สวัสดีค่ะดิฉันชื่อแพรว(นามสมมุติ) อายุ17ปี กระทู้นี้ขอเป็นกระทู้ระบายน่ะค่ะ เป็นกระทู้แรกที่สร้างขึ้นมาค่ะ
ขออภัยด้วยน่ะค่ะหากมีคำไม่สุภาพหรือผิดพลาดประการใด
ขอเริ่มเลยแล้วกันน่ะค่ะ แพรวเกิดในครอบครัวเท่าที่จำได้คุณพ่อกับคุณแม่เลิกกันตั้งแต่แพรวยังเด็กมากๆ พอพ่อกับแม่แพรวเลิกกันแม่แพรวก็ให้คุณยายกับคุณตาเป็นคนเลี้ยงแพรว ส่วนคุณแม่ไปหางานทำแทบจะไม่ได้กลับบ้าน ส่วนฝ่ายคุณพ่อก็จะมารับแพรวไปเที่ยวบ้างในช่วงปิดเทอมหรือไม่ก็นานๆที หลังจากนั้นแพรวก็ได้อยู่กับคุณยายคุณตาจนเรียกท่านทั้งสองว่าพ่อกับแม่ตามความเคยชิน พอแพรวเข้าอนุบาลคุณแม่กลับมาอยู่กับแพรวคะแต่คุณแม่มีสามีใหม่ก็เข้ามาอยู่บ้านด้วยกันเลย แต่แพรวไม่เรียกพ่อน่ะค่ะแพรวเรียกว่าลุงแทน55555 ตอนนั้นคือในความรู้สึกแพรวยังไม่ค่อยสนิทกับคุณแม่เท่าไหร่ก็มีคุยๆกันบ้าง จะติดคุณยายกับคุณตาส่ะมากกว่า พอหลังจากแพรวขึ้นป.1มาก็ขาดการติดต่อจากคุณพ่อไปเลยค่ะ ส่วนคุณแม่มีลูกกับพ่อเลี้ยงอีก1คนตอนแพรวป.4 พอน้องของแพรวอายุได้3เดือนกว่า คุณแม่ก็ซื้อบ้านแล้วย้ายบ้านมาอยู่เลยคะ พอหลังจากนั้นขึ้นป.5 พ่อเลี้ยงกับคุณแม่ในหนึ่งปีจะต้องมีทะเลาะกันทุกครั้งแล้วก็คืนดีกันทุกครั้งถึงแม้จะยืนยันว่าจะเลิกขาดจริงๆก็ตาม55555
มีวันนึงคุณแม่ตีแพรวคะตอนนั้นกำลังจะล้างจาน ไอ้เราก็งงคะว่าแม่ตีทำไม แม่ก็ด่าแพรวฉอดๆๆทั้งตีทั้งด่าจับของโยนใส่บ้างไม้กวาดบ้าง เชื่อมั้ยคะใน1เดือนแม่ตีแพรวเกือบแทบทุกวัน แต่แพรวไม่เถียงน่ะทุกครั้งเอาแต่ร้องไห้ตลอดไม่เถียงก้มหน้าให้แม่ตีตลอดเลยค่ะ ไม่ใช่ไม่มีคนห้ามน่ะยายแพรวต้องออกไปทำงานทุกเช้า ทุกครั้งยายก็ไม่รู้ค่ะ TT แพรวเคยคิดที่จะหนีออกจากบ้านด้วยน่ะค่ะแต่แพรวสงสารคุณยายแถมยังเด็กมาก เลยทำตัวให้ดีขึ้นแต่ก็เท่านั้นแหละค่ะแม่ก็ยังตีเหมือนเดิมแถมรุนแรงขึ้นกว่าเดิมทั้งถีบ หยิกผม เหยียบหัวบ้างโอ้ยสารพัดมากๆค่ะ จนขึ้นป.6 คุณแม่ก็ยังเป็นเหมือนเดิมค่ะยิ่งเวลาโมโหมาก็ยิ่งวีนใหญ่จนแพรวนี้สั่นตลอดเวลาก็พยายามห่างจากคุณแม่ให้มากที่สุด
สุดท้ายแพรวเป็นเด็กเก็บกฎไปเลยค่ะไม่สุงสิงไม่คุยกับคุณแม่เลยค่ะจนกลายเป็นความเคยชินเวลาทำอะไรนี้มีแอบๆทำนะอย่างเช่นเวลาหิวตอนกลางคืนนี้จะแอบไปเปิดตู้เย็นแล้วหาอะไรกิน แพรวจะกลัวตลอดกลัวคุณแม่มาด่า55555 แต่เวลาอยู่บ้านกับคุณยายคุณตาหรือคนเดียวนี้ เหมือนแมวไม่อยู่หนูร่าเริงขึ้นมาทันที55555
แพรวก็อยู่แบบนี้มาตลอดจนใกล้จะจบม.3 แพรวดันไปติด0เลยค่ะ แม่บอกจะให้เรียน กศน. โรงเรียนที่มันเป็นสายอาชีพอะไรแบบนี้หนะค่ะ ไอ้เราก็ไม่อยากเรียนแม่จะเอาแพรวเรียนให้ได้เลยค่ะ เวลากินข้าวแพรวจะแอบบอกคุณยายให้คุณยายไปคุยกับคุณแม่ให้ คุณยายก็บอกว่าหมดทางแล้ว แม่แกจะเอาแกเรียนกศน.ให้ได้ แพรวก็ร้องไห้ทุกวันเลยค่ะร้องให้คุณแม่ได้ยินเลย คิดว่าแม่จะใจอ่อนบ้างแต่ไม่เลยค่ะยังยืนยันเหมือนเดิม จนแพรวหาทางติดต่อคุณพ่อได้ แพรวเลยบอกพ่อทุกอย่างที่ผ่านมา พ่อก็เลยรับแพรวมาอยู่ด้วย แพรวก็บอกคุณยายค่ะบอกว่าจะไปอยู่กับพ่อ คุณยายแพรวนี้ร้องไห้ด้วยเลยค่ะ บอกว่าถ้าอยู่กับพ่อแกไม่ได้ก็ขอให้กลับมาน่ะลูกน่ะ แพรวก็น้ำตาไหลไปด้วยเลยคะ ก็บอกคุณยายว่า จะมาเยี่ยมบ่อยๆไม่ต้องเป็นห่วงดูแลตัวเองดีๆนะ แพรวไหว้คุณยายเสร็จก็หอบกระเป๋าออกมา ตอนแรกกะว่าจะไม่มองคุณแม่ แต่ก็ต้องบอกลาท่านก่อนแต่ท่านก็ไม่สนใจค่ะ แพรวเลยหอบกระเป๋าออกมารอพ่อที่หน้าปากซอย จนคุณป้าข้างบ้านแกเดินมาถามว่าจะไปไหน แพรวเลยบอกไปตรงๆเลยค่ะว่าจะไปอยู่กับคุณพ่อ แกก็นิสัยดีมากๆเลยค่ะแกบอก "ไม่ต้องเป็นห่วงน่ะเดี่ยวจะคอยดูให้ไปเถอะให้โชคดีน่ะลูก แม่แกมันคนไร้เหตุผลอย่าไปถือสาเลยลูกเอ้ย" แพรวร้องไห้เลยค่ะหลังจากได้ยินป้าแกพูดเรื่องแม่555555 หลังจากนั้นคุณพ่อก็มารับไปอยู่ด้วยค่ะ แต่ไม่ได้อยู่หลังเดียวกันกับคุณพ่อซึ่งคุยกันก่อนหน้านี้แล้วว่าพ่อมีภรรยาใหม่ซึ่งมีลูกติดมาด้วยเป็นผู้ชายถ้าเราจะเข้าไปอยู่มันจะดูไม่งาม แพรวเลยต้องไปอยู่ที่บ้านของคุณอาอยู่ใกล้ๆกันกับบ้านคุณพ่อนั้นแหละค่ะ คุณอานิสัยดีมากค่ะ แพรงก็อาศัยอยู่ที่นี้จนถึงปัจจุบันใช่ว่าจะราบรื่นขนาดนั้นน่ะค่ะ มีทั้งคำดูถูกว่าไม่เอาไหนสาระพัดจากปากคนในบ้านหลังนี้ แต่คุณพ่อกับคุณอาบอกอย่าไปสนใจ5555 แพรวอยู่ที่นี้จะ2ปีแล้วยังไม่ชินเลยค่ะ ยังติดนิสัยแอบๆทำอยู่ ขนาดจะกินข้าวนี้ยังแอบย่องไปหยิบถ้วยจานเลยค่ะ555555 เป็นอะไรก็ไม่รู้นิสัยเดิมๆตั้งแต่เด็กๆ ส่วนคุณพ่อไม่ค่อยจะสนใจเท่าไหร่ค่ะ บ้านหลังนี้อยู่ใครอยู่มันไม่มีใครสนใจหรอกค่ะเวลาจะไปไหนมาไหนนี้แทบไม่ต้องบอกว่าไปไหนเลยขอแค่ให้เข้าบ้าน แต่ยังยืนยันค่ะว่ายังเป็นเด็กดีอยู่ค่ะแพรวได้เรียนมัธยมที่อยากเรียน แพรวจะตั้งใจเรียนให้สมกับที่แพรวทุ่มเทแบบนี้ ส่วนคุณยายปัจจุบันเราคุยโทรศัพท์กันเกือบทุกวันเลยค่ะ อุ่นใจเหมือนเดิม ส่วนคุณแม่เรายังไม่ได้คุยกับท่านเลยค่ะเคยคิดจะไปขอโทษแต่ไม่รู้จะเริ่มยังไง มีความรู้สึกเขินๆอายๆกลัวๆด้วยเนาะ เพราะไม่สนิทกับคุณแม่เลย แต่จะต้องมีสักวันค่ะที่เราจะได้กลับไปขอโทษคุณแม่
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านน่ะค่ะ ขอบคุณมากๆค่ะ
หลุดพ้น... จากความปวดใจมา5ปี
ขออภัยด้วยน่ะค่ะหากมีคำไม่สุภาพหรือผิดพลาดประการใด
ขอเริ่มเลยแล้วกันน่ะค่ะ แพรวเกิดในครอบครัวเท่าที่จำได้คุณพ่อกับคุณแม่เลิกกันตั้งแต่แพรวยังเด็กมากๆ พอพ่อกับแม่แพรวเลิกกันแม่แพรวก็ให้คุณยายกับคุณตาเป็นคนเลี้ยงแพรว ส่วนคุณแม่ไปหางานทำแทบจะไม่ได้กลับบ้าน ส่วนฝ่ายคุณพ่อก็จะมารับแพรวไปเที่ยวบ้างในช่วงปิดเทอมหรือไม่ก็นานๆที หลังจากนั้นแพรวก็ได้อยู่กับคุณยายคุณตาจนเรียกท่านทั้งสองว่าพ่อกับแม่ตามความเคยชิน พอแพรวเข้าอนุบาลคุณแม่กลับมาอยู่กับแพรวคะแต่คุณแม่มีสามีใหม่ก็เข้ามาอยู่บ้านด้วยกันเลย แต่แพรวไม่เรียกพ่อน่ะค่ะแพรวเรียกว่าลุงแทน55555 ตอนนั้นคือในความรู้สึกแพรวยังไม่ค่อยสนิทกับคุณแม่เท่าไหร่ก็มีคุยๆกันบ้าง จะติดคุณยายกับคุณตาส่ะมากกว่า พอหลังจากแพรวขึ้นป.1มาก็ขาดการติดต่อจากคุณพ่อไปเลยค่ะ ส่วนคุณแม่มีลูกกับพ่อเลี้ยงอีก1คนตอนแพรวป.4 พอน้องของแพรวอายุได้3เดือนกว่า คุณแม่ก็ซื้อบ้านแล้วย้ายบ้านมาอยู่เลยคะ พอหลังจากนั้นขึ้นป.5 พ่อเลี้ยงกับคุณแม่ในหนึ่งปีจะต้องมีทะเลาะกันทุกครั้งแล้วก็คืนดีกันทุกครั้งถึงแม้จะยืนยันว่าจะเลิกขาดจริงๆก็ตาม55555
มีวันนึงคุณแม่ตีแพรวคะตอนนั้นกำลังจะล้างจาน ไอ้เราก็งงคะว่าแม่ตีทำไม แม่ก็ด่าแพรวฉอดๆๆทั้งตีทั้งด่าจับของโยนใส่บ้างไม้กวาดบ้าง เชื่อมั้ยคะใน1เดือนแม่ตีแพรวเกือบแทบทุกวัน แต่แพรวไม่เถียงน่ะทุกครั้งเอาแต่ร้องไห้ตลอดไม่เถียงก้มหน้าให้แม่ตีตลอดเลยค่ะ ไม่ใช่ไม่มีคนห้ามน่ะยายแพรวต้องออกไปทำงานทุกเช้า ทุกครั้งยายก็ไม่รู้ค่ะ TT แพรวเคยคิดที่จะหนีออกจากบ้านด้วยน่ะค่ะแต่แพรวสงสารคุณยายแถมยังเด็กมาก เลยทำตัวให้ดีขึ้นแต่ก็เท่านั้นแหละค่ะแม่ก็ยังตีเหมือนเดิมแถมรุนแรงขึ้นกว่าเดิมทั้งถีบ หยิกผม เหยียบหัวบ้างโอ้ยสารพัดมากๆค่ะ จนขึ้นป.6 คุณแม่ก็ยังเป็นเหมือนเดิมค่ะยิ่งเวลาโมโหมาก็ยิ่งวีนใหญ่จนแพรวนี้สั่นตลอดเวลาก็พยายามห่างจากคุณแม่ให้มากที่สุด
สุดท้ายแพรวเป็นเด็กเก็บกฎไปเลยค่ะไม่สุงสิงไม่คุยกับคุณแม่เลยค่ะจนกลายเป็นความเคยชินเวลาทำอะไรนี้มีแอบๆทำนะอย่างเช่นเวลาหิวตอนกลางคืนนี้จะแอบไปเปิดตู้เย็นแล้วหาอะไรกิน แพรวจะกลัวตลอดกลัวคุณแม่มาด่า55555 แต่เวลาอยู่บ้านกับคุณยายคุณตาหรือคนเดียวนี้ เหมือนแมวไม่อยู่หนูร่าเริงขึ้นมาทันที55555
แพรวก็อยู่แบบนี้มาตลอดจนใกล้จะจบม.3 แพรวดันไปติด0เลยค่ะ แม่บอกจะให้เรียน กศน. โรงเรียนที่มันเป็นสายอาชีพอะไรแบบนี้หนะค่ะ ไอ้เราก็ไม่อยากเรียนแม่จะเอาแพรวเรียนให้ได้เลยค่ะ เวลากินข้าวแพรวจะแอบบอกคุณยายให้คุณยายไปคุยกับคุณแม่ให้ คุณยายก็บอกว่าหมดทางแล้ว แม่แกจะเอาแกเรียนกศน.ให้ได้ แพรวก็ร้องไห้ทุกวันเลยค่ะร้องให้คุณแม่ได้ยินเลย คิดว่าแม่จะใจอ่อนบ้างแต่ไม่เลยค่ะยังยืนยันเหมือนเดิม จนแพรวหาทางติดต่อคุณพ่อได้ แพรวเลยบอกพ่อทุกอย่างที่ผ่านมา พ่อก็เลยรับแพรวมาอยู่ด้วย แพรวก็บอกคุณยายค่ะบอกว่าจะไปอยู่กับพ่อ คุณยายแพรวนี้ร้องไห้ด้วยเลยค่ะ บอกว่าถ้าอยู่กับพ่อแกไม่ได้ก็ขอให้กลับมาน่ะลูกน่ะ แพรวก็น้ำตาไหลไปด้วยเลยคะ ก็บอกคุณยายว่า จะมาเยี่ยมบ่อยๆไม่ต้องเป็นห่วงดูแลตัวเองดีๆนะ แพรวไหว้คุณยายเสร็จก็หอบกระเป๋าออกมา ตอนแรกกะว่าจะไม่มองคุณแม่ แต่ก็ต้องบอกลาท่านก่อนแต่ท่านก็ไม่สนใจค่ะ แพรวเลยหอบกระเป๋าออกมารอพ่อที่หน้าปากซอย จนคุณป้าข้างบ้านแกเดินมาถามว่าจะไปไหน แพรวเลยบอกไปตรงๆเลยค่ะว่าจะไปอยู่กับคุณพ่อ แกก็นิสัยดีมากๆเลยค่ะแกบอก "ไม่ต้องเป็นห่วงน่ะเดี่ยวจะคอยดูให้ไปเถอะให้โชคดีน่ะลูก แม่แกมันคนไร้เหตุผลอย่าไปถือสาเลยลูกเอ้ย" แพรวร้องไห้เลยค่ะหลังจากได้ยินป้าแกพูดเรื่องแม่555555 หลังจากนั้นคุณพ่อก็มารับไปอยู่ด้วยค่ะ แต่ไม่ได้อยู่หลังเดียวกันกับคุณพ่อซึ่งคุยกันก่อนหน้านี้แล้วว่าพ่อมีภรรยาใหม่ซึ่งมีลูกติดมาด้วยเป็นผู้ชายถ้าเราจะเข้าไปอยู่มันจะดูไม่งาม แพรวเลยต้องไปอยู่ที่บ้านของคุณอาอยู่ใกล้ๆกันกับบ้านคุณพ่อนั้นแหละค่ะ คุณอานิสัยดีมากค่ะ แพรงก็อาศัยอยู่ที่นี้จนถึงปัจจุบันใช่ว่าจะราบรื่นขนาดนั้นน่ะค่ะ มีทั้งคำดูถูกว่าไม่เอาไหนสาระพัดจากปากคนในบ้านหลังนี้ แต่คุณพ่อกับคุณอาบอกอย่าไปสนใจ5555 แพรวอยู่ที่นี้จะ2ปีแล้วยังไม่ชินเลยค่ะ ยังติดนิสัยแอบๆทำอยู่ ขนาดจะกินข้าวนี้ยังแอบย่องไปหยิบถ้วยจานเลยค่ะ555555 เป็นอะไรก็ไม่รู้นิสัยเดิมๆตั้งแต่เด็กๆ ส่วนคุณพ่อไม่ค่อยจะสนใจเท่าไหร่ค่ะ บ้านหลังนี้อยู่ใครอยู่มันไม่มีใครสนใจหรอกค่ะเวลาจะไปไหนมาไหนนี้แทบไม่ต้องบอกว่าไปไหนเลยขอแค่ให้เข้าบ้าน แต่ยังยืนยันค่ะว่ายังเป็นเด็กดีอยู่ค่ะแพรวได้เรียนมัธยมที่อยากเรียน แพรวจะตั้งใจเรียนให้สมกับที่แพรวทุ่มเทแบบนี้ ส่วนคุณยายปัจจุบันเราคุยโทรศัพท์กันเกือบทุกวันเลยค่ะ อุ่นใจเหมือนเดิม ส่วนคุณแม่เรายังไม่ได้คุยกับท่านเลยค่ะเคยคิดจะไปขอโทษแต่ไม่รู้จะเริ่มยังไง มีความรู้สึกเขินๆอายๆกลัวๆด้วยเนาะ เพราะไม่สนิทกับคุณแม่เลย แต่จะต้องมีสักวันค่ะที่เราจะได้กลับไปขอโทษคุณแม่
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านน่ะค่ะ ขอบคุณมากๆค่ะ