สวัสดีครับ ก่อนอื่นต้องขอออกตัวก่อนว่าไอดีนี้เป็นของรุ่นพี่ผม ผมขอยืมพี่เค้ามาใช้โพสต์ระบายความในใจที่มีต่อเน็ตไอดอลคนนึงครับ ผิดพลาดประการใดต้องขออภัยล่วงหน้าไว้ก่อนเลยครับ
เข้าเรื่องกันเลยดีกว่าครับ.....
ผมทำงานอยู่ใจกลางเมืองกรุงเทพ บังเอิญว่าตอนเช้าวันนั้นผมท้องเสียเป็นไข้หนักมาก พี่ที่ทำงานแนะให้ผมไปหาหมอที่รพ.นี้ ซึ่งปกติผมไม่ใช่คนที่ชอบเข้ารพ.เลยสักนิด และไม่เคยนอนรพ.เลยในชีวิต ประกอบกับรพ.ใกล้ๆที่ทำงานเป็นรพ.เอกชนซึ่งแพงมาก ผมนี่เบือนหน้าหนีเลยครับ แต่ทำไงได้ พี่ที่ทำงานบอกเดี๋ยวใช้ประกันให้ ซึ่งผมก็ไปหาหมอ ตอนแรกคิดว่าจะกลับบ้าน แต่พี่ที่ทำงานบอกว่า ให้อยู่แอดมิด 6 ชมอย่างน้อย ไม่งั้นจะต้องเสียเงินเอง ผมก็ต้องจำใจอยู่ เมื่อผมกำลังจะเข้าห้องผู้ป่วย ผมดันไปเห็นนศ.พยาบาลคนนึง น่ารักมาก ซึ่งแว็บนั้น ผมรู้สึกปิ๊งเค้ามาก แต่พี่บุรุษพยาบาลก็ได้เข็นผมเข้าห้องเสียก่อน หลังจากนั้นก็มีนศ.พยาบาลที่ประจำเวรอยู่แถวนั้น มาเฝ้าไข้ ผมก็ไม่ได้สนใจอะไรมาก
วันนี้โทรศัพท์ผมไม่มีเนื่องจากซ่อมอยู่ จึงเล่นไลน์เล่นอินเตอร์เนตไม่ได้เลย มีแต่เครื่องกระโหลกกะลาอันละ 500 5555 ผมก็เลยได้แต่นอนขดไปขดมาดูทีวี ด้วยความที่ไม่คุ้นกับการนอนรพ พยาบาลนำอาหารมาเสิร์ฟ ผมก็งง ว่าเอ้าหรอ ดีๆเนอะ มีให้กินฟรี 555 คือผมคิดอย่างเดียวคือ กลัวเสียตัง ไม่มีจ่ายแน่ๆ ถ้าจ่ายทีบ้านเจ๊ง 555 พอกินข้าวเสร็จสักพัก !!!
มีพยาบาลมาเคาะเรียกอีกละ บอกว่าทานยาค่ะ ผมก็เซง แต่ยังไม่ทันชักสีหน้า ผมก็เห็นพยาบาลคนที่ผมปิ๊ง
#ผมตกใจมาก เค้าตัวเล็ก ขาวๆ หมวยๆ ผมมองหน้าเค้า ผมก็บอกว่า ครับผมๆ ตอนนั้นผมใจเต้นแรงมาก ตอนหยิบแก้วน้ำผมก็ได้จับมือเค้าเล็กน้อย ผมรู้สึกเขินมาก หลังจากเค้าออกไป ผมก็ได้แต่นอนรอว่าเมื่อไรจะได้ทานยาอีก 555 พอตอนหัวค่ำ ใกล้เวลาออก ก็มีพยาบาลมาสามสี่คน มาช่วยวัดไข้ แกะสายน้ำเกลือ บลาๆ แล้วผมก็เจอพยาบาลคนนี้อีก ผมอยากรู้จักเค้ามาก ผมไม่ใช่คนที่จะมานั่งขอเฟส ขอไลน์ มันเหมือนม่อ ผมก็เลยคิดว่า “เอาวะ ทำยังไงดี ผมอยากรู้จักผู้หญิงคนนี้ ผมชอบเค้ามากแล้ว “ ผมก็เลยแอบจำชื่อเค้ามาจากป้ายชื่อ ในขณะที่เค้าใช้เครื่องวัดไข้ไม่เป็น มั่วมาก เค้าก็พยายามวัดไข้ ผมก็ได้แต่เขิน และถือโอกาสจำชื่อเค้ามา จนผมจะออกจากรพ.ผมก็มองหน้าเค้า คิดว่าจากนี้ผมต้องได้เจอเค้าอีกนะ ซึ่งความหวังริบหรี่มาก ในขณะที่ผมรู้สึกหลงรักเค้าเหลือเกิน ตลอดเวลาที่ขับรถกลับบ้านผมจำชื่อเค้า นามสกุลเค้าได้แม่นเลย เมื่อผมถึงบ้านผมก็รีบเซิร์จเป็นภาษาอังกฤษ ปรากฏว่าขึ้นเป็นเค้าหลายเฟสมาก ผมก็เลือกไปดูอันที่ 2 ดันถูกต้อง ผมตกใจยิ่งกว่าเพราะเค้ามีคนติดตามเป็นแสน ผมรู้สึกหมดหวังมากที่อยากจะรู้จักเค้า แต่ผมก็ไม่ละความพยายาม ในเมี่อเราเจอเฟสเค้าแล้ว เราก็ลองทักไป จนเค้าตอบกลับมา ผมดีใจมาก เค้าบอกว่าเค้ากลับมหาลัยแล้วนะ ไม่ต้องป่วยแล้ว เค้าอยู่เวรสุดท้ายพอดี ในขณะที่ผมไม่เคยนอนรพสักครั้งในชีวิต มานอนรพครั้งแรก ผมกลับได้เจอผู้หญิงคนนี้ ซึ่งฝึกงานเวรสุดท้ายพอดี ผมกลับหลงรักเค้าตั้งแต่พบเห็น หลังจากนั้นผมก็ทักเค้า เพราะผมอยากรู้จักเค้า แม้ว่าเค้าจะมองว่าผมอาจเป็นพวกผู้ชายเกรียนๆที่คอยทักเธอไปทุกวันๆไร้สาระบ้าง ม่อบ้าง แต่ผมยังยืนยัน ว่าผมอยากรู้จักเค้ามากกว่านี้
ในขณะที่ผมจะออกจากรพ. ผมก็ไม่คิดว่าเค้าจะเป็นถึงเนตไอดอล ผมได้แต่จำชื่อเค้ามาโดยที่ไม่รู้เลยสักนิดว่าชีวิตนี้จะได้เจอเค้าอีกมั้ย จนวันนึงเค้าได้ตอบผมแล้ว และวันนี้ผมรู้จักกับเค้าแล้ว เค้าอายุน้อยกว่าผมปีนึง ผมเพิ่งอายุ 23 ผมรู้ว่าเค้าสูงเกินไป เค้าอาจจะมีสิทธิ์เลือกผู้ชายดีๆเข้าไปในชีวิตเค้า ผมอยากจะบอกว่า ผมหลงรักเค้าตั้งแต่วันแรกที่ผมเจอเค้า อาจจะเป็นเพราะว่าเค้าสวย เค้าน่ารัก ผมไม่เคยคิดว่าเค้าจะลงมามองผม แต่ผมรู้สึกมีค่าตรงที่ผมได้พยายามอย่างเต็มที่เพื่อที่จะรู้จักผู้หญิงซึ่งเป็นถึงเนตไอดอลอย่างเขา ทุกวันนี้ผมได้คุยกับเค้าเล็กๆน้อยๆกลายเป็นเพื่อนกัน ผมก็ดีใจมากแล้ว แม้ว่าผมจะต้องเจียมตัวก็ตาม แต่ผมรู้สึกกับเค้ามากเหลือเกิน เค้าอาจจะมีคนทีชอบ แต่อยากให้เค้ารู้ว่าผมรู้สึกแบบนี้ เผื่อเค้าจะเปิดมาเจอ ผมรู้ว่าเค้าต้องรู้ว่าเป็นผม "ผมรักเค้ามากนะ"
"จากที่ไม่เคยคิดจะนอนรพ. จากที่เค้าอยู่เวรสุดท้ายพอดี"
"จากที่จะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว กลับตั้งใจเพื่อมาเจอ "
"จากที่ไม่คิดว่าเค้าจะรับรู้ เค้าก็ได้รับรู้" นี่คือความบังเอิญและความตั้งใจของผม
ปล.ขออภัยหากเนื้อเรื่องดูเพ้อเจ้อนะครับ แหะๆ >< ผมแค่อยากแชร์ความรู้สึกผู้ชายคนนึงออกไป เท่านั้นเองครับ ^^
" รักแรกพบ.(พยาบาล) " จากความบังเอิญและความตั้งใจ
เข้าเรื่องกันเลยดีกว่าครับ.....
ผมทำงานอยู่ใจกลางเมืองกรุงเทพ บังเอิญว่าตอนเช้าวันนั้นผมท้องเสียเป็นไข้หนักมาก พี่ที่ทำงานแนะให้ผมไปหาหมอที่รพ.นี้ ซึ่งปกติผมไม่ใช่คนที่ชอบเข้ารพ.เลยสักนิด และไม่เคยนอนรพ.เลยในชีวิต ประกอบกับรพ.ใกล้ๆที่ทำงานเป็นรพ.เอกชนซึ่งแพงมาก ผมนี่เบือนหน้าหนีเลยครับ แต่ทำไงได้ พี่ที่ทำงานบอกเดี๋ยวใช้ประกันให้ ซึ่งผมก็ไปหาหมอ ตอนแรกคิดว่าจะกลับบ้าน แต่พี่ที่ทำงานบอกว่า ให้อยู่แอดมิด 6 ชมอย่างน้อย ไม่งั้นจะต้องเสียเงินเอง ผมก็ต้องจำใจอยู่ เมื่อผมกำลังจะเข้าห้องผู้ป่วย ผมดันไปเห็นนศ.พยาบาลคนนึง น่ารักมาก ซึ่งแว็บนั้น ผมรู้สึกปิ๊งเค้ามาก แต่พี่บุรุษพยาบาลก็ได้เข็นผมเข้าห้องเสียก่อน หลังจากนั้นก็มีนศ.พยาบาลที่ประจำเวรอยู่แถวนั้น มาเฝ้าไข้ ผมก็ไม่ได้สนใจอะไรมาก
วันนี้โทรศัพท์ผมไม่มีเนื่องจากซ่อมอยู่ จึงเล่นไลน์เล่นอินเตอร์เนตไม่ได้เลย มีแต่เครื่องกระโหลกกะลาอันละ 500 5555 ผมก็เลยได้แต่นอนขดไปขดมาดูทีวี ด้วยความที่ไม่คุ้นกับการนอนรพ พยาบาลนำอาหารมาเสิร์ฟ ผมก็งง ว่าเอ้าหรอ ดีๆเนอะ มีให้กินฟรี 555 คือผมคิดอย่างเดียวคือ กลัวเสียตัง ไม่มีจ่ายแน่ๆ ถ้าจ่ายทีบ้านเจ๊ง 555 พอกินข้าวเสร็จสักพัก !!!
มีพยาบาลมาเคาะเรียกอีกละ บอกว่าทานยาค่ะ ผมก็เซง แต่ยังไม่ทันชักสีหน้า ผมก็เห็นพยาบาลคนที่ผมปิ๊ง
#ผมตกใจมาก เค้าตัวเล็ก ขาวๆ หมวยๆ ผมมองหน้าเค้า ผมก็บอกว่า ครับผมๆ ตอนนั้นผมใจเต้นแรงมาก ตอนหยิบแก้วน้ำผมก็ได้จับมือเค้าเล็กน้อย ผมรู้สึกเขินมาก หลังจากเค้าออกไป ผมก็ได้แต่นอนรอว่าเมื่อไรจะได้ทานยาอีก 555 พอตอนหัวค่ำ ใกล้เวลาออก ก็มีพยาบาลมาสามสี่คน มาช่วยวัดไข้ แกะสายน้ำเกลือ บลาๆ แล้วผมก็เจอพยาบาลคนนี้อีก ผมอยากรู้จักเค้ามาก ผมไม่ใช่คนที่จะมานั่งขอเฟส ขอไลน์ มันเหมือนม่อ ผมก็เลยคิดว่า “เอาวะ ทำยังไงดี ผมอยากรู้จักผู้หญิงคนนี้ ผมชอบเค้ามากแล้ว “ ผมก็เลยแอบจำชื่อเค้ามาจากป้ายชื่อ ในขณะที่เค้าใช้เครื่องวัดไข้ไม่เป็น มั่วมาก เค้าก็พยายามวัดไข้ ผมก็ได้แต่เขิน และถือโอกาสจำชื่อเค้ามา จนผมจะออกจากรพ.ผมก็มองหน้าเค้า คิดว่าจากนี้ผมต้องได้เจอเค้าอีกนะ ซึ่งความหวังริบหรี่มาก ในขณะที่ผมรู้สึกหลงรักเค้าเหลือเกิน ตลอดเวลาที่ขับรถกลับบ้านผมจำชื่อเค้า นามสกุลเค้าได้แม่นเลย เมื่อผมถึงบ้านผมก็รีบเซิร์จเป็นภาษาอังกฤษ ปรากฏว่าขึ้นเป็นเค้าหลายเฟสมาก ผมก็เลือกไปดูอันที่ 2 ดันถูกต้อง ผมตกใจยิ่งกว่าเพราะเค้ามีคนติดตามเป็นแสน ผมรู้สึกหมดหวังมากที่อยากจะรู้จักเค้า แต่ผมก็ไม่ละความพยายาม ในเมี่อเราเจอเฟสเค้าแล้ว เราก็ลองทักไป จนเค้าตอบกลับมา ผมดีใจมาก เค้าบอกว่าเค้ากลับมหาลัยแล้วนะ ไม่ต้องป่วยแล้ว เค้าอยู่เวรสุดท้ายพอดี ในขณะที่ผมไม่เคยนอนรพสักครั้งในชีวิต มานอนรพครั้งแรก ผมกลับได้เจอผู้หญิงคนนี้ ซึ่งฝึกงานเวรสุดท้ายพอดี ผมกลับหลงรักเค้าตั้งแต่พบเห็น หลังจากนั้นผมก็ทักเค้า เพราะผมอยากรู้จักเค้า แม้ว่าเค้าจะมองว่าผมอาจเป็นพวกผู้ชายเกรียนๆที่คอยทักเธอไปทุกวันๆไร้สาระบ้าง ม่อบ้าง แต่ผมยังยืนยัน ว่าผมอยากรู้จักเค้ามากกว่านี้
ในขณะที่ผมจะออกจากรพ. ผมก็ไม่คิดว่าเค้าจะเป็นถึงเนตไอดอล ผมได้แต่จำชื่อเค้ามาโดยที่ไม่รู้เลยสักนิดว่าชีวิตนี้จะได้เจอเค้าอีกมั้ย จนวันนึงเค้าได้ตอบผมแล้ว และวันนี้ผมรู้จักกับเค้าแล้ว เค้าอายุน้อยกว่าผมปีนึง ผมเพิ่งอายุ 23 ผมรู้ว่าเค้าสูงเกินไป เค้าอาจจะมีสิทธิ์เลือกผู้ชายดีๆเข้าไปในชีวิตเค้า ผมอยากจะบอกว่า ผมหลงรักเค้าตั้งแต่วันแรกที่ผมเจอเค้า อาจจะเป็นเพราะว่าเค้าสวย เค้าน่ารัก ผมไม่เคยคิดว่าเค้าจะลงมามองผม แต่ผมรู้สึกมีค่าตรงที่ผมได้พยายามอย่างเต็มที่เพื่อที่จะรู้จักผู้หญิงซึ่งเป็นถึงเนตไอดอลอย่างเขา ทุกวันนี้ผมได้คุยกับเค้าเล็กๆน้อยๆกลายเป็นเพื่อนกัน ผมก็ดีใจมากแล้ว แม้ว่าผมจะต้องเจียมตัวก็ตาม แต่ผมรู้สึกกับเค้ามากเหลือเกิน เค้าอาจจะมีคนทีชอบ แต่อยากให้เค้ารู้ว่าผมรู้สึกแบบนี้ เผื่อเค้าจะเปิดมาเจอ ผมรู้ว่าเค้าต้องรู้ว่าเป็นผม "ผมรักเค้ามากนะ"
"จากที่ไม่เคยคิดจะนอนรพ. จากที่เค้าอยู่เวรสุดท้ายพอดี"
"จากที่จะไม่ได้เจอกันอีกแล้ว กลับตั้งใจเพื่อมาเจอ "
"จากที่ไม่คิดว่าเค้าจะรับรู้ เค้าก็ได้รับรู้" นี่คือความบังเอิญและความตั้งใจของผม
ปล.ขออภัยหากเนื้อเรื่องดูเพ้อเจ้อนะครับ แหะๆ >< ผมแค่อยากแชร์ความรู้สึกผู้ชายคนนึงออกไป เท่านั้นเองครับ ^^