สวัสดีครับเพื่อนๆทุกท่าน ผมตั้งใจสมัครสมาชิกเวปนี้เพื่อมาเขียนกระทู้นี้โดยเฉพาะ
-ท้าวความก่อนนะ ผมอายุตอนนี้ก็30ปี ทำงานเป็นพนักงานบริษัทเอกชน มนุษย์เงินเดือนทั่วไป ยังไม่มีรถยนต์ เช่าอพาท์เม้น เป็นคนต่างจังหวัด แต่มาอยู่ กทม.ได้7-8ปีแล้ว ใช้ชีวิตเรียบง่าย เวลาว่างคือเล่นเกมส์ ดูหนัง(เล่นเกมส์ battlefield3-4ซะส่วนใหญ่) เมื่อสมัยวัยรุ่น 20-25 เป็นคนเจ้าชู้ แต่ไม่เสเพล ไม่เคยจริงจังกับผญ.คนใหน แต่ปัจจุบันเลิกนิสัยนั้นหมดแล้ว.
-ประวัติแฟนผม เธออายุตอนนี้ก็น่าจะ24-25 เป็นคนน่ารัก ร่าเริง นิสัยดีมาก ไม่เที่ยว ไม่ดื่มเหล้า ไม่ยุ่งเกี่ยวกับอบายมุขทุกอย่าง ติดบ้าน(แต่ที่บ้านมีปัญหาครอบครัวนิดหน่อย) เล่นเกมส์ออนไลน์ และเป็นดีเจออนไลน์ใน การีน่า talk talk มีโรคประจำตัวเป็น ทารัสซีเมีย(เลือดจาง)แบบพาหะ เธออยุ่จังหวัด นนทบุรี แจ้งวัฒนะ
-เริ่มรู้จักกันเพราะโลกออนไลน์
-เข้าเรื่องเลยนะครับ ผมได้ตัดสินใจคบกับเธอเมื่อ3ปีก่อน แรกๆก็ไม่คิดจะจริงจัง เพราะตอนนั้นไม่คิดจะมีครอบครัว ชอบใช้ชีวิตตัวคนเดียว เพื่อนฝูงน้อย ยิ่งเพื่อนสนิทยิ่งน้อยไปอีก คิดแค่ว่าอยู่ทำงานใช้เงินเดือนไปวันๆ จนมาเจอแฟน ได้คบกันเป็นแฟนจริงๆจังๆนี่ก็คนแรกเลย ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันสัปดาห์ละ4-5วัน ตลอดระยะเวลา3ปี ผมรู้สึกผูกพันมาก ก่อนผมไปทำงานก้หอมแก้ม จูบหน้าผาก กลับมาก็หอมแก้ม จูบหน้าผาก ผมทำยังงี้ทุกวัน ทั้งบางครั้งคือวันหยุด อดีตของเธอผมก็เคยถาม เธอบอกมีแฟนเก่าก็2-3คน (แต่ตอนนั้นก้เด็กมาก) รักแบบเด็กๆ ซึ่งคนอย่างผมไม่เคยสนอดีตของเธออยู่แล้ว เพราะผมสนแต่ปัจจุบันของเรา ผมก้เคยเล่าอดีตของผมให้เธอฟัง (แต่ก่อนจะคบกัน เคยรู้จักกันแค่ในฐานะพี่น้อง เพราะตอนนั้น เราต่างมีคนคบอยู่ และเธอก็รู้ว่าผมเป็นคนเจ้าชู้) พอต่างฝ่ายต่างเลิกกะคนที่คบ
-ปีแรก ทิ้งระยะสักเดือนนึง เราถึงตัดสินใจคบกันเป็นแฟน แรกๆก็เฉยๆนะ เพราะยังมีผญ.มาติดพันผมอยู่ ซึ่งเธอไม่ชอบ และผมก้เลิกยุ่งกะผญ.เหล่านั้นหมด ตัดสินใจอยู่กับเธอทุกวัน ตัวติดกันยังกะปาท่องโก๋ ผมก็ใช้ชีวิตของผมไปวันๆ ทำงาน เล่นเกมส์ พาเธอไปเดินห้างบางครั้งบางคราว เธอก็ทำงานนะ
แต่เธอจะเปลี่ยนที่ทำงานบ่อย เพราะปัญหาหลายๆอย่าง
- ปี่ที่2ของการคบ เธอเคยขอคำปรึกษาผม แต่ผมแค่ฟังผ่านๆ แล้วก็หันไปอยู่กับเกมส์ต่อ เธอเคยขอคำปรึกษาอะไรหลายๆอย่าง ทั้งเรื่องที่บ้าน ทั้งเรื่องงาน ทั้งเรื่องส่วนตัวเธอเอง(โรคประจำตัว) และทั้งเรื่องอนาคตของเรา และผมก็ฟังแค่ผ่านๆ ให้คำปรึกษาเล้กน้อย ไม่ค่อยสนใจ บางทีเธอชวนไปเที่ยว ผมก้ไปบ้าง ไม่ไปบ้าง แล้วแต่อารมณ์ผม แล้วก็ใช้ชีวิต วนเวียน แบบเดิมๆ
-จนเข้าปีที่3 ความคิดเธอเริ่มเปลี่ยน มีวันนึงเธอเริ่มถามผมถึงเรื่องอนาคต ว่าจะเอายังไงต่อไป ผมก็ตอบแบบส่งเดชไปว่า อยู่ไปวันๆนี่ละ ทำงาน เล่นเกมส์ ก็มีความสุขแล้ว พอผมพูดจบเธอก็เงียบ แล้วก็ดำเนินชีวิตของเธอต่อไป ชีวิตรักของเรา วนเวียนอยู่แบบนี้ และเธอก็ออกจากงาน เมื่อเดือน ต.ค 57 จนปลายปี57 คือ ก่อนปีใหม่ วันที่26 เธอไปเที่ยวกะครอบครัวที่เชียงใหม่(ที่บ้านเธอ มีรีสอทร์อยู่ทางก่อนขึ้นไป ปาย) ผมก็ติดต่อเธอบ้าง ตามประสาแฟน เห็นเธอเที่ยวแล้วถ่ายรูปโพสลงเฟส แล้วดูเธอมีความสุขมาก ผมก้ดีใจที่เธอมีความสุข
จนมาวันที่1 ม.ก. 58 ทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เธอกลับมา กทม. แล้วผมก้โทรหาแฟน เธอไม่รับ และไม่มีการตอบรับจากการสื่อสารใดๆเลย ทั้งโทรศัพท์และโซเชี่ยล แต่ตอนนั้นผมคิดว่าเธอคงเพลียกับการเดินทางและต้องการพักผ่อน ผมเลยรอไปจนถึงวันที่3 ม.ค 58 และทุกๆอย่างก็เหมือนเดิม ผมไม่สามารถติดต่อเธอได้เลย ผมเริ่มร้อนใจ อยู่ไม่สุข คิดหาวิธีทุกอย่างที่ติดต่อเธอได้ จนไปเจอพี่ที่ทำงานเธอ ผมเลยเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง พี่ที่ทำงานเธอก็บอกว่าติดต่อเธอไม่ได้เหมือนกัน ทุกคนร้อนใจ เป็นห่วง ผมก็เลยให้พี่แกไปที่บ้านแฟนผม(แต่ผมติดธุระที่ ตจว.) พี่แกก็โทรมาบอกว่า แฟนเราอยู่บนบ้าน ไม่มีอะไรหรอก ปลอดภัยดี ผมเลยสบายใจ
แต่เธอก็ยังไม่คุยกับผมอยู่ดี จนมาวันที่ 4 ม.ค 58 ตอนเย็น เธอทักเฟสมาบอกว่า ***อย่ารอเธอเลย ไม่มีประโยชน์ที่จะมารอแล้ว ทุกอย่างมันเปลียนไปหมดแล้ว บลาๆ แล้วประโยคที่ทำให้ผมรู้สึกคือ เธอบอกว่า... ***นู๋ให้โอกาสป๊า มา2ปีแล้ว ทั้งเรื่องขอคำปรึกษาเรื่องต่างๆนาๆ เรื่องอนาคต ซึ่งป๊าไม่เคยสนใจที่จะฟัง เพราะมัวเล่นแต่เกมส์ และต่อไป ป๊าต้องยืนด้วยตัวของตัวเองแล้ว*** และก่อนหน้านั้นเรื่องซูชิที่เธออยากกิน และเธอหิว แล้วผมบอกว่าจะไปซื้อให้ แต่สุดท้ายผมก้เล่นแต่เกมส์จนเลยเวลาร้านซูชิปิด เธอโมโห และงอนผม เก็บกระเป๋าโน๊ตบุ๊ค(ที่เธอใช้จัดรายการการีน่า Talk Talk) เสื้อผ้า หนีกลับบ้าน เวลาน่าจะ4ทุ่มกว่าๆ โดยที่ผมตอนนั้นไม่ได้สนใจที่จะตามง้อเธอหรือตามไปดุแลเธอ และผมก็เล่นเกมส์ต่อ ***และมารู้ทีหลังว่า เธอผูกใจเจ็บและตัดสินใจจะเลิกกับผมเพราะเหตุการณ์นี้ เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นน่าจะเดือน พ.ย 57 จนทุกอย่างเริ่มชัดเจน ต้นปี58
ผมตามง้อขอคืนดีเธออยู่จนทุกวันนี้ก็ยังไม่สำเร็จ เพราะรู้ตัวเองว่าผิดที่ดูแลเธอไม่ดีพอ และขอโทษ พร้อมขอโอกาสเพื่อเริ่มต้นใหม่ แต่ดูมันก็ชั่งจะไร้ผล เธอตัดสินใจคบหาดูใจกับผู้ชายคนใหม่ (คนที่เธอรุ้จักใน การีน่า talk talk เพราะเล่นเกมส์ออนไลน์ด้วยกันบ่อย) การติดต่อ เธอไม่รับสาย แต่ก็มีตอบทางข้อความเฟสบ้าง เพียงประโยคสั้นๆ ต่างกับผมที่พิมพ์ไป3-4 บรรทัด คำที่เธอตอบมา มันดูเฉยชา ห่างเหิน แต่สำหรับผม คงไม่ต้องบรรยายอารมณ์นะว่ามันจะรู้สึกยังไง
ผมเริ่มที่จะอยากตามเธอกลับมา เปิดgoogle map หาที่อยู่บ้านเธอ(เพราะตลอด3ปีที่คบกัน ไม่เคยไปบ้านเธอเลย ทั้งๆที่เธอเคยชวน แต่ผมปฏิเสธ) แล้วผมก้ตามไปที่บ้านเธอจนพบ เราได้คุยกัน ได้เปิดใจคุยกัน เธอร้องไห้ ผมร้องไห้ ผมขอให้เธออภัยให้ผมในเรื่องที่ผ่านๆมา เธอตอบตกลง ...แต่เธอพูดประโยคนี้ว่า ***เธอให้อภัยผมหมดทุกอย่าง แต่ไม่ขอกลับไปเป็นเหมือนเดิม*** เพียงประโยคนี้ ทำผมร้องไห้โฮ เข่าอ่อน มือแทบไม่มีเรี่ยวแรงเกาะประตูบ้านคุยต่อ เพราะในหัวผม ภาพเก่าๆที่เธอได้ถามผมตลอดมันย้อนกลับมา ผมไม่เคยดูแลเธอได้ดีเลย ผมโทษตัวเอง ที่มีคนรักดีๆแล้ว แต่ไม่สามารถรักษาไว้ได้ บัดนี้มันสายไปหมดแล้ว และในหัวก็คิดไปถึงเรื่องต่างๆที่เธอเคยบอกไว้ แต่ผมยังไม่ได้ทำให้เธอ คือ เธออยากกินซูชิ เธออยากไปเที่ยวเกาะเกล็ด เธออยากได้เคสโทรศัพท์น่ารักๆ เธอชอบคนที่สามารถให้คำปรึกษาเวลาที่เธอต้องการ ซึ่งที่กล่าวมา ผมยังไม่สามารถทำให้เธอได้เลย ผมพุดอะไรไม่ออก ทุกอย่างมันจุกอยู่ที่คอ
ผมกลับมาห้อง อาการเศร้าก็ยังไม่หายจนทุกวันนี้ เดินไปไหนๆ คนรอบข้างถามตลอดว่าแฟนไปใหน เพราะปกติจะเห็นเดินคู่กันตลอด ผมตอบใครไม่ได้ มันจุกอยู่ที่คอ ได้แต่ก้มหน้าแล้วเดินหนี หลบมาร้องไห้บนห้อง คนเดียว ผมไม่มีเพื่อนให้ปรับทุกข์ อัดอั้นความเสียใจไม่ไหว ผมก็ระบายเป็นสถานะในเฟสบุ๊ค จนเพื่อนๆในเฟสบุ๊คเริ่มมีเข้ามาให้ปรับทุกข์ ผมผิดเองที่ไม่ค่อยสนใจเธอ ไม่ดุแลเธอให้ดี นี่คือความทุกข์ทรมานของผมกับรักครั้งแรกของผม ผมได้รับความรักจากคนๆเดียวที่ทำให้ผมเป็นทุกข์ ผมอาวรเธอ อยากให้เธอกลับมา และผมก็โมโหตัวเองที่ดูแลเธอไม่ดี จนทุกอย่างมันลงเอยแบบนี้
ผมต้องคุยกะแม่ผม ผมถึงรู้สึกดีขึ้นนิดหน่อย
- ผมเลยอยากถามเพื่อนๆที่เลิกกับแฟนด้วยเหตุผลต่างๆนาๆว่า เพื่อนๆผ่านจุดนี้ไปได้ยังไงครับ? ช่วยบอกผมที เพราะตอนนี้ผมทุกข์ใจมาก ความรักของผมมันยิ่งกว่าความรัก เพราะมันคือความผุกพัน อยู่ด้วยกันเกือบทุกวัน ภาพทุกภาพที่เราเคยใช้ชีวิตร่วมกัน มันย้อนมาหาผมทุกครั้งที่ผมหลับตานอน มันนอนไม่หลับ ถึงหลับก็หลับไม่สนิท จิตใจผมมันยังวนเวียนอยู่ที่เธอ ผมนอนร้องไห้ทุกคืน เห็นรูปภาพบรรยากาศเก่าๆในเฟส น้ำตาผมก้ไหลไม่หยุด ทั้งภาพเธอตอนจัดรายการดีเจของ การีน่า talk talk ทั้งวีดีโอที่แฟนคลับเธอทำให้ เห็นเธอเต้น เห็นเธอหัวเราะ เห็นเธอมีความสุข ภาพเหล่านั้นมันคืออดีตที่สวยงาม ที่ผมจะไม่เจอมันอีกแล้ว ผมทำใจไม่ได้ครับ ทุกวันนี้ผมก้ยังทำใจไม่ได้ นึกถึงทีไรผมก็ ร้องไห้ตลอด
-เพื่อนๆผ่านจุดนี้มาได้อย่างไรบ้างครับ?
ช่วยบอกผมที. ขอบคุณครับ
เพิ่งเลิกกับแฟนที่คบกันและอยู่ด้วยกันทุกวันตลอด3ปี.
-ท้าวความก่อนนะ ผมอายุตอนนี้ก็30ปี ทำงานเป็นพนักงานบริษัทเอกชน มนุษย์เงินเดือนทั่วไป ยังไม่มีรถยนต์ เช่าอพาท์เม้น เป็นคนต่างจังหวัด แต่มาอยู่ กทม.ได้7-8ปีแล้ว ใช้ชีวิตเรียบง่าย เวลาว่างคือเล่นเกมส์ ดูหนัง(เล่นเกมส์ battlefield3-4ซะส่วนใหญ่) เมื่อสมัยวัยรุ่น 20-25 เป็นคนเจ้าชู้ แต่ไม่เสเพล ไม่เคยจริงจังกับผญ.คนใหน แต่ปัจจุบันเลิกนิสัยนั้นหมดแล้ว.
-ประวัติแฟนผม เธออายุตอนนี้ก็น่าจะ24-25 เป็นคนน่ารัก ร่าเริง นิสัยดีมาก ไม่เที่ยว ไม่ดื่มเหล้า ไม่ยุ่งเกี่ยวกับอบายมุขทุกอย่าง ติดบ้าน(แต่ที่บ้านมีปัญหาครอบครัวนิดหน่อย) เล่นเกมส์ออนไลน์ และเป็นดีเจออนไลน์ใน การีน่า talk talk มีโรคประจำตัวเป็น ทารัสซีเมีย(เลือดจาง)แบบพาหะ เธออยุ่จังหวัด นนทบุรี แจ้งวัฒนะ
-เริ่มรู้จักกันเพราะโลกออนไลน์
-เข้าเรื่องเลยนะครับ ผมได้ตัดสินใจคบกับเธอเมื่อ3ปีก่อน แรกๆก็ไม่คิดจะจริงจัง เพราะตอนนั้นไม่คิดจะมีครอบครัว ชอบใช้ชีวิตตัวคนเดียว เพื่อนฝูงน้อย ยิ่งเพื่อนสนิทยิ่งน้อยไปอีก คิดแค่ว่าอยู่ทำงานใช้เงินเดือนไปวันๆ จนมาเจอแฟน ได้คบกันเป็นแฟนจริงๆจังๆนี่ก็คนแรกเลย ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันสัปดาห์ละ4-5วัน ตลอดระยะเวลา3ปี ผมรู้สึกผูกพันมาก ก่อนผมไปทำงานก้หอมแก้ม จูบหน้าผาก กลับมาก็หอมแก้ม จูบหน้าผาก ผมทำยังงี้ทุกวัน ทั้งบางครั้งคือวันหยุด อดีตของเธอผมก็เคยถาม เธอบอกมีแฟนเก่าก็2-3คน (แต่ตอนนั้นก้เด็กมาก) รักแบบเด็กๆ ซึ่งคนอย่างผมไม่เคยสนอดีตของเธออยู่แล้ว เพราะผมสนแต่ปัจจุบันของเรา ผมก้เคยเล่าอดีตของผมให้เธอฟัง (แต่ก่อนจะคบกัน เคยรู้จักกันแค่ในฐานะพี่น้อง เพราะตอนนั้น เราต่างมีคนคบอยู่ และเธอก็รู้ว่าผมเป็นคนเจ้าชู้) พอต่างฝ่ายต่างเลิกกะคนที่คบ
-ปีแรก ทิ้งระยะสักเดือนนึง เราถึงตัดสินใจคบกันเป็นแฟน แรกๆก็เฉยๆนะ เพราะยังมีผญ.มาติดพันผมอยู่ ซึ่งเธอไม่ชอบ และผมก้เลิกยุ่งกะผญ.เหล่านั้นหมด ตัดสินใจอยู่กับเธอทุกวัน ตัวติดกันยังกะปาท่องโก๋ ผมก็ใช้ชีวิตของผมไปวันๆ ทำงาน เล่นเกมส์ พาเธอไปเดินห้างบางครั้งบางคราว เธอก็ทำงานนะ
แต่เธอจะเปลี่ยนที่ทำงานบ่อย เพราะปัญหาหลายๆอย่าง
- ปี่ที่2ของการคบ เธอเคยขอคำปรึกษาผม แต่ผมแค่ฟังผ่านๆ แล้วก็หันไปอยู่กับเกมส์ต่อ เธอเคยขอคำปรึกษาอะไรหลายๆอย่าง ทั้งเรื่องที่บ้าน ทั้งเรื่องงาน ทั้งเรื่องส่วนตัวเธอเอง(โรคประจำตัว) และทั้งเรื่องอนาคตของเรา และผมก็ฟังแค่ผ่านๆ ให้คำปรึกษาเล้กน้อย ไม่ค่อยสนใจ บางทีเธอชวนไปเที่ยว ผมก้ไปบ้าง ไม่ไปบ้าง แล้วแต่อารมณ์ผม แล้วก็ใช้ชีวิต วนเวียน แบบเดิมๆ
-จนเข้าปีที่3 ความคิดเธอเริ่มเปลี่ยน มีวันนึงเธอเริ่มถามผมถึงเรื่องอนาคต ว่าจะเอายังไงต่อไป ผมก็ตอบแบบส่งเดชไปว่า อยู่ไปวันๆนี่ละ ทำงาน เล่นเกมส์ ก็มีความสุขแล้ว พอผมพูดจบเธอก็เงียบ แล้วก็ดำเนินชีวิตของเธอต่อไป ชีวิตรักของเรา วนเวียนอยู่แบบนี้ และเธอก็ออกจากงาน เมื่อเดือน ต.ค 57 จนปลายปี57 คือ ก่อนปีใหม่ วันที่26 เธอไปเที่ยวกะครอบครัวที่เชียงใหม่(ที่บ้านเธอ มีรีสอทร์อยู่ทางก่อนขึ้นไป ปาย) ผมก็ติดต่อเธอบ้าง ตามประสาแฟน เห็นเธอเที่ยวแล้วถ่ายรูปโพสลงเฟส แล้วดูเธอมีความสุขมาก ผมก้ดีใจที่เธอมีความสุข
จนมาวันที่1 ม.ก. 58 ทุกอย่างเริ่มเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เธอกลับมา กทม. แล้วผมก้โทรหาแฟน เธอไม่รับ และไม่มีการตอบรับจากการสื่อสารใดๆเลย ทั้งโทรศัพท์และโซเชี่ยล แต่ตอนนั้นผมคิดว่าเธอคงเพลียกับการเดินทางและต้องการพักผ่อน ผมเลยรอไปจนถึงวันที่3 ม.ค 58 และทุกๆอย่างก็เหมือนเดิม ผมไม่สามารถติดต่อเธอได้เลย ผมเริ่มร้อนใจ อยู่ไม่สุข คิดหาวิธีทุกอย่างที่ติดต่อเธอได้ จนไปเจอพี่ที่ทำงานเธอ ผมเลยเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง พี่ที่ทำงานเธอก็บอกว่าติดต่อเธอไม่ได้เหมือนกัน ทุกคนร้อนใจ เป็นห่วง ผมก็เลยให้พี่แกไปที่บ้านแฟนผม(แต่ผมติดธุระที่ ตจว.) พี่แกก็โทรมาบอกว่า แฟนเราอยู่บนบ้าน ไม่มีอะไรหรอก ปลอดภัยดี ผมเลยสบายใจ
แต่เธอก็ยังไม่คุยกับผมอยู่ดี จนมาวันที่ 4 ม.ค 58 ตอนเย็น เธอทักเฟสมาบอกว่า ***อย่ารอเธอเลย ไม่มีประโยชน์ที่จะมารอแล้ว ทุกอย่างมันเปลียนไปหมดแล้ว บลาๆ แล้วประโยคที่ทำให้ผมรู้สึกคือ เธอบอกว่า... ***นู๋ให้โอกาสป๊า มา2ปีแล้ว ทั้งเรื่องขอคำปรึกษาเรื่องต่างๆนาๆ เรื่องอนาคต ซึ่งป๊าไม่เคยสนใจที่จะฟัง เพราะมัวเล่นแต่เกมส์ และต่อไป ป๊าต้องยืนด้วยตัวของตัวเองแล้ว*** และก่อนหน้านั้นเรื่องซูชิที่เธออยากกิน และเธอหิว แล้วผมบอกว่าจะไปซื้อให้ แต่สุดท้ายผมก้เล่นแต่เกมส์จนเลยเวลาร้านซูชิปิด เธอโมโห และงอนผม เก็บกระเป๋าโน๊ตบุ๊ค(ที่เธอใช้จัดรายการการีน่า Talk Talk) เสื้อผ้า หนีกลับบ้าน เวลาน่าจะ4ทุ่มกว่าๆ โดยที่ผมตอนนั้นไม่ได้สนใจที่จะตามง้อเธอหรือตามไปดุแลเธอ และผมก็เล่นเกมส์ต่อ ***และมารู้ทีหลังว่า เธอผูกใจเจ็บและตัดสินใจจะเลิกกับผมเพราะเหตุการณ์นี้ เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นน่าจะเดือน พ.ย 57 จนทุกอย่างเริ่มชัดเจน ต้นปี58
ผมตามง้อขอคืนดีเธออยู่จนทุกวันนี้ก็ยังไม่สำเร็จ เพราะรู้ตัวเองว่าผิดที่ดูแลเธอไม่ดีพอ และขอโทษ พร้อมขอโอกาสเพื่อเริ่มต้นใหม่ แต่ดูมันก็ชั่งจะไร้ผล เธอตัดสินใจคบหาดูใจกับผู้ชายคนใหม่ (คนที่เธอรุ้จักใน การีน่า talk talk เพราะเล่นเกมส์ออนไลน์ด้วยกันบ่อย) การติดต่อ เธอไม่รับสาย แต่ก็มีตอบทางข้อความเฟสบ้าง เพียงประโยคสั้นๆ ต่างกับผมที่พิมพ์ไป3-4 บรรทัด คำที่เธอตอบมา มันดูเฉยชา ห่างเหิน แต่สำหรับผม คงไม่ต้องบรรยายอารมณ์นะว่ามันจะรู้สึกยังไง
ผมเริ่มที่จะอยากตามเธอกลับมา เปิดgoogle map หาที่อยู่บ้านเธอ(เพราะตลอด3ปีที่คบกัน ไม่เคยไปบ้านเธอเลย ทั้งๆที่เธอเคยชวน แต่ผมปฏิเสธ) แล้วผมก้ตามไปที่บ้านเธอจนพบ เราได้คุยกัน ได้เปิดใจคุยกัน เธอร้องไห้ ผมร้องไห้ ผมขอให้เธออภัยให้ผมในเรื่องที่ผ่านๆมา เธอตอบตกลง ...แต่เธอพูดประโยคนี้ว่า ***เธอให้อภัยผมหมดทุกอย่าง แต่ไม่ขอกลับไปเป็นเหมือนเดิม*** เพียงประโยคนี้ ทำผมร้องไห้โฮ เข่าอ่อน มือแทบไม่มีเรี่ยวแรงเกาะประตูบ้านคุยต่อ เพราะในหัวผม ภาพเก่าๆที่เธอได้ถามผมตลอดมันย้อนกลับมา ผมไม่เคยดูแลเธอได้ดีเลย ผมโทษตัวเอง ที่มีคนรักดีๆแล้ว แต่ไม่สามารถรักษาไว้ได้ บัดนี้มันสายไปหมดแล้ว และในหัวก็คิดไปถึงเรื่องต่างๆที่เธอเคยบอกไว้ แต่ผมยังไม่ได้ทำให้เธอ คือ เธออยากกินซูชิ เธออยากไปเที่ยวเกาะเกล็ด เธออยากได้เคสโทรศัพท์น่ารักๆ เธอชอบคนที่สามารถให้คำปรึกษาเวลาที่เธอต้องการ ซึ่งที่กล่าวมา ผมยังไม่สามารถทำให้เธอได้เลย ผมพุดอะไรไม่ออก ทุกอย่างมันจุกอยู่ที่คอ
ผมกลับมาห้อง อาการเศร้าก็ยังไม่หายจนทุกวันนี้ เดินไปไหนๆ คนรอบข้างถามตลอดว่าแฟนไปใหน เพราะปกติจะเห็นเดินคู่กันตลอด ผมตอบใครไม่ได้ มันจุกอยู่ที่คอ ได้แต่ก้มหน้าแล้วเดินหนี หลบมาร้องไห้บนห้อง คนเดียว ผมไม่มีเพื่อนให้ปรับทุกข์ อัดอั้นความเสียใจไม่ไหว ผมก็ระบายเป็นสถานะในเฟสบุ๊ค จนเพื่อนๆในเฟสบุ๊คเริ่มมีเข้ามาให้ปรับทุกข์ ผมผิดเองที่ไม่ค่อยสนใจเธอ ไม่ดุแลเธอให้ดี นี่คือความทุกข์ทรมานของผมกับรักครั้งแรกของผม ผมได้รับความรักจากคนๆเดียวที่ทำให้ผมเป็นทุกข์ ผมอาวรเธอ อยากให้เธอกลับมา และผมก็โมโหตัวเองที่ดูแลเธอไม่ดี จนทุกอย่างมันลงเอยแบบนี้
ผมต้องคุยกะแม่ผม ผมถึงรู้สึกดีขึ้นนิดหน่อย
- ผมเลยอยากถามเพื่อนๆที่เลิกกับแฟนด้วยเหตุผลต่างๆนาๆว่า เพื่อนๆผ่านจุดนี้ไปได้ยังไงครับ? ช่วยบอกผมที เพราะตอนนี้ผมทุกข์ใจมาก ความรักของผมมันยิ่งกว่าความรัก เพราะมันคือความผุกพัน อยู่ด้วยกันเกือบทุกวัน ภาพทุกภาพที่เราเคยใช้ชีวิตร่วมกัน มันย้อนมาหาผมทุกครั้งที่ผมหลับตานอน มันนอนไม่หลับ ถึงหลับก็หลับไม่สนิท จิตใจผมมันยังวนเวียนอยู่ที่เธอ ผมนอนร้องไห้ทุกคืน เห็นรูปภาพบรรยากาศเก่าๆในเฟส น้ำตาผมก้ไหลไม่หยุด ทั้งภาพเธอตอนจัดรายการดีเจของ การีน่า talk talk ทั้งวีดีโอที่แฟนคลับเธอทำให้ เห็นเธอเต้น เห็นเธอหัวเราะ เห็นเธอมีความสุข ภาพเหล่านั้นมันคืออดีตที่สวยงาม ที่ผมจะไม่เจอมันอีกแล้ว ผมทำใจไม่ได้ครับ ทุกวันนี้ผมก้ยังทำใจไม่ได้ นึกถึงทีไรผมก็ ร้องไห้ตลอด
-เพื่อนๆผ่านจุดนี้มาได้อย่างไรบ้างครับ?
ช่วยบอกผมที. ขอบคุณครับ