มื่อสักครู่ จขกท. กำลังนั่งอยู่ในเครื่องบินกลับจากต่างประเทศค่ะ โดยปกติแล้วก็จะใส่หูฟัง ฟังเพลงจากมือถือตัวเอง ก็ shuffle เพลงไปเรื่อยๆจนถึงเพลง เพลงหนึ่งที่เรามีความทรงจำกับมันมากมาย ใครจะไปคาดคิดคะว่าเพลงหนึ่งเพลง ที่ใช้เวลาแค่ไม่ถึง5นาที จะสามารถทำให้น้ำตาเราไหลออกมาได้โดยไม่รู้ตัว ..
ตัว จขกท เองอยู่ที่อเมริกามาตั้งแต่อายุ 10 ขวบจนตอนนี้ 24 แล้วค่ะ
ตอนที่เรียน high school อยู่ที่โน่นก็ได้คบหากับผู้ชายคนนึง เขาเป็นคนจีนค่ะ เริ่มต้นจากการที่เขามาแอบชอบเราก่อนประมานเกือบ2ปีได้ค่ะ ก็เริ่มคุยกันจนได้คบกัน ตลอดเวลาที่คบกัน เขาดูแลเราดีมาก ทุกๆอย่างเลยค่ะ เรียกว่าตลอดเวลาที่คบกันมีความสุขมาก เราเข้ากันดีมาก จนกระทั่งเราทั้งคู่เรียนจบ year 12 ของ high school พ่อเค้าตามตัวกลับจีนค่ะ เพราะที่บ้านเค้าเป็นนักธุรกิจใหญ่ เรียกว่าระดับต้นๆของประเทศเลยก็ว่าได้ ตัวเขาเป็นลูกชายคนโตต้องกลับไปสานต่อธุรกิจที่บ้าน และโดนบังคับให้กลับไปเรียนมหาวิทยาลัยที่ประเทศเค้า ส่วนตัวเจ้าของกระทู้ก็กลับมาใช้ชีวิตเรียนต่อที่ประเทศไทยค่ะ
ตลอดเวลาที่ห่างกันก็ we chat หากันทุกวันตามประสาแฟนค่ะ จนหลังๆเค้าต้องเรียนรู้งานเยอะขึ้น ทั้งเรียนทั้งทำงาน ตัวเราเองก็วุ่นกับงานที่มหาลัย ไหนจะเวลาที่ไม่ตรงกันของสองประเทศจนเราเริ่มห่างกันค่ะ .. พอเราเริ่มห่างกัน จากคนที่ไม่งี่เง่าก็เริ่มงี่เง่า ไหนจะความหึงหวง ความไม่เข้าใจกัน ทุกอย่างมาหมดเลยค่ะ จนมันมาถึงสุดทางของเราทั้งคู่ .. ไม่เคยคิดว่าจะมีวันนี้ที่เราต้องจบกัน เพราะความรักของ จขกท เองที่ไม่แข็งแรงพอเองค่ะ เราทนระยะทางไม่ได้ ทนเวลาที่เราเหงาต้องการกำลังใจแล้วทำได้เพียงมองหน้าเค้าในมือถือ ทนความคิดถึงไม่ไหว ..
เพราะตอนที่อยู่อเมริกา เรามีอิสระ มีเวลาให้กัน ถึงแม้จะไม่ได้เรียนที่เดียวกัน แต่ก็นัดเจอกันอาทิตย์ละเกือบทุกวัน ยอมรับค่ะว่ามีอะไรกันแล้ว เพราะเราทั้งคู่จริงจังกันมาก เค้าเคยคุกเข่าขอเราแต่งงานแล้วตอนก่อนเค้ากลับไปจีนค่ะ ทั้งสองครอบครัวรับรู้ และคุยกันไว้แล้วว่าหลังจากเราทั้งคู่เรียนจบ เราจะจัดงานแต่งงานที่ไทยและที่จีน แล้วจะไปสร้างครอบครัวที่ประเทศเค้าค่ะ
หลังจากเลิกกัน จากวันนั้นจนวันนี้ จขกท ไม่เคยมีใครเข้ามาในชีวิตอีก ยอมรับว่ายังลืมเค้าไม่ได้ รักมาก เพราะเป็นรักแรกและผู้ชายคนแรก และตั้งใจไว้แล้วว่าจะให้เค้าอยู่ในใจเราเสมอในฐานะคนแรกและคนสุดท้าย ..
ส่วนตัวเค้า เท่าที่ได้ข่าวมา เค้าหมั้นแล้วค่ะ .. จากผู้หญิงที่เค้าไปดูตัวมา เพราะคนจีน ยิ่งเป็นลูกชายคนโตแล้วอายุประมานนี้ถือว่าต้องมีครอบครัวแล้ว
ยอมรับว่าใจสลายเลยค่ะตอนที่รู้ข่าว ร้องไห้หนักมาก เพราะลึกๆก็หวังมาตลอดมาเราสองคนจะกลับมาคบกัน จะกลับมาสร้างครอบครัวกันแบบที่เราเคยคิดกันไว้ แหวนที่เคยขอเราแต่งก็ยังเก็บไว้อย่างดี ... อยากบอกว่าคิดถึงมาก รักมาก เคยรักเท่าไหร่ยังมากเท่าเดิม และจะไม่มีวันน้อยลง
มีบทเพลงในความทรงจำที่ทำเราน้ำตาไหลกันบ้างมั้ยคะ?
ตัว จขกท เองอยู่ที่อเมริกามาตั้งแต่อายุ 10 ขวบจนตอนนี้ 24 แล้วค่ะ
ตอนที่เรียน high school อยู่ที่โน่นก็ได้คบหากับผู้ชายคนนึง เขาเป็นคนจีนค่ะ เริ่มต้นจากการที่เขามาแอบชอบเราก่อนประมานเกือบ2ปีได้ค่ะ ก็เริ่มคุยกันจนได้คบกัน ตลอดเวลาที่คบกัน เขาดูแลเราดีมาก ทุกๆอย่างเลยค่ะ เรียกว่าตลอดเวลาที่คบกันมีความสุขมาก เราเข้ากันดีมาก จนกระทั่งเราทั้งคู่เรียนจบ year 12 ของ high school พ่อเค้าตามตัวกลับจีนค่ะ เพราะที่บ้านเค้าเป็นนักธุรกิจใหญ่ เรียกว่าระดับต้นๆของประเทศเลยก็ว่าได้ ตัวเขาเป็นลูกชายคนโตต้องกลับไปสานต่อธุรกิจที่บ้าน และโดนบังคับให้กลับไปเรียนมหาวิทยาลัยที่ประเทศเค้า ส่วนตัวเจ้าของกระทู้ก็กลับมาใช้ชีวิตเรียนต่อที่ประเทศไทยค่ะ
ตลอดเวลาที่ห่างกันก็ we chat หากันทุกวันตามประสาแฟนค่ะ จนหลังๆเค้าต้องเรียนรู้งานเยอะขึ้น ทั้งเรียนทั้งทำงาน ตัวเราเองก็วุ่นกับงานที่มหาลัย ไหนจะเวลาที่ไม่ตรงกันของสองประเทศจนเราเริ่มห่างกันค่ะ .. พอเราเริ่มห่างกัน จากคนที่ไม่งี่เง่าก็เริ่มงี่เง่า ไหนจะความหึงหวง ความไม่เข้าใจกัน ทุกอย่างมาหมดเลยค่ะ จนมันมาถึงสุดทางของเราทั้งคู่ .. ไม่เคยคิดว่าจะมีวันนี้ที่เราต้องจบกัน เพราะความรักของ จขกท เองที่ไม่แข็งแรงพอเองค่ะ เราทนระยะทางไม่ได้ ทนเวลาที่เราเหงาต้องการกำลังใจแล้วทำได้เพียงมองหน้าเค้าในมือถือ ทนความคิดถึงไม่ไหว ..
เพราะตอนที่อยู่อเมริกา เรามีอิสระ มีเวลาให้กัน ถึงแม้จะไม่ได้เรียนที่เดียวกัน แต่ก็นัดเจอกันอาทิตย์ละเกือบทุกวัน ยอมรับค่ะว่ามีอะไรกันแล้ว เพราะเราทั้งคู่จริงจังกันมาก เค้าเคยคุกเข่าขอเราแต่งงานแล้วตอนก่อนเค้ากลับไปจีนค่ะ ทั้งสองครอบครัวรับรู้ และคุยกันไว้แล้วว่าหลังจากเราทั้งคู่เรียนจบ เราจะจัดงานแต่งงานที่ไทยและที่จีน แล้วจะไปสร้างครอบครัวที่ประเทศเค้าค่ะ
หลังจากเลิกกัน จากวันนั้นจนวันนี้ จขกท ไม่เคยมีใครเข้ามาในชีวิตอีก ยอมรับว่ายังลืมเค้าไม่ได้ รักมาก เพราะเป็นรักแรกและผู้ชายคนแรก และตั้งใจไว้แล้วว่าจะให้เค้าอยู่ในใจเราเสมอในฐานะคนแรกและคนสุดท้าย ..
ส่วนตัวเค้า เท่าที่ได้ข่าวมา เค้าหมั้นแล้วค่ะ .. จากผู้หญิงที่เค้าไปดูตัวมา เพราะคนจีน ยิ่งเป็นลูกชายคนโตแล้วอายุประมานนี้ถือว่าต้องมีครอบครัวแล้ว
ยอมรับว่าใจสลายเลยค่ะตอนที่รู้ข่าว ร้องไห้หนักมาก เพราะลึกๆก็หวังมาตลอดมาเราสองคนจะกลับมาคบกัน จะกลับมาสร้างครอบครัวกันแบบที่เราเคยคิดกันไว้ แหวนที่เคยขอเราแต่งก็ยังเก็บไว้อย่างดี ... อยากบอกว่าคิดถึงมาก รักมาก เคยรักเท่าไหร่ยังมากเท่าเดิม และจะไม่มีวันน้อยลง