ศาลาผีเศร้า ตอน เน่าคาบ้าน สวดส่งวิญญาณสู่ที่ชอบที่ชอบ!!!

วันนี้ไม่มีมุกอะไรมาปล่อยทั้งนั้นครับ อารมณ์มาเต็ม(ฮา)
ผมเชื่อว่าเมื่อคืนคนที่นั่งดูอยู่ด้วยกัน คงรู้สึกไม่ต่างจากผมมากสักเท่าไหร่โดยรวมๆ
ไม่ต้องพูดพล่ามทำเพลง  บอกได้คำเดียวสั้นๆเลยว่าเซ็ง

เซ็งแรก

นักเตะขาดความกระหายในการเล่นเกมส์ฟุตบอลอย่างรุนแรง
เหมือนผู้ชายเฉื่อยชาธรรมดาๆคนนึงที่ไม่ได้กับเมียที่แต่งกันมายี่สิบปีแล้ว
สิ่งที่เราได้เห็นกันมาในช่วงหลังๆคือ  เล่นไม่ดี บุกไม่เยอะ แต่ยิงได้ / ชนะ
สี่ห้านัดหลังนี่หายเกลี้ยงหมด ภาพของทองที่ค่อยๆร่อนลงมาทีละเล็กทีละน้อย
มันFull HDมากที่ได้เห็น"แผล"ของทีมที่ค่อยๆเหวอะออกมาทีละน้อย
(หลังจากที่โดนเคลือบมาด้วยชัยชนะแบบugly winในช่วงก่อนหน้านี้)

คือเล่นในบ้านนะเฮ้ย ทำไมทำเกมส์กันได้โคตรน่าเบื่อขนาดนี้
ผมนั่งดูคู่หัวค่ำ อาร์เซนอล vs สโตรกซิตี้ (ไม่ใช่สโต๊คนะ ฮาาาา)
ยังมันส์กว่านี้อีก บุกกันสนุกเท้าเลย  รูปแบบการบุกก็หลากหลายดี
ยังนั่งคิดอยู่เลยว่า ทีมระดับปืนใหญ่นี่อย่างแย่ก็ควรติดท็อปโฟร์ เล่นกันมันส์มาก
พอมานั่งดูคู่ดึกซึ่งเป็นทีมเราเอง กลับไม่ใช่แบบนั้น  ทั้งๆที่ได้เป็นเจ้าบ้านเหมือนกัน

สุดท้าย กว่าจะปลดบังไคระเบิดพลังออกมาได้ ต้องโดนเค้ายิงก่อน ถึงจะค่อยรู้สึกตัวว่า

"เฮ้ย กูต้องบุกว่ะ"

คือต้องโดนก่อน แล้วพวกพี่ค่อยตะบี้ตะบันบุกเอาคืนกันเหรอครับ มันใช่รึ!!!?
อย่าบอกว่าเป็นแทคติกนะฮะ"บอส" การค่อยๆนวดแบบนี้  คือคุณอาจอ้างได้ถ้ามันแค่จบครึ่งแรก
แต่เข้าครึ่งหลังสภาพก็ไม่ได้ต่างจากเดิมเท่าไหร่เลย  ยังคงน่าเบื่อเหมือนเดิม
เกมส์โคตรช้า และไม่มีทิศทางสุดๆ ค่อยๆไป วัดดวงไปเรื่อยๆเผื่อฟลุค

เวรกรรม โคตรน่าเบื่อเลยจริงๆ  และก็ไม่ใช่ความผิดของอาร์เซนอลที่ผมดูตอนหัวค่ำด้วย
แล้วโดนเอาไปเปรียบเทียบ ... กร๊ากกกกกก   ความผิดทีมตูนี่แหละ เล่นกันได้หัวดาเอ็นดอฟินมากจริงๆ
คือต้องมีดเสียบท้องตัดขั้วปอดให้เกือบตายก่อนใช่ไหมแคลชช์ พวกพี่ถึงรู้สึกตัวได้ว่า ต้องบุก

ผมเกลียดมากจริงๆ กับลักษณะแบบนี้ คือต้องเป็นรองก่อน ถึงจะกระตุ้นได้ ถึงรู้สึกตัวว่า
เฮ้ย ตอนนี้คะแนนตามอยู่นะ เราจะแพ้นะถ้าไม่บุก ถึงค่อยเริ่มบุกจริงๆจังๆ
มันไม่ใช่ปรัชญาของการทำทีมฟุตบอลในแบบที่เราเคยเป็นกันมานาน
นั่นก็คือ

"แมนยูต้องชนะสถานเดียวทุกนัด"

นี่คือความคาดหวังของแฟนบอลอย่างแท้จริงตลอดมา
คือผมไม่ได้เป็นไอ้พวกเสพติดความสำเร็จนะครับ บอกก่อนเลย
ผมชิลๆซะด้วยซ้ำว่า เออ เชียร์แมนยูไนเต็ดมาตั้งนาน ปีสองปีนี้เจอสภาพแบบนี้ซะบ้างก็ดี
เปลี่ยนบรรยากาศให้มันรับรู้การเชียร์บอลในแบบที่"เป็นรอง"บ้าง แพ้บ้างล้มบ้าง
โดนคนอื่นเค้าเหยียดหยามเอาไปล้อกันสนุกสนานบ้างก็ไม่เป็นไร
ผมมองเรื่องนี้เป็น "ธรรมชาติ" ที่ทุกอย่างมีขึ้นมีลง  เพราะงั้นผมเฉยๆ

แต่เพียงเปรียบเทียบให้ฟังว่า สมัยก่อนเราดูบอลกันด้วยลักษณะนั้นจริงๆ
สมัยนี้กลับกลายเป็นว่า มาลุ้นกันนัดต่อนัด แต่ไม่มีนัดไหนเลยที่เรามั่นใจได้ว่า
"กูชนะชัวร์"
ไม่มี.. จริงๆ  ขนาดเจอเยโอวิล นั่งดูยังมีเยี่ยวเหนียวเลย  ผมรู้แฟนแมนยูเข้าใจดี ถ้านั่งดูด้วยกันอยู่
เห็นสภาพทีมเห็นทรงบอลก็น่าจะรู้กันดี

เพราะงั้น นี่คือเซ็งแรก คือ ไม่มีpassionในการบุกเลยจริงๆ
ไร้แรงกระตุ้นมากๆ ซึ่งผมก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร
และกว่าจะรู้ตัวว่า "แมนเชสเตอร์ยูไนเต็ดต้องตะบี้ตะบันบุก"
ก็คือตอนที่โดนนำไปแล้ว ถึงค่อยเริ่มทำ ..
เอ่อพี่ครับ พี่เหลืออีก 20 นาที  ก็จริงอยู่ว่าเยอะ  แต่ก็ไม่ได้มากพอให้พี่ยิงทิ้งยิงขว้างได้นะครับ
เริ่มมาบุกจริงจังตอนนี้  มันไม่ทันหรอกฮะในบางครั้ง  พี่ต้องทำแบบนี้ "ตั้งแต่วินาทีแรกที่เริ่มคิกออฟแล้ว"
เพราะงั้น นี่คือความเซ็งส่วนตัวของผม ที่ผมอยากเห็นเกมส์บุกที่ดุดันกว่านี้ตั้งแต่ต้น
ถึงแม้ทรงบอลจะไม่ดีก็ตาม แต่ถ้าคุณแสดงความมุ่งมั่นออกมาให้เห็น .. พวกเราสัมผัสได้นะจริงๆ
ดูทีมเล็กๆ ทีมเวิร์คเค้าไม่ดี แต่พลังใจเหลือล้น วิ่งสู้ฟัดกับทีมใหญ่ๆได้ตลอด  เล่นฟุตบอลมันอยู่ที่ใจจริงๆ
ถ้าคนนึงหงอย  อีกคนเห็นเพื่อนถอดใจ  พลังของทั้งทีมมันก็หายไปด้วย ..

ขอแค่passionในการบุกน่ะ ทำได้ไหมครับ แพ้ไม่ว่า แต่ต้องสู้