เรามองโลกในแง่ลบเกินไปเกินหรือเปล่า?

ก่อนอื่นต้องบอกว่าตัวเองอายุแค่20 แต่รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนคิดเยอะ อะไรเล็กๆน้อยๆก็ชอบเก็บมาคิดว่าคนอื่นในใจบ้างอะไรบ้างพอมานั่งทบทวนมันก็จริงกับสิ่งที่เราคิดนะ  
ขอยกตัวอย่างจากชีวิตประจำวัน เวลาเราจะขึ้นรถไฟฟ้าซึ่งตรงบรรไดเลื่อนจะมีให้ยืนถ้ายืนคุณต้องชิดขวา เดินชิดซ้ายบางทีคนยื่นตรงที่ให้เราเดิน คือเราจะได้ยินเสียงรถไฟฟ้าว่าจอดรอคนอยู่ทีนี้พอเราจะรีบวิ่งขึ้นไปแต่ต้องมาเจอกับคนที่ยืขวางทำให้ไม่ทัน เราก็ได้แค่บ่นในใจไม่กล้าขอทางอีกด้วย ในใจนะเราคิดว่าเหมือนเขาทำผิดมากประมาณว่า ไม่รู้จักอ่านจักมอง ไม่นึกถึงคนอื่นคนที่เขาต้องการจะเดินไปก่อน (สถานนีแบริ่งคนจะไม่เยอะมากเวลาสัก10โมงกว่า)เวลาขึ้นอีกกระเป๋าวางอีกที่ตัวนั่งอีกที่ บนรถไฟฟ้าก็จะมีหลายรูปแบบที่ใครๆก็คงจะเคยเจอ พิงเสาทำให้จับไม่ได้ บางทีพิงทับมือเราเลย ขากลับคนจะเยอะมากสถานีที่เราจะขึ้นกลับบ้านต่อเเถวยาวเหยียด บางคนไม่ได้มองเลยเดินมาตรงกลางที่เป็นระหว่างคนออก ไม่ดูว่าเขาต่อแถวต้องให้คนออกมาก่อน ทุกสิ่งทุกอย่างบนรถไฟฟ้ามันทำให้เราหงุดหงิด มองคนในแง่ลบไปหรือเปล่า อยากปล่อยวางบ้างแต่ก็อดคิดไม่ได้ เราคิดว่าเพื่อนเราคงไม่เป็นขนาดนี้ มีอีกหลายอย่างที่ในชีวิตเราคิดเยอะ

- เวลาเราเข้าเซเว่นซื้อของเราจะซื้อเยอะ เวลาต่อคิวคนที่ก่อนหน้าเรากำลังรอคิดเงินใส่ถุงแค่เขายืนตรงที่วางของเราก็รู้สึกหงุดหงิดอีกคือทำไมคุณไม่ไปยืนข้างๆ เยื้องๆหน่อยก็ได้ให้คนเขาจะคิดเงินต่อวางของเพราะมันหนัก ซึ่งเรื่องแค่นี้เราคิดว่าคงไม่มีใครคิดลึกว่าจะมีคนบ่น เรื่องเล็กน้อยก็บ่น(เราเอง)

-เวลาข้ามทางม้าลาย ต้องรอนานจนกว่ารถจะหมด2เลนถึงได้เดินข้ามน้ำใจแค่ไม่กี่วินาทีหยุดรอสักนิดไม่ได้หรอ เราจะบ่นรถทุกวันที่ไปทำงาน หงุดหงิดไปอีก เราเข้าขั้นไหนแล้วเนี่ย....
มีอีกหลายสิ่งหลายอย่างในตัวเราที่เราคิดว่าเราคิดคนเดียวหรือเปล่า แต่เราคิดได้ทุกวันทุดครั้งที่เจอไม่ค่อยจะปล่อยวางหงุดหงิดเวลาเจอเรื่องต่างๆที่ตัวเองไม่พอใจ ทำไมเป็นคนแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ รู้แค่ว่าทุกวันนี้ยังเป็นเราแค่สงสัยว่าคนอายุประมาณเราคงไม่คิดเยอะขนาดนี้มั้ง