ประเทศไทยได้ออกพรบ.คุ้มครองสัตว์ และมีบทลงโทษที่รุนแรง ถึงติดคุก แต่ความจริง ของการทำร้ายสัตว์คืออะไร คนเราอยากทำร้ายสัตว์มากขนาดนั้นเลย หรือสัตว์มันต้องการความรุนแรงกันแน่
เมื่อมาดูการใช้ชีวิตของคนกับสัตว์ เราจะเห็นว่าคนอาศัยในบ้าน สัตว์เลี้ยงอยู่ในบ้านคน สำหรับคนที่เลี้ยงสัตว์ไม่มีโอกาสทำร้ายสัตว์เลี้ยงของตัวเองแน่ แต่คนที่ไม่ได้เลี้ยงละ เขามีโอกาสทำร้ายได้ ปัญหาทีเกิดบ่อยๆคือ คนเลี้ยงสัตว์ไม่ฝึกสัตว์ให้ถ่ายเป็นที่ ทำให้สัตว์เลี้ยงออกจากบ้านไปถ่ายบ้านคนอื่น จนคนที่ไม่ได้เลี้ยงสัตว์เกิดโมโหเพราะไม่รู้ว่าเป็นสัตว์เลี้ยงของใคร ตามตัวมารับผิดชอบไม่ได้และที่สำคัญคนส่วนใหญ่ไม่เคยตามเก็บหลังจากสัตวเลี้ยงของเขาไปถ่ายไว้ที่บ้านคนอื่น และสัตว์เลี้ยงบางตัว ไม่มีบ้าน และสัตว์เลี้ยงอาจใช้ชีวิตแบบเร่ร่อนจนเกิดเหตุไม่คาดฝัน เช่นคนเดินกลับบ้าน ขี่รถจักรยาน สัตว์เลี้ยงตามเห่าและอาจกัดได้ แล้วหาคนรับผิดชอบไม่ได้
ผมขอเสนอ สิ่งที่ควรมีในประเทศคือ องค์การดูแลสัตว์เลี้ยงในบ้านแห่งประเทศไทย เพราะเป็นบ้านให้สัตว์เลี้ยงที่ไม่มีใครดูแล เพราะถ้าสัตว์เลี้ยงไน้บ้านมีบ้านอยู่ จะไม่มีการทำร้ายสัตว์เกิดขึ้น ส่วนเรื่องการดูแลสัตว์เลี้ยงที่มีเจ้าของ ควรออกกฎหมาย
1.ให้สัตว์เลี้ยงมีปลอกคอและออกจากบ้านพร้อมเจ้าของเท่านั้น
2.ต้องมีที่ให้สัตว์เลี้ยงวิ่งเล่น ในหมู่บ้านหรือชุมชน
3.สัตว์เลี้ยงควรได้รับการฝึกจากโรงเรียนฝึกสอนสัตว์เลี้ยง เพื่อให้มีระเบียบ
4.ความรับผิดชอบต่อความผิดของสัตว์เลี้ยง ผู้เลี้ยงสัตว์ควรมีข้อกำหนด มีการลงประวัติการเลี้ยงสัตว์ ว่าปล่อยให้สัตว์เลี้ยงก่อความเดือดร้อนต่อผู้อื่นกี่ครั้ง ถ้าหลายครั้งศาลมีอำนาจสั่งไม่ให้เลี้ยงสัตว์ได้ นอกจากเป็นอาสาที่องกรดูแลสัตว์เลี้ยงในบ้านแห่งประเทศไทย
5.การนำเข้า เพาะพันธุ์ การขายสัตว์เลี้บงจะต้องมีใบรับรอง และสถานที่ขายชัดเจน รวมถึงอาหารและของใช้ต้องมีหน่วยงานมาดูแล
สิ่งที่ผมเสนออาจเป็นทางออกของการที่สัตว์จะไม่ถูกคนทำร้าย และคนจะไม่ต้องทะเลาะกัน ความสะอาดของถนนก็จะมีมากขึ้น สัตว์จะมีที่อยู่ไม่เร่ร่อน บ้านน่าอยู่ขึ้นครับ
ออกกฎหมายปกป้องสัตว์ แต่ไม่คิดจะเลี้ยงดูให้ถูกต้อง
เมื่อมาดูการใช้ชีวิตของคนกับสัตว์ เราจะเห็นว่าคนอาศัยในบ้าน สัตว์เลี้ยงอยู่ในบ้านคน สำหรับคนที่เลี้ยงสัตว์ไม่มีโอกาสทำร้ายสัตว์เลี้ยงของตัวเองแน่ แต่คนที่ไม่ได้เลี้ยงละ เขามีโอกาสทำร้ายได้ ปัญหาทีเกิดบ่อยๆคือ คนเลี้ยงสัตว์ไม่ฝึกสัตว์ให้ถ่ายเป็นที่ ทำให้สัตว์เลี้ยงออกจากบ้านไปถ่ายบ้านคนอื่น จนคนที่ไม่ได้เลี้ยงสัตว์เกิดโมโหเพราะไม่รู้ว่าเป็นสัตว์เลี้ยงของใคร ตามตัวมารับผิดชอบไม่ได้และที่สำคัญคนส่วนใหญ่ไม่เคยตามเก็บหลังจากสัตวเลี้ยงของเขาไปถ่ายไว้ที่บ้านคนอื่น และสัตว์เลี้ยงบางตัว ไม่มีบ้าน และสัตว์เลี้ยงอาจใช้ชีวิตแบบเร่ร่อนจนเกิดเหตุไม่คาดฝัน เช่นคนเดินกลับบ้าน ขี่รถจักรยาน สัตว์เลี้ยงตามเห่าและอาจกัดได้ แล้วหาคนรับผิดชอบไม่ได้
ผมขอเสนอ สิ่งที่ควรมีในประเทศคือ องค์การดูแลสัตว์เลี้ยงในบ้านแห่งประเทศไทย เพราะเป็นบ้านให้สัตว์เลี้ยงที่ไม่มีใครดูแล เพราะถ้าสัตว์เลี้ยงไน้บ้านมีบ้านอยู่ จะไม่มีการทำร้ายสัตว์เกิดขึ้น ส่วนเรื่องการดูแลสัตว์เลี้ยงที่มีเจ้าของ ควรออกกฎหมาย
1.ให้สัตว์เลี้ยงมีปลอกคอและออกจากบ้านพร้อมเจ้าของเท่านั้น
2.ต้องมีที่ให้สัตว์เลี้ยงวิ่งเล่น ในหมู่บ้านหรือชุมชน
3.สัตว์เลี้ยงควรได้รับการฝึกจากโรงเรียนฝึกสอนสัตว์เลี้ยง เพื่อให้มีระเบียบ
4.ความรับผิดชอบต่อความผิดของสัตว์เลี้ยง ผู้เลี้ยงสัตว์ควรมีข้อกำหนด มีการลงประวัติการเลี้ยงสัตว์ ว่าปล่อยให้สัตว์เลี้ยงก่อความเดือดร้อนต่อผู้อื่นกี่ครั้ง ถ้าหลายครั้งศาลมีอำนาจสั่งไม่ให้เลี้ยงสัตว์ได้ นอกจากเป็นอาสาที่องกรดูแลสัตว์เลี้ยงในบ้านแห่งประเทศไทย
5.การนำเข้า เพาะพันธุ์ การขายสัตว์เลี้บงจะต้องมีใบรับรอง และสถานที่ขายชัดเจน รวมถึงอาหารและของใช้ต้องมีหน่วยงานมาดูแล
สิ่งที่ผมเสนออาจเป็นทางออกของการที่สัตว์จะไม่ถูกคนทำร้าย และคนจะไม่ต้องทะเลาะกัน ความสะอาดของถนนก็จะมีมากขึ้น สัตว์จะมีที่อยู่ไม่เร่ร่อน บ้านน่าอยู่ขึ้นครับ