ตั้งใจเขียนกระทู้นี้ เผื่อจะเป็นอุทาหรณ์สำหรับใครได้บ้าง ส่วนหนึ่งคืออยากระบายความในใจ
เนื้อหาอาจยาวไปซักหน่อยนะครับ
ผมพบรักผู้หญิงคนหนึ่ง โดยบังเอิญ และได้มีโอกาสทำความรู้จักกับเธอพอสมควร
เธอขายเสื้อผ้าอยู่แหล่งช๊อปปิ้งแห่งหนึ่ง โสด เป็นคนขยัน เก่ง
ผมจีบเธอ เริ่มด้วยการไปรับเขาที่ร้านทุกวัน (ผมมีรถยนต์อยู่1คัน)
ตัวผมเลิกงาน 17.30 ส่วนเค้าปิดร้าน 21.30 ผมก็จะไปรอเธอทุกวัน เพื่อจะได้ไปส่งเธอกลับบ้านซึ่งเธออาศัยอยู่คนเดียว พ่อแม่เธออยู่ต่างจังหวัด
บางครั้ง เราก็ไปหาอะไรกินกันต่อ บางทีส่งเธอเสร็จกว่าผมจะกลับบ้านก็เที่ยงคืน ตี1 ตอนเช้าก็เข้างาน 8.30 แต่ไม่เคยรู้สึกเหนื่อยเลย มีความสุขมากๆที่ได้อยู่ด้วยกัน ตอนหลัง ผมก็เริ่มไปนอนบ้านเธอบ้างเพราะบ้านเธอใกล้ที่ทำงานผมด้วย ก็เริ่มสบายขึ้น
เธอชอบทำกับข้าวให้ผมกินตอนกลับถึงบ้าน บ้างก็ขนม บางครั้งก็เตรียมอาหารไว้ทำตอนเช้าให้ผมไปกินที่ทำงาน ชีวิตสุดแสนจะเพอร์เฟค
เราชอบไปเที่ยวต่างจังหวัดด้วยกัน เดือนละครั้ง หรือสองเดือนครั้ง และจะไม่ไปช่วงเทศกาล ทำให้รู้สึกเป็นส่วนตัวทุกครั้งที่ไปเที่ยว
เธอเป็นคนที่ ชอบเที่ยวกลางคืนกับกลุ่มเพื่อนของเธอ ซึ่งผมก็ไม่ได้อยากให้เธอไปเท่าไหร่ แต่นั่นคือตัวเธอ ผมก็ยอมให้เธอไปเที่ยว แต่เธอก็ทำให้ผมเชื่อใจได้เพราะเธอไม่เคยมีปัญหาเรื่องผู้ชายเข้ามาเลย จนหลังๆ ผมไปส่งเธอที่ร้านเหล้าเองด้วยซ้ำ ทั้งๆที่เธอมีปัญหาเรื่องสุขภาพ
เธอมีปัญหาเรื่องสุขภาพที่เป็นมาตั้งแต่เด็ก ต้องทานยาเป็นประจำ ต้องไปหาหมอเกือบทุกเดือนตามหมอนัด จนสุดท้ายหมอบอกว่าควรจะผ่าตัด อาจจะดีขึ้น เธอก็ ok
พอถึงกำหนดที่ต้องไปเข้า รพ.ก่อนผ่าตัด 3วัน ช่วงนั้น ผมเสร็จธุระเรื่องงานผมก็จะแวะไปหาเธอที่ รพ.อยู่เป็นเพื่อนเธอจนหมดเวลาเยี่ยมประมาณ 20.00 ผมจึงจะกลับบ้าน หมอที่รับผิดชอบผ่าตัด จะมาพูดคุยกับคนไข้ก่อนผ่าตัด โดยหมอบอกว่า ผ่าตัดครั้งนี้มีความเสี่ยง เพราะเธอเคยผ่ามาแล้วครั้งหนึ่งตอนเด็กๆ เชื่อไหม ผมและเธอใจคอไม่ดีทั้งคู่แต่ก็ได้แต่ให้กำลังใจเธอไป พอถึงวันผ่าตัด ใช้เวลาประมาณ 4ชม. จึงเรียบร้อย พอวันรุ่งขึ้นเธอรู้สึกตัวตื่นขึ้นแต่ยังอยู่ในห้อง icu ผมเข้าไปหาเธอ คำแรกที่เธอถามผมคือ "กินข้าวรึยัง" ตัวเองจะไม่ไหวยังมาห่วงผมอีกผมนี่น้ำตาซึมเลยครับ
สุดท้ายพอเธอออกจาก รพ.ได้ก็ยังไม่สามารถทำงานได้ ต้องพักฟื้นอยู่ที่บ้าน แผลผ่าตัดเป็นแผลเป็นกลางหน้าอกไม่สามารถจะใส่เสื้อคอลึกได้อีก ช่วงนั้นผมยอมทุกอย่างที่เธอต้องการเลย อยากกินอะไร อยากไปไหน ซักผ้า พาเธอไปเดินออกกำลังกายบ้าง รู้สึกมีความสุขที่ได้ดูแลเธอมากๆ
เอ๊ะๆ! อย่าพึ่งคิดว่าผมเป็นผู้ชายที่ดีขนาดนั้น ปัญหามันเริ่มจากนี้ไป
หลังจากที่เธอหายดี เธอก็กลับไปขายเสื้อผ้าตามปกติ ผมก็ยังไปรับไปส่งเธอทุกครั้งที่ว่างไม่เคยเปลี่ยนแปลง ก็ยังใช้ชีวิตรักกันมาโดยปกติสุข แต่ใช่ว่าจะไม่มีปัญหากันเลย มีบ้างแต่เราก็ปรับความเข้าใจกันมาตลอด แต่....
ปัญหาที่1 ก็เริ่มมา ตลอดเวลาที่คบกันแม่ผมไม่ยอมรับในตัวของเธอ ผมอธิบายเท่าไหร่แกก็ไม่เคยฟัง แล้วก็จะทะเลาะกับผมประจำเรื่องแฟนผม
แต่เราก็คุยกันว่าจะช่วยกันสร้างเนื้อสร้างตัว ทำให้แม่ของผมยอมรับเธอให้ได้
ปัญหาที่ 2 เธอเป็น workinng woman เธอมีความมั่นใจในตัวเอง จนเวลามีปัญหาอะไรเธอมักจะไม่ปรึกษาใคร แล้วเธอจะเงียบ ซึ่งผมจะดูออกในทันทีทำให้มีระหองระแหงกันบ้าง
ปัญหาที่3 เวลาเราทะเลาะกัน ผมมักจะอยากเคลียร์ให้เสร็จกันตอนนั้นคุยด้วยเหตุผล แต่เธอมักจะเงียบ นอน ไม่คุย พรุ่งนี้เช้าค่อยว่ากัน
นี่คือปัญหาหลักๆที่เกาะกินใจเราทั้งคู่มาโดยตลอด แต่ผมก็ชะล่าใจปล่อยมันทิ้งไว้โดยไม่คิดแก้ไข
ในที่สุดเรื่องแย่ๆทั้งหมดก็เกิดขึ้น เมื่อประมาณเดือน สิงหาปีที่แล้ว ผมมีปัญหาที่ทำงาน จนสุดท้ายผมก็ออกจากงานมา ผมก็มองหางานไปด้วยแต่ก็ยังไม่เจองานที่ใช่ ระหว่างนั้นผมก็ได้ ขายอะไหล่รถยนต์ในเฟส โดยการซื้อมาขายไป ทำกำไร แรกๆก็ขายดี พอช่วงเดือนตุลา ก็เริ่มแย่ ของค้างปล่อยไม่ออก เงินเริ่มหมด แฟนผมก็ให้เงินผมใช้ ถามผมตลอดมีเงินไหม แต่เธอก็จะพยายามบอกให้ผมหางานประจำได้แล้ว ผมก็ตั้งใจจะหาซักที จนหลังๆ เริ่มขอเงินเธอหนักขึ้น
ย้อนนิดนึง ระหว่างนั้นแม่ผม ก็เปลี่ยนงานพอดี หนี้ที่มีอยู่ก็เริ่มไม่มีจ่ายสิ้นเดือน ผมจึงขอสร้อยแฟนผมที่ผมซื้อให้ มาจำนำเพื่อจะนำมาให้แม่เธอก็ ok จนถึงกระทั่ง ผมต้องขายรถ เพื่อโปะหนี้บ้าน ผมก็ ok จะได้ไม่ต้องมีหนี้
ระหว่างที่ผมตกงาน ผมยังไปรับไปส่งแฟนผมทุกวันมีเวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้น จนผมตายใจที่จะหางาน อยู่หาขายอะไหล่รถ เงินไม่พอ ผมก็เอาที่เธอ จนเธอคงเริ่มไม่ไหว หมดความอดทนกับผม เธอขอห่างกับผมแล้วบอกว่า วันนึงผมดีขึ้น หางานทำ เราค่อยกลับมาคบกันใหม่ ปัจจุบันผมสอบเข้า บริษัทเอกชนแห่งนีงได้แล้ว ผมบอกเธอเป็นคนแรก สุดท้ายเธอก็บอกเลิกกับผม เธอบอกเธอหมดรักผมมาตั้งนานแล้ว เธอแค่ไม่อยากบอกตอนผมล้ม ให้ผมได้งานเธอถึงจะบอก ผมบอกเธอว่าผมจะเปลี่ยนเป็นคนใหม่ตั้งใจทำงาน แล้วจะขอกลับไปจีบเธอใหม่อีกครั้ง ถ้าเธอยังไม่มีใคร
สุดท้ายผมอยากบอกเธอว่าผมเสียใจ ที่ทำตัวไม่ดีจนเธอหมดความอดทน ไม่อาจรักษาความรักที่เธอมีให้มาโดยตลอด
ฝากถึงคู่รักที่ได้เข้ามาอ่าน ถึงเราไม่มั่งมีแต่ถ้าเราขยัน เราก็ไม่อดตาย และพร้อมจะมีคนอยู่เคียงข้างตลอด แต่เมื่อใดที่ขี้เกียจ จะไม่มีใครสนใจ
จงช่วยกันสร้างครอบครัวทั้งคู่ อย่าปล่อยให้ภาระตกไปอยู่กับใครคนใดคนหนึ่ง เมื่อมีอุปสรรคมันก็จะสามารถผ่านมันไปได้ด้วยกัน แล้วจะยิ่งรักกันมากกว่าเดิม
ขอบคุณทุกท่านที่ทนอ่าน ความในใจที่อยากระบาย ณ ตอนนี้ก็ยังเสียใจกับการกระทำของตัวเองทุกครั้งที่นึกถึง
อุทาหรณ์! รักตายใจของผู้ชายเห็นแก่ตัว
เนื้อหาอาจยาวไปซักหน่อยนะครับ
ผมพบรักผู้หญิงคนหนึ่ง โดยบังเอิญ และได้มีโอกาสทำความรู้จักกับเธอพอสมควร
เธอขายเสื้อผ้าอยู่แหล่งช๊อปปิ้งแห่งหนึ่ง โสด เป็นคนขยัน เก่ง
ผมจีบเธอ เริ่มด้วยการไปรับเขาที่ร้านทุกวัน (ผมมีรถยนต์อยู่1คัน)
ตัวผมเลิกงาน 17.30 ส่วนเค้าปิดร้าน 21.30 ผมก็จะไปรอเธอทุกวัน เพื่อจะได้ไปส่งเธอกลับบ้านซึ่งเธออาศัยอยู่คนเดียว พ่อแม่เธออยู่ต่างจังหวัด
บางครั้ง เราก็ไปหาอะไรกินกันต่อ บางทีส่งเธอเสร็จกว่าผมจะกลับบ้านก็เที่ยงคืน ตี1 ตอนเช้าก็เข้างาน 8.30 แต่ไม่เคยรู้สึกเหนื่อยเลย มีความสุขมากๆที่ได้อยู่ด้วยกัน ตอนหลัง ผมก็เริ่มไปนอนบ้านเธอบ้างเพราะบ้านเธอใกล้ที่ทำงานผมด้วย ก็เริ่มสบายขึ้น
เธอชอบทำกับข้าวให้ผมกินตอนกลับถึงบ้าน บ้างก็ขนม บางครั้งก็เตรียมอาหารไว้ทำตอนเช้าให้ผมไปกินที่ทำงาน ชีวิตสุดแสนจะเพอร์เฟค
เราชอบไปเที่ยวต่างจังหวัดด้วยกัน เดือนละครั้ง หรือสองเดือนครั้ง และจะไม่ไปช่วงเทศกาล ทำให้รู้สึกเป็นส่วนตัวทุกครั้งที่ไปเที่ยว
เธอเป็นคนที่ ชอบเที่ยวกลางคืนกับกลุ่มเพื่อนของเธอ ซึ่งผมก็ไม่ได้อยากให้เธอไปเท่าไหร่ แต่นั่นคือตัวเธอ ผมก็ยอมให้เธอไปเที่ยว แต่เธอก็ทำให้ผมเชื่อใจได้เพราะเธอไม่เคยมีปัญหาเรื่องผู้ชายเข้ามาเลย จนหลังๆ ผมไปส่งเธอที่ร้านเหล้าเองด้วยซ้ำ ทั้งๆที่เธอมีปัญหาเรื่องสุขภาพ
เธอมีปัญหาเรื่องสุขภาพที่เป็นมาตั้งแต่เด็ก ต้องทานยาเป็นประจำ ต้องไปหาหมอเกือบทุกเดือนตามหมอนัด จนสุดท้ายหมอบอกว่าควรจะผ่าตัด อาจจะดีขึ้น เธอก็ ok
พอถึงกำหนดที่ต้องไปเข้า รพ.ก่อนผ่าตัด 3วัน ช่วงนั้น ผมเสร็จธุระเรื่องงานผมก็จะแวะไปหาเธอที่ รพ.อยู่เป็นเพื่อนเธอจนหมดเวลาเยี่ยมประมาณ 20.00 ผมจึงจะกลับบ้าน หมอที่รับผิดชอบผ่าตัด จะมาพูดคุยกับคนไข้ก่อนผ่าตัด โดยหมอบอกว่า ผ่าตัดครั้งนี้มีความเสี่ยง เพราะเธอเคยผ่ามาแล้วครั้งหนึ่งตอนเด็กๆ เชื่อไหม ผมและเธอใจคอไม่ดีทั้งคู่แต่ก็ได้แต่ให้กำลังใจเธอไป พอถึงวันผ่าตัด ใช้เวลาประมาณ 4ชม. จึงเรียบร้อย พอวันรุ่งขึ้นเธอรู้สึกตัวตื่นขึ้นแต่ยังอยู่ในห้อง icu ผมเข้าไปหาเธอ คำแรกที่เธอถามผมคือ "กินข้าวรึยัง" ตัวเองจะไม่ไหวยังมาห่วงผมอีกผมนี่น้ำตาซึมเลยครับ
สุดท้ายพอเธอออกจาก รพ.ได้ก็ยังไม่สามารถทำงานได้ ต้องพักฟื้นอยู่ที่บ้าน แผลผ่าตัดเป็นแผลเป็นกลางหน้าอกไม่สามารถจะใส่เสื้อคอลึกได้อีก ช่วงนั้นผมยอมทุกอย่างที่เธอต้องการเลย อยากกินอะไร อยากไปไหน ซักผ้า พาเธอไปเดินออกกำลังกายบ้าง รู้สึกมีความสุขที่ได้ดูแลเธอมากๆ
เอ๊ะๆ! อย่าพึ่งคิดว่าผมเป็นผู้ชายที่ดีขนาดนั้น ปัญหามันเริ่มจากนี้ไป
หลังจากที่เธอหายดี เธอก็กลับไปขายเสื้อผ้าตามปกติ ผมก็ยังไปรับไปส่งเธอทุกครั้งที่ว่างไม่เคยเปลี่ยนแปลง ก็ยังใช้ชีวิตรักกันมาโดยปกติสุข แต่ใช่ว่าจะไม่มีปัญหากันเลย มีบ้างแต่เราก็ปรับความเข้าใจกันมาตลอด แต่....
ปัญหาที่1 ก็เริ่มมา ตลอดเวลาที่คบกันแม่ผมไม่ยอมรับในตัวของเธอ ผมอธิบายเท่าไหร่แกก็ไม่เคยฟัง แล้วก็จะทะเลาะกับผมประจำเรื่องแฟนผม
แต่เราก็คุยกันว่าจะช่วยกันสร้างเนื้อสร้างตัว ทำให้แม่ของผมยอมรับเธอให้ได้
ปัญหาที่ 2 เธอเป็น workinng woman เธอมีความมั่นใจในตัวเอง จนเวลามีปัญหาอะไรเธอมักจะไม่ปรึกษาใคร แล้วเธอจะเงียบ ซึ่งผมจะดูออกในทันทีทำให้มีระหองระแหงกันบ้าง
ปัญหาที่3 เวลาเราทะเลาะกัน ผมมักจะอยากเคลียร์ให้เสร็จกันตอนนั้นคุยด้วยเหตุผล แต่เธอมักจะเงียบ นอน ไม่คุย พรุ่งนี้เช้าค่อยว่ากัน
นี่คือปัญหาหลักๆที่เกาะกินใจเราทั้งคู่มาโดยตลอด แต่ผมก็ชะล่าใจปล่อยมันทิ้งไว้โดยไม่คิดแก้ไข
ในที่สุดเรื่องแย่ๆทั้งหมดก็เกิดขึ้น เมื่อประมาณเดือน สิงหาปีที่แล้ว ผมมีปัญหาที่ทำงาน จนสุดท้ายผมก็ออกจากงานมา ผมก็มองหางานไปด้วยแต่ก็ยังไม่เจองานที่ใช่ ระหว่างนั้นผมก็ได้ ขายอะไหล่รถยนต์ในเฟส โดยการซื้อมาขายไป ทำกำไร แรกๆก็ขายดี พอช่วงเดือนตุลา ก็เริ่มแย่ ของค้างปล่อยไม่ออก เงินเริ่มหมด แฟนผมก็ให้เงินผมใช้ ถามผมตลอดมีเงินไหม แต่เธอก็จะพยายามบอกให้ผมหางานประจำได้แล้ว ผมก็ตั้งใจจะหาซักที จนหลังๆ เริ่มขอเงินเธอหนักขึ้น
ย้อนนิดนึง ระหว่างนั้นแม่ผม ก็เปลี่ยนงานพอดี หนี้ที่มีอยู่ก็เริ่มไม่มีจ่ายสิ้นเดือน ผมจึงขอสร้อยแฟนผมที่ผมซื้อให้ มาจำนำเพื่อจะนำมาให้แม่เธอก็ ok จนถึงกระทั่ง ผมต้องขายรถ เพื่อโปะหนี้บ้าน ผมก็ ok จะได้ไม่ต้องมีหนี้
ระหว่างที่ผมตกงาน ผมยังไปรับไปส่งแฟนผมทุกวันมีเวลาอยู่ด้วยกันมากขึ้น จนผมตายใจที่จะหางาน อยู่หาขายอะไหล่รถ เงินไม่พอ ผมก็เอาที่เธอ จนเธอคงเริ่มไม่ไหว หมดความอดทนกับผม เธอขอห่างกับผมแล้วบอกว่า วันนึงผมดีขึ้น หางานทำ เราค่อยกลับมาคบกันใหม่ ปัจจุบันผมสอบเข้า บริษัทเอกชนแห่งนีงได้แล้ว ผมบอกเธอเป็นคนแรก สุดท้ายเธอก็บอกเลิกกับผม เธอบอกเธอหมดรักผมมาตั้งนานแล้ว เธอแค่ไม่อยากบอกตอนผมล้ม ให้ผมได้งานเธอถึงจะบอก ผมบอกเธอว่าผมจะเปลี่ยนเป็นคนใหม่ตั้งใจทำงาน แล้วจะขอกลับไปจีบเธอใหม่อีกครั้ง ถ้าเธอยังไม่มีใคร
สุดท้ายผมอยากบอกเธอว่าผมเสียใจ ที่ทำตัวไม่ดีจนเธอหมดความอดทน ไม่อาจรักษาความรักที่เธอมีให้มาโดยตลอด
ฝากถึงคู่รักที่ได้เข้ามาอ่าน ถึงเราไม่มั่งมีแต่ถ้าเราขยัน เราก็ไม่อดตาย และพร้อมจะมีคนอยู่เคียงข้างตลอด แต่เมื่อใดที่ขี้เกียจ จะไม่มีใครสนใจ
จงช่วยกันสร้างครอบครัวทั้งคู่ อย่าปล่อยให้ภาระตกไปอยู่กับใครคนใดคนหนึ่ง เมื่อมีอุปสรรคมันก็จะสามารถผ่านมันไปได้ด้วยกัน แล้วจะยิ่งรักกันมากกว่าเดิม
ขอบคุณทุกท่านที่ทนอ่าน ความในใจที่อยากระบาย ณ ตอนนี้ก็ยังเสียใจกับการกระทำของตัวเองทุกครั้งที่นึกถึง