ขอพื้นที่ระบายหน่อยนะคะ ตอนนี้หนูอายุ22ปีแล้ว เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยของรัฐที่มีชื่อเสียง หนูรู้สึกท้อแท้กับชีวิตพอสมควร คือหนูรู้นะ ว่ามีคนที่มีปัญหาชีวิตมากกว่านี้ และก็ทราบว่าปัญหาหลายๆอย่างเกิดจากตัวเรา แต่หนูก็อดที่จะท้อแท้กับชีวิตไม่ได้
เริ่มจากที่หนูเป็นคตที่ชอบยืมเงินเพื่อน ยืมเงินคนอื่นละก็ไม่ค่อยได้ใช้คืนเขา เดี๋ยวนี้เพื่อนๆก็เลยเริ่มเอาไปพูดกันลับหลังว่าหนูเหนียวหนี้ ว่าหนูจน หนูได้ยินละก็คิดมาก ปลงไม่ตก
อีกอย่าง หนูรู้สึกว่าทำไมชีวิตมันไม่ยุติธรรม บ้านจน แล้วหนูยังเรียนไม่เก่งอีก เรียนอยู่ปี3 ติดFไป3วิชา ตอนนี้เกรดเฉลี่ย1.97 คือหนูมีความรู้สึกว่า เออถ้าคนเราเรื่องนึงไม่ดี มันก็จะมีอีกเรื่องนึงดี แต่สำหรับหนูมันไม่ใช่อะ หนูเห็นบางคนบ้านไม่มี แต่เออเขาก็มีหัวที่ดีนะ เกรดดี สอบได้ทุนอะไรก็ว่ากันไป เรียนจบ บริษัทก็แย่งตัวกันไปทำงานละ
แต่แบบหนูอะ ใครจะมาแย่งล่ะ ความยุติธรรมอยู่ไหน
หลายครั้งหนูร้องไห้คนเดียว แบบน้อยใจชะตาชีวิตนะ หนูก็ไม่รู้หรอก ว่าเออคนอื่นเขาคิดกันยังไง
บ้านหนูพ่อก็มีภรรยาใหม่ แม่ก็หาชาวกินค่ำ จะส่งเงินให้หนูแต่ละทีก็้เหนื่อย
ทีนี้หนูเลยไปสมัครทำงานพาร์ทไทม์ ตอนเช้าไปละ ไปทำงานตั้งแต่ยังไม่สว่าง ตกเย็นไปเรียน เวลาพักคือเวลากินข้าวเท่านั้น งานที่มหาลัยก็เยอะ พอมีงานกลุ่ม ก็เหมือนเพื่อนไม่อยากอยู่กับเราอีก เออดี คืออะไรมันจะรุมเร้าขนาดนี้
เฮ้อ หนูพยายามจะเข้มแข็งแล้วนะ แต่บางทีก็อดท้อใจไม่ได้อะ ทุกวันนี้ก็กลัว อายุ22แล้ว เห็นเพื่อนที่เขาบ้านรวย เกิดมามีพร้อม ก็กลัวว่าเออเราจะประสบความสำเร็จเหมือนเขามั้ย จะรวยได้เหมือนเขารึเปล่า ถ้าอายุ30-40 ยังไม่ได้ดีจะทำยังไง กังวลไปหมด แถมท้ออีก สับสนกับตัวเอง ไม่รู้จะแก้ปัญหาไหนก่อนดีชีวิตนี้
ท่านไหนมีความคิด้ห็นอย่างไร รบกวนช่วยแสดงความคิดเห็นทีนะคะ หนูอยากได้แนวคิด ขอบคุณค่ะ
ขอคำปรึกษา คำแนะนำ คำสอน คำด่า ปลุกให้คิดกับชีวิตของหนู
เริ่มจากที่หนูเป็นคตที่ชอบยืมเงินเพื่อน ยืมเงินคนอื่นละก็ไม่ค่อยได้ใช้คืนเขา เดี๋ยวนี้เพื่อนๆก็เลยเริ่มเอาไปพูดกันลับหลังว่าหนูเหนียวหนี้ ว่าหนูจน หนูได้ยินละก็คิดมาก ปลงไม่ตก
อีกอย่าง หนูรู้สึกว่าทำไมชีวิตมันไม่ยุติธรรม บ้านจน แล้วหนูยังเรียนไม่เก่งอีก เรียนอยู่ปี3 ติดFไป3วิชา ตอนนี้เกรดเฉลี่ย1.97 คือหนูมีความรู้สึกว่า เออถ้าคนเราเรื่องนึงไม่ดี มันก็จะมีอีกเรื่องนึงดี แต่สำหรับหนูมันไม่ใช่อะ หนูเห็นบางคนบ้านไม่มี แต่เออเขาก็มีหัวที่ดีนะ เกรดดี สอบได้ทุนอะไรก็ว่ากันไป เรียนจบ บริษัทก็แย่งตัวกันไปทำงานละ
แต่แบบหนูอะ ใครจะมาแย่งล่ะ ความยุติธรรมอยู่ไหน
หลายครั้งหนูร้องไห้คนเดียว แบบน้อยใจชะตาชีวิตนะ หนูก็ไม่รู้หรอก ว่าเออคนอื่นเขาคิดกันยังไง
บ้านหนูพ่อก็มีภรรยาใหม่ แม่ก็หาชาวกินค่ำ จะส่งเงินให้หนูแต่ละทีก็้เหนื่อย
ทีนี้หนูเลยไปสมัครทำงานพาร์ทไทม์ ตอนเช้าไปละ ไปทำงานตั้งแต่ยังไม่สว่าง ตกเย็นไปเรียน เวลาพักคือเวลากินข้าวเท่านั้น งานที่มหาลัยก็เยอะ พอมีงานกลุ่ม ก็เหมือนเพื่อนไม่อยากอยู่กับเราอีก เออดี คืออะไรมันจะรุมเร้าขนาดนี้
เฮ้อ หนูพยายามจะเข้มแข็งแล้วนะ แต่บางทีก็อดท้อใจไม่ได้อะ ทุกวันนี้ก็กลัว อายุ22แล้ว เห็นเพื่อนที่เขาบ้านรวย เกิดมามีพร้อม ก็กลัวว่าเออเราจะประสบความสำเร็จเหมือนเขามั้ย จะรวยได้เหมือนเขารึเปล่า ถ้าอายุ30-40 ยังไม่ได้ดีจะทำยังไง กังวลไปหมด แถมท้ออีก สับสนกับตัวเอง ไม่รู้จะแก้ปัญหาไหนก่อนดีชีวิตนี้
ท่านไหนมีความคิด้ห็นอย่างไร รบกวนช่วยแสดงความคิดเห็นทีนะคะ หนูอยากได้แนวคิด ขอบคุณค่ะ