สถานที่ต้องห้ามกำความลับไว้มากมาย ) ก็จะได้รับคำตอบเกือบทั้งหมด
รู้กันไหมจ๊ะว่ากว่าจะได้อาหารหน้าตาเช้งวับสักจาน ของที่อยู่ในจานเหล่านั้นต้องผ่านความโชกโชนอะไรกันมาบ้างน๊า?
ลำดับความสยองจากประสบการณ์ตรง ( ปล. % คิดจากบรรดาร้านและประสบการณ์ผ่านงานครัวมาด้วยตัวข้าพเจ้าเองนะจ๊ะ คนอื่นบ่ฮู้จ้า )
1. ไม่เคยล้างวัตถุดิบที่นำมาปรุง พวกผักสด เนื้อสัตว์ ไข่ ( สำหรับไข่ทำความสะอาดด้วยน้ำอุ่นแล้วเช็ดเก็บเข้าตู้เย็น ) เป็นตั้งแต่ร้านค้าข้าวแกงข้างถนน โรงเรียน โรงพยาบาล ยันอาหารจานหลักหลายร้อยตามร้านหรู เป็นเหมือนกันหมดเกือบ 80% ค่าน้ำก็ใช่ว่าจะแพงอะไรนักหนาเพิ่มต้นทุนอีกนิดกำไรก็ยังเหลือเฟือสิน่า ( ทีทำของตัวเองกินล่ะขยันล้างกันดีนัก ทีของคนอื่นเอาออกจากถุงที่ส่งมาจากตลาดได้หั่นๆ สับๆ โยนใส่หม้อ ) รึจะเพิ่มราคาอีกจานละ 5 บาท 10 บาท ค่าความขยันแลกกับความปลอดภัยของคนกินก็ไม่มีใครว่าหรอก ( อย่างน้อยเราคนหนึ่งล่ะที่ยอมจ่ายแลกกับความโชกโชนตั้งแต่ขั้นตอนการเก็บเกี่ยวยันขนส่ง อยากรู้ว่าโชกโชนอย่างไรพิสูจน์ได้ที่ตลาดค้าส่งผักและเนื้อสัตว์ที่ใหญ่ๆ ยามค่ำคืน )
2. อาหารตั้งไว้ที่พื้น แต่ก่อนไปตลาดแถวไช...ทาวน์ ตามซอกตึกลัดๆ เจอะเป็นประจำโดยเฉพาะหอยจ้อ แฮ่กึ๋น ไม่เว้นแม้แต่ร้านอาหารใหญ่ๆ จานหลักร้อยถึงหลายพัน แกะกุ้ง ทำปลาหมึก ทำปลาเสร็จ ก็วางถาดใส่ไว้ตรงพื้นที่น้ำนองเจิ่ง บางวันจ๊ะเอ๋ tom & jerry ตัวเป็นๆ ไล่หยอกกันมัน โดยมีฉากหลังเป็นจานอาหารตั้งอยู่ปลายเท้าคนแกะกุ้งที่นั่งเก้าอี้ไม้เตี้ยๆ เสร็จแล้วก็ยกไปให้คนครัวจัดการแปลงโฉมลงโต๊ะ ตอนนี้ไม่ได้ไปนานแล้วไม่รู้เปลี่ยนไปรึยัง
3. อาหารตกพื้น ถ้าเป็นอาหารสดก็โยนลงกะทะหม้อปรุงต่อไม่ล้าง ถ้าเป็นอาหารปรุงเสร็จแล้วก็ใส่จานต่อ น้อยคนที่จะเอาไปล้างก่อนรึทิ้งไป ก็อะนะจะล้างก็เสียเวลา จะทิ้งก็เสียดาย ดีไม่ดีโดนหักตังแถมเจ้านายด่า
4. กว่า 85% เชื่อสิว่าเราได้กินน้ำลายบรรดาพ่อครัวแม่ครัวกันถ้วนหน้าทุกจาน ก็จะมีสักกี่คนที่พกพาอาวุธประจำกายไว้ชิมอาหารต่างหากอะนะ
5. เขียง อันนี้ถ้าไม่ใช่คนในไม่มีทางได้พิสูจน์แน่ๆ นอกจากบรรดาเชื้อราที่นานๆ จะได้ฤกษ์ขูดขี้เขียงสักที ก็จะมีกลิ่นศพเน่าจากบรรดาน้ำที่เจิ่งนองใต้เขียงมาให้ชวนมึนๆ อึนๆ กันเล่นๆ ( อยากรู้เป็นไงลองหาปลาที่เปี๊ยกน้ำมาบั้งหรือเอาเนื้อสดมาสับเล่น แล้วเอาแค่ผ้าเช็ดให้แห้งโดยไม่ต้องขูดเขียงและยกไปล้างสิ ผ่านไปคืนก็จะเห็นผล ) แถมในความเป็นจริงจะมีสักกี่ร้านกันเชียวที่ยอมแยกเขียงเนื้อสด กับผัก
ุ6. และจะมีสักกี่ร้านที่แยกประเภทผ้าขี้ริ้วที่ใช้งานอย่างชัดเจน และทำความสะอาดกันจริงๆ ย้ำว่าจริงๆ นะ ( การทำความสะอาดแบบหมดจด ให้ซักน้ำเปล่า น้ำแฟบ และนำมาต้มรวมกับน้ำส้มสายชู จากนั้นนำไปซักจนสะอาด ข้อดี สะอาด ปลอดเชื้อ ไม่มีสารตกค้าง ข้อเสียผ้าขาดเร็ว เปลืองทั้งเวลาและต้นทุน ที่สำคัญใครจะขยันทำ ) ผ้าผืนเดียวเช็ดตั้งแต่มือพ่อครัวแม่ครัว โต๊ะ เขียง ยันจานใส่อาหารให้ลูกค้า
ึ7. ภาชนะที่นำมาใส่ อาทิ ตระกล้าใส่ผักสดสำหรับแต่งจานหรือเครื่องเขียง ถ้าเจอร้านชนิดซกมกๆ เศษซากวิญญาณที่แห้งติดอยู่ตามร่องของลายตระกล้าคายังไงก็ยังอยู่อย่างนั้น ไม่เคยผ่านการขัดสีฉวีวรรณ
8. แม้แต่ร้านอาหารใน airport ก็อย่าได้คิดเชียวว่าจะรอด เพราะสิ่งที่เราไม่คิดว่าจะพบในเนื้อขนมปังเบอร์เกอร์ อย่างพลาสเตอร์แปะแผลที่ยังพันเป็นวงกลม อันบ่งบอกถึงการผ่านการถูกใช้งานระหว่างการผลิตขนมปังชิ้นนี้ ( ขนมปังผลิตมาจากครัวกลางของบริษัท ) ก็ยังเจอะมาแล้ว ยังไม่นับรวมความซกมกอีกหลายๆ อย่างอาทิ ผ้าขี้ริ้วถูพื้นเปียกๆ ที่ถูกนำไปตากบนราวที่อยู่เหนือซิ้งค์น้ำที่กำลังแช่ละลายเนื้อสด แล้วน้ำจากผ้าขี้ริ้วก็หยดติ้งๆ ลงไปในน้ำที่ละลายเนื้อ และเนื้อเหล่านั้นก็ถูกนำมาเป็นทำเป็นอาหารโดยไม่ได้ผ่านการล้างอีกเลย
9. สภาพโดยรวมในครัวราวกับแดนนรกหลังประตูสวรรค์ เคยมีครั้งไปธุระกับครอบครัวก็แวะหาข้าวกิน ดันไปเจอะร้านติ่มซำแถวฝั่งธน อยู่ร้านหนึ่ง คราวแรกเราลงรถไปคนเดียวก่อน ไปจ้องที่ตู้โชว์หน้าร้านว่าขายอะไรบ้างไหนดูสิ โอ้แม่จ้าว! หน้าตาขนมจีบ ฮะเก๋า เผือกทอด ฯลฯ ในตู้โชว์แต่ละตัวหรูเลิศอย่างกับภัตราคาร ร้านภายในก็สะอาดโออยู่นะ แถมราคาติดดิน เจอะถูกใจอย่างนี้มีรึจะไม่แวะเดินกลับไปเรียกคนในรถ เอาร้านนี้แหละ และก็พากันไปทยอยสั่งไปเกือบสิบอย่าง ระหว่างรอเกิดปวดท้องก็ขอตัวเข้าห้องน้ำที่อยู่ในครัว
ม่ายยยย! สยองสุดๆ คนงานต่างด้าวนั่งเอามือเปล่าๆ ปั้นติ่มซ้ำกันสีห้าคน ภายในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ ที่เปื้อนไปด้วยเชื้อราเต็มฝาผนังยันพื้นกระเบื้องแฉะๆ แถมข้างบนก็เต็มไปด้วยหยากไย่ เด็ดสุดคืออุปกรณ์ที่ใช้ทำแล้วยังทิ้งเกะกะไว้บนพื้น บนซิงค์น้ำ คือตั้งแต่ผ่านสารพัดครัวมา ครัวนี้ถือว่านรกสุดๆ จากนั้นเราก็เดินตรงเข้าห้องน้ำที่อยู่ในครัวนั่นแหละ ต ต...แต่ ปีเตอร์ตัวใหญ่ๆ แบบบินได้มันเดินกันไม่เกรงใจเลยอ่ะ หลังจากเราหลับหูหลับตาเข้าเสร็จก็เรียกคนอื่นไปดูสภาพที่เราเจอ สรุปวันนั้นไอ้ที่กะกินที่ร้านห่อกลับบ้านไปฝากหมาในซอย และย้ายร้านไปฝากท้องกับร้านเจ้าประจำแทน
10. ข้าวเหนียวตามร้านส้มตำที่มีบริการให้นั่งกิน อย่างได้มั่นใจเชียวว่าจะได้กินของใหม่ 100% เพราะคุณอาจจะได้กินอาหารเหลือจากคนอื่นต่อก็ได้ ร้านส้มตำเพิงหมาแหงนแถวบ้านเราเอาข้าวเหนียวที่ลูกค้าหยิบๆ ปั้นๆ แล้วกินไม่หมด นำมารวมกันแล้วขายให้ลูกค้าที่มาใหม่
แค่ 10. ข้อคราวๆ ที่เราเจอมาเป็นเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้นในความเป็นจริงยังมีอีกเยอะ ดังนั้นจึงเป็นเหตุผลที่เราเลือกจะทำอาหารกินเองเป็นส่วนใหญ่ อย่างน้อยๆ เราก็ได้แต่หวังว่าจะช่วยให้ได้ฉุกคิดกันสักนิดเวลาจะเลือกใส่อะไรลงไปในร่างกายเรา เพราะการกินของไม่ดีไม่เพียงแต่จะทำให้เกิดอาการอาหารเป็นพิษเท่านั้น แต่มันยังทำให้อาจเกิดการติดเชื้อในกระแสเลือดได้
ปิดท้ายด้วยไข่ตุ๋นเนียนๆ
แชร์ประสบการณ์สยองเบาๆ ตามครัวในร้านจำหน่ายอาหาร
รู้กันไหมจ๊ะว่ากว่าจะได้อาหารหน้าตาเช้งวับสักจาน ของที่อยู่ในจานเหล่านั้นต้องผ่านความโชกโชนอะไรกันมาบ้างน๊า?
ลำดับความสยองจากประสบการณ์ตรง ( ปล. % คิดจากบรรดาร้านและประสบการณ์ผ่านงานครัวมาด้วยตัวข้าพเจ้าเองนะจ๊ะ คนอื่นบ่ฮู้จ้า )
1. ไม่เคยล้างวัตถุดิบที่นำมาปรุง พวกผักสด เนื้อสัตว์ ไข่ ( สำหรับไข่ทำความสะอาดด้วยน้ำอุ่นแล้วเช็ดเก็บเข้าตู้เย็น ) เป็นตั้งแต่ร้านค้าข้าวแกงข้างถนน โรงเรียน โรงพยาบาล ยันอาหารจานหลักหลายร้อยตามร้านหรู เป็นเหมือนกันหมดเกือบ 80% ค่าน้ำก็ใช่ว่าจะแพงอะไรนักหนาเพิ่มต้นทุนอีกนิดกำไรก็ยังเหลือเฟือสิน่า ( ทีทำของตัวเองกินล่ะขยันล้างกันดีนัก ทีของคนอื่นเอาออกจากถุงที่ส่งมาจากตลาดได้หั่นๆ สับๆ โยนใส่หม้อ ) รึจะเพิ่มราคาอีกจานละ 5 บาท 10 บาท ค่าความขยันแลกกับความปลอดภัยของคนกินก็ไม่มีใครว่าหรอก ( อย่างน้อยเราคนหนึ่งล่ะที่ยอมจ่ายแลกกับความโชกโชนตั้งแต่ขั้นตอนการเก็บเกี่ยวยันขนส่ง อยากรู้ว่าโชกโชนอย่างไรพิสูจน์ได้ที่ตลาดค้าส่งผักและเนื้อสัตว์ที่ใหญ่ๆ ยามค่ำคืน )
2. อาหารตั้งไว้ที่พื้น แต่ก่อนไปตลาดแถวไช...ทาวน์ ตามซอกตึกลัดๆ เจอะเป็นประจำโดยเฉพาะหอยจ้อ แฮ่กึ๋น ไม่เว้นแม้แต่ร้านอาหารใหญ่ๆ จานหลักร้อยถึงหลายพัน แกะกุ้ง ทำปลาหมึก ทำปลาเสร็จ ก็วางถาดใส่ไว้ตรงพื้นที่น้ำนองเจิ่ง บางวันจ๊ะเอ๋ tom & jerry ตัวเป็นๆ ไล่หยอกกันมัน โดยมีฉากหลังเป็นจานอาหารตั้งอยู่ปลายเท้าคนแกะกุ้งที่นั่งเก้าอี้ไม้เตี้ยๆ เสร็จแล้วก็ยกไปให้คนครัวจัดการแปลงโฉมลงโต๊ะ ตอนนี้ไม่ได้ไปนานแล้วไม่รู้เปลี่ยนไปรึยัง
3. อาหารตกพื้น ถ้าเป็นอาหารสดก็โยนลงกะทะหม้อปรุงต่อไม่ล้าง ถ้าเป็นอาหารปรุงเสร็จแล้วก็ใส่จานต่อ น้อยคนที่จะเอาไปล้างก่อนรึทิ้งไป ก็อะนะจะล้างก็เสียเวลา จะทิ้งก็เสียดาย ดีไม่ดีโดนหักตังแถมเจ้านายด่า
4. กว่า 85% เชื่อสิว่าเราได้กินน้ำลายบรรดาพ่อครัวแม่ครัวกันถ้วนหน้าทุกจาน ก็จะมีสักกี่คนที่พกพาอาวุธประจำกายไว้ชิมอาหารต่างหากอะนะ
5. เขียง อันนี้ถ้าไม่ใช่คนในไม่มีทางได้พิสูจน์แน่ๆ นอกจากบรรดาเชื้อราที่นานๆ จะได้ฤกษ์ขูดขี้เขียงสักที ก็จะมีกลิ่นศพเน่าจากบรรดาน้ำที่เจิ่งนองใต้เขียงมาให้ชวนมึนๆ อึนๆ กันเล่นๆ ( อยากรู้เป็นไงลองหาปลาที่เปี๊ยกน้ำมาบั้งหรือเอาเนื้อสดมาสับเล่น แล้วเอาแค่ผ้าเช็ดให้แห้งโดยไม่ต้องขูดเขียงและยกไปล้างสิ ผ่านไปคืนก็จะเห็นผล ) แถมในความเป็นจริงจะมีสักกี่ร้านกันเชียวที่ยอมแยกเขียงเนื้อสด กับผัก
ุ6. และจะมีสักกี่ร้านที่แยกประเภทผ้าขี้ริ้วที่ใช้งานอย่างชัดเจน และทำความสะอาดกันจริงๆ ย้ำว่าจริงๆ นะ ( การทำความสะอาดแบบหมดจด ให้ซักน้ำเปล่า น้ำแฟบ และนำมาต้มรวมกับน้ำส้มสายชู จากนั้นนำไปซักจนสะอาด ข้อดี สะอาด ปลอดเชื้อ ไม่มีสารตกค้าง ข้อเสียผ้าขาดเร็ว เปลืองทั้งเวลาและต้นทุน ที่สำคัญใครจะขยันทำ ) ผ้าผืนเดียวเช็ดตั้งแต่มือพ่อครัวแม่ครัว โต๊ะ เขียง ยันจานใส่อาหารให้ลูกค้า
ึ7. ภาชนะที่นำมาใส่ อาทิ ตระกล้าใส่ผักสดสำหรับแต่งจานหรือเครื่องเขียง ถ้าเจอร้านชนิดซกมกๆ เศษซากวิญญาณที่แห้งติดอยู่ตามร่องของลายตระกล้าคายังไงก็ยังอยู่อย่างนั้น ไม่เคยผ่านการขัดสีฉวีวรรณ
8. แม้แต่ร้านอาหารใน airport ก็อย่าได้คิดเชียวว่าจะรอด เพราะสิ่งที่เราไม่คิดว่าจะพบในเนื้อขนมปังเบอร์เกอร์ อย่างพลาสเตอร์แปะแผลที่ยังพันเป็นวงกลม อันบ่งบอกถึงการผ่านการถูกใช้งานระหว่างการผลิตขนมปังชิ้นนี้ ( ขนมปังผลิตมาจากครัวกลางของบริษัท ) ก็ยังเจอะมาแล้ว ยังไม่นับรวมความซกมกอีกหลายๆ อย่างอาทิ ผ้าขี้ริ้วถูพื้นเปียกๆ ที่ถูกนำไปตากบนราวที่อยู่เหนือซิ้งค์น้ำที่กำลังแช่ละลายเนื้อสด แล้วน้ำจากผ้าขี้ริ้วก็หยดติ้งๆ ลงไปในน้ำที่ละลายเนื้อ และเนื้อเหล่านั้นก็ถูกนำมาเป็นทำเป็นอาหารโดยไม่ได้ผ่านการล้างอีกเลย
9. สภาพโดยรวมในครัวราวกับแดนนรกหลังประตูสวรรค์ เคยมีครั้งไปธุระกับครอบครัวก็แวะหาข้าวกิน ดันไปเจอะร้านติ่มซำแถวฝั่งธน อยู่ร้านหนึ่ง คราวแรกเราลงรถไปคนเดียวก่อน ไปจ้องที่ตู้โชว์หน้าร้านว่าขายอะไรบ้างไหนดูสิ โอ้แม่จ้าว! หน้าตาขนมจีบ ฮะเก๋า เผือกทอด ฯลฯ ในตู้โชว์แต่ละตัวหรูเลิศอย่างกับภัตราคาร ร้านภายในก็สะอาดโออยู่นะ แถมราคาติดดิน เจอะถูกใจอย่างนี้มีรึจะไม่แวะเดินกลับไปเรียกคนในรถ เอาร้านนี้แหละ และก็พากันไปทยอยสั่งไปเกือบสิบอย่าง ระหว่างรอเกิดปวดท้องก็ขอตัวเข้าห้องน้ำที่อยู่ในครัว
10. ข้าวเหนียวตามร้านส้มตำที่มีบริการให้นั่งกิน อย่างได้มั่นใจเชียวว่าจะได้กินของใหม่ 100% เพราะคุณอาจจะได้กินอาหารเหลือจากคนอื่นต่อก็ได้ ร้านส้มตำเพิงหมาแหงนแถวบ้านเราเอาข้าวเหนียวที่ลูกค้าหยิบๆ ปั้นๆ แล้วกินไม่หมด นำมารวมกันแล้วขายให้ลูกค้าที่มาใหม่
แค่ 10. ข้อคราวๆ ที่เราเจอมาเป็นเพียงส่วนหนึ่งเท่านั้นในความเป็นจริงยังมีอีกเยอะ ดังนั้นจึงเป็นเหตุผลที่เราเลือกจะทำอาหารกินเองเป็นส่วนใหญ่ อย่างน้อยๆ เราก็ได้แต่หวังว่าจะช่วยให้ได้ฉุกคิดกันสักนิดเวลาจะเลือกใส่อะไรลงไปในร่างกายเรา เพราะการกินของไม่ดีไม่เพียงแต่จะทำให้เกิดอาการอาหารเป็นพิษเท่านั้น แต่มันยังทำให้อาจเกิดการติดเชื้อในกระแสเลือดได้
ปิดท้ายด้วยไข่ตุ๋นเนียนๆ