....กฎที่ว่า”รักแท้แพ้ระยะทาง”.....คุณคิดว่ามัน จริง?? หรือไม่
...เรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้เป็นความทรงจำของ จขกท. ที่อยากจะเล่า..หรือเรียกว่าถ่ายถอดความรู้สึก ดีๆ ร้ายๆ ที่เคยเกิดขึ้นกับเรา ให้เพื่อนได้จินตนาการไปพร้อมๆกัน...หาคำตอบไปพร้อมๆกัน กับกฎเกณฑ์ที่ว่า”รักแท้แพ้ระยะทาง”......
เรื่องราวความทรงจำ..มีอยู่ว่า ฉัน”เด็กสาว” เค้า”รุ่นพี่”
“ฉัน”เป็นเด็กสาวมอปลายธรรมดาคนหนึ่ง..เรียนๆเล่นๆไป แอบชอบรุ่นพี่นั้นนี้มีบ้างตามประสา แต่ฉันก็เรียนหนังสือนะไม่ได้ขาดตกบกพร่อง...นะอิอิ เอาล่ะ..เรื่องมีอยู่ว่า ฉันเป็นคนชอบออกกำลังกาย ว่างเป็นออก(แต่ฉันไม่ได้หุ่นดีมากมาย..ฉันก็ยังสงสัยทำไม?พุงยังอยู่ TT ) การที่ฉันชอบไปออกกำลังกายนี้แหล่ะ..มันทำให้ฉัน ได้พบกับเค้าคนนั้น!! รุ่นพี่ ต่างโรงเรียน ฉันเคยได้ยินชื่อเสียงมาบ้าง (ด้วยความที่รุ่นพี่น่าตาดี ม๊วกกกกก) ฉันเขิน ฉันไม่เป็นตัวของตัวเอง เวลาแอบมองรุ่นพี่ ใจมันสั่นไหว...คุณเข้าใจมั๊ย? อาการของคนตกหลุมรัก...คุณต้องลองสักครั้ง คุณจะลืมไม่ลงเลยทีเดียวคะ
ต่อคะต่อ...หลังจากได้เจอรุ่นพี่วันนั้น ฉันซึ่งตกหลุม..ไปแล้วนั้น ก็ได้แวะเวียนไปออกกำลังกายบ่อยกว่าปกติ หรือไม่แค่ไปเดินผ่านที่ออกกำลังกายก็ยังดี ก็เจอบ้าง ไม่เจอบ้าง.....(ฉันแอบมโนว่า รุ่นพี่แอบมองฉัน...มีเฉลยตอนท้ายคะ)อุ๊ปส์
ฉันตกหลุมรักไปแล้ว...ต่อมอยากทราบประวัติทำงานทันที ด้วยความที่รุ่นพี่น่าตาดี ไม่น่าสืบยาก ฉันคิด!! เริ่มไงดี??...เพื่อนฉันแล้วกัน.. รุ่นพี่คนนี้เค้าเป็นพี่ของเพื่อนฉัน แต่เพื่อนฉันดันเป็นผู้ชายน่ะสิ!! หมดกัน.....ต้องไปทางอื่น!! ฉันเลยถามชื่อก่อนกับเพื่อนที่สนิท จากนั้นฉันก็ได้รู้จักชื่อเล่นของรุ่นพี่ และรู้จักน่าตาของรุ่นพี่..ที่โคตรจะน่ารัก
ฉันเขิล
หลังจากนั้น..ฉันก็เลยพักเรื่องสืบประวิติ..ไปเรียนแปร๊บ!!! เหตุการณ์ไม่คาดฝันก้เกิดขึ้น!!!!!!!
.....ในเย็นวันหนึ่ง ฉันก็เล่นสื่อโซเชียลที่มีชื่อว่า เฟสบุ๊ค อุอิ ก็เปิดดูนั่นโน้นนี้ไปเรื่อย ไปเจอเฟสเพื่อนคนหนึ่งเพื่อนสมัยประถม...ก็เฮ้ยเพื่อนเราหล่อขึ้นนะเนี๊ย เลยจัดการส่องค่ะ ส่องเฟส แล้วเลยส่องรูปค่ะ อ๊ากกกกกกจิกหมอน ส่องรูปส่องไปส่องมา ส่องมาส่องไป เอ๊ะ!!!! รูปเมื่อกี้!! อะไรแว๊ กดกลับไป คุณพระ!!!!!!!!!! รุ่นพี่คนนั้นนนนนนน....ได้ไง อยู่ใกล้แค่เอื้อม มีติดแท็กด้วย ไอ๋หย๋า!! ฉันค้นพบเฟสบุ๊ครุ่นพี่ด้วยความบังเอิญ ด้วยความสอดรู้ ความเผือกของตัวเองแท้ๆ ขอบคุณความเผือก....คริๆ
.....หลังจากนั้นไม่ต้องทายคะ add ไปสิคะ รอช้าอยู่ใย กดปั๊บ!! รอคะรอ วันที่ 1 พี่เค้าคงไม่ค่อยเล่น วันที่ 2 พี่เค้าคงเล่นตอนดึกๆ วันที่ 3 อ๋อ คิดว่าหล่อช่ะ ไม่รอแล้ววววว
หลังจากที่บ่น..และรอ..และส่องมาสามชั่วยาม สามวัน รุ่นพี่ก็..ตอบรับคำขอ จากฉัน..สักที ฉันนี้ที่ตอนแรกด่าไป..กลับลำแทบไม่ทัน ฉันรู้สึกตัวเบาๆ แค่นี้ก็รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก
และค่ำคืนแห่งรัตติกาล...ป่าวๆ คืนวันที่ 4 ของการเป็นเพื่อนทางเฟสบุ๊ค ฉันชะนีที่มีความมโนอยู่ในตัว ก็ตัดสินใจ...ทักแชทเลยคะ ดูแรง ดูกล้า ในใจนี้คือแบบ..ถ้ารองี้อดดิ เช็คเตตัสเรียบร้อย รุ่นพี่”โสดดดดดดดดดดดดดด”คะ เอาว่ะ!!! ถึงหลังไมค์เค้าจะมีกี่สิบชีวิต(ด้วยความน่าตาดีของรุ่นพี่..ไม่ใช่แค่ตรูผู้เดียวแน่นอน)ก็ต้องลองให้รู้กันไป๊ปปปปปปป.......
เมื่อวิญญาณสัตว์มีนอ...เข้าสิง
เริ่มการสนทนา
ฉัน : สวัสดีคะ
รุ่นพี่ : หวัดดีครับ..
ฉัน : ขอบคุณพี่...ที่รับแอดนะคะ
รุ่นพี่ : ครับ นี้น้อง.... ใช่มั๊ย?
ฉันคิด...อ้าวววว รู้จักชื่อฉันนนนนนนน ด้วย ได้ไง อะไร ยังไง ฉัน..พี่เค้ารู้จักชื่อฉัน...งานนี้ แต้มต่อมากกกคะบอกเลย..
ฉัน : พี่รู้จักชื่อ... ด้วยเหรอคะ โหอดให้ทายเลย
รุ่นพี่ : รู้จักสิครับ....
หลังจากนั้นบทสนทนา..ก็เพิ่มมากขึ้น จากสองวันครั้ง เป็นทุกวันวันล่ะครั้ง ในใจเด็กสาวอย่างฉันนั้นหรือ แค่นี้ก็ถือเป็นบุญ รุ่นพี่ทั้งน่าตาดี สาวๆสวยๆมีเข้ามาไม่ขาด ฉันไม่เคยคิดว่ารุ่นพี่จะจริงจัง หรือสนใจอะไรฉันมากมาย..จนมีวันหนึ่งหลังจากที่เราแชทกันไปมา..ประมาณ 1 เดือน
รุ่นพี่ : (ชื่อเรา)
ฉัน : คะ ว่า
รุ่นพี่ : ขอเบอร์หน่อย ได้มั๊ย? ครับ
ฉันใจเต้นอย่างรุ่นแรง..เหมือนมีแมลงบินเข้าจมูก ท้องไส้ปั่นป่วน ชวนจะเป็นลม รุ่นพี่ขอเบอร์ตรู กรีดร้องตรงนี้เลยได้มั๊ย อยากแดดิ้นมาก แต่ ณ ที่แห่งนั้น คือร้านเนื้อย่างเกาหลี มิสามารถจิงๆค่ะ ได้แค่กรีดร้องในใจ... ตัดสินใจตอบไปว่า
ฉัน : เอาไปทำไมคะ? (ทำเป็นอ่อยเบาๆ...นิสัย คิดว่าสวยช่ะ!!)
รุ่นพี่ : จะได้โทรหาไง อยากได้ยินเสียง
ผมนิม้วนเลยยยยยย บิดเลยคะ ทั้งหน้า ตัว ใจมันหวั่นไหว และรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกจิงๆ ที่คนที่เราชอบ เค้า เค้าขอเบอร์เรา เค้าช่างทอดสะพานให้ชะนีเด็กอ่อนหัดอะไรเยี่ยงนี้ จะให้เสียงานได้อย่างไร หลังจากเล่นตัวพอเป็นพิธี...
ฉัน : 08xxxxxxxx
รุ่นพี่ ...(กำลังดู)
ตึ๊ด ตึ๊ด ตึ๊ดดดดดดดดดดดดด พระ คุณพระ โทรศัพท์ฉัน มีเบอร์แปลก เบอร์แปลกนี้จะใช่ จะใช่เค้าหรือเปล่า??? (เล่าไปจินตนาการไป) กดรับปุ๊บ....
ฉัน : สวัสดีคะ..
ปลายสาย : เอ่อ สวัสดีครับ นี้พี่....
ฉัน : คะ...สตั๊น สิคะ (หน้าบานอย่างเสียมิได้..เสียงรุ่นพี่เหรอนี้ ทำไม ทำไม!!ทำใจเด็กสาวอย่างฉันหวั่นไหวได้อย่างง่ายดายเช่นนี้)
หลังจากนั้น...บทสนทนาของเรา ก็ยาวไปถึงรุ่งสางของอีกวัน สี่ทุ่ม-ตีสอง เบาๆคะ หูเนี๊ยแฉะแต่รู้สึกคุ้ม ขอบตานี้จากดำอยู่แล้วจากระดับ2พุ่งมาระดับ10 แต่การไปเรียนหนังสือในเช้าของอีกวันทั้งที่มิได้นอน ทำไมกลับสดชื่นเยี่ยงนี้...ฉันได้แต่อมยิ้มเบาๆกับตัวเอง ความรู้สึกนี้ไม่สามารถถ่ายถอดให้กันได้เพียงตัวหนังสือจริงๆ คะ
...และเรื่องราวก็ดำเนินต่อไป...
ณ เฟสบุ๊ค
รุ่นพี่ : ทำไร.... กินข้าวยัง
ฉัน : เรียบร้อยแล้วคะ พี่...ล่ะ
รุ่นพี่ : เรียบร้อยแล้ว เออนี้....(ชื่อฉัน)
ฉัน : คะ ว่า
รุ่นพี่ : คบกันมั๊ย??
ฉัน : ...
รุ่นพี่ : พี่สัญญาพี่จะทำให้ความรักครั้งนี้ดีที่สุด...
ฉัน : ....
ในใจฉันนั้นโลเลมาก คือต้องบอกว่ารุ่นพี่น่าตาดีสุด ฉันในตอนนั้นมันช่าง เทียบไม่ติด ฉันกลัว ฉันกลัวโดนหลอก ฉันกลัวฉันกลัวว่าพี่เค้าจะมีใครๆซ่อนอยู่ ฉันไม่รู้จะตอบอย่างไร ฉันเลยตอบไปว่า..
ดูไร้สาระไปมั๊ย?....เเต่ อ่านตอนดึกๆฟังเพลงเบาๆ ฟินนะเตง
....กฎที่ว่า”รักแท้แพ้ระยะทาง”.....คุณคิดว่ามัน จริง?? หรือไม่
...เรื่องที่จะเล่าต่อไปนี้เป็นความทรงจำของ จขกท. ที่อยากจะเล่า..หรือเรียกว่าถ่ายถอดความรู้สึก ดีๆ ร้ายๆ ที่เคยเกิดขึ้นกับเรา ให้เพื่อนได้จินตนาการไปพร้อมๆกัน...หาคำตอบไปพร้อมๆกัน กับกฎเกณฑ์ที่ว่า”รักแท้แพ้ระยะทาง”......
เรื่องราวความทรงจำ..มีอยู่ว่า ฉัน”เด็กสาว” เค้า”รุ่นพี่”
“ฉัน”เป็นเด็กสาวมอปลายธรรมดาคนหนึ่ง..เรียนๆเล่นๆไป แอบชอบรุ่นพี่นั้นนี้มีบ้างตามประสา แต่ฉันก็เรียนหนังสือนะไม่ได้ขาดตกบกพร่อง...นะอิอิ เอาล่ะ..เรื่องมีอยู่ว่า ฉันเป็นคนชอบออกกำลังกาย ว่างเป็นออก(แต่ฉันไม่ได้หุ่นดีมากมาย..ฉันก็ยังสงสัยทำไม?พุงยังอยู่ TT ) การที่ฉันชอบไปออกกำลังกายนี้แหล่ะ..มันทำให้ฉัน ได้พบกับเค้าคนนั้น!! รุ่นพี่ ต่างโรงเรียน ฉันเคยได้ยินชื่อเสียงมาบ้าง (ด้วยความที่รุ่นพี่น่าตาดี ม๊วกกกกก) ฉันเขิน ฉันไม่เป็นตัวของตัวเอง เวลาแอบมองรุ่นพี่ ใจมันสั่นไหว...คุณเข้าใจมั๊ย? อาการของคนตกหลุมรัก...คุณต้องลองสักครั้ง คุณจะลืมไม่ลงเลยทีเดียวคะ
ต่อคะต่อ...หลังจากได้เจอรุ่นพี่วันนั้น ฉันซึ่งตกหลุม..ไปแล้วนั้น ก็ได้แวะเวียนไปออกกำลังกายบ่อยกว่าปกติ หรือไม่แค่ไปเดินผ่านที่ออกกำลังกายก็ยังดี ก็เจอบ้าง ไม่เจอบ้าง.....(ฉันแอบมโนว่า รุ่นพี่แอบมองฉัน...มีเฉลยตอนท้ายคะ)อุ๊ปส์
ฉันตกหลุมรักไปแล้ว...ต่อมอยากทราบประวัติทำงานทันที ด้วยความที่รุ่นพี่น่าตาดี ไม่น่าสืบยาก ฉันคิด!! เริ่มไงดี??...เพื่อนฉันแล้วกัน.. รุ่นพี่คนนี้เค้าเป็นพี่ของเพื่อนฉัน แต่เพื่อนฉันดันเป็นผู้ชายน่ะสิ!! หมดกัน.....ต้องไปทางอื่น!! ฉันเลยถามชื่อก่อนกับเพื่อนที่สนิท จากนั้นฉันก็ได้รู้จักชื่อเล่นของรุ่นพี่ และรู้จักน่าตาของรุ่นพี่..ที่โคตรจะน่ารัก
หลังจากนั้น..ฉันก็เลยพักเรื่องสืบประวิติ..ไปเรียนแปร๊บ!!! เหตุการณ์ไม่คาดฝันก้เกิดขึ้น!!!!!!!
.....ในเย็นวันหนึ่ง ฉันก็เล่นสื่อโซเชียลที่มีชื่อว่า เฟสบุ๊ค อุอิ ก็เปิดดูนั่นโน้นนี้ไปเรื่อย ไปเจอเฟสเพื่อนคนหนึ่งเพื่อนสมัยประถม...ก็เฮ้ยเพื่อนเราหล่อขึ้นนะเนี๊ย เลยจัดการส่องค่ะ ส่องเฟส แล้วเลยส่องรูปค่ะ อ๊ากกกกกกจิกหมอน ส่องรูปส่องไปส่องมา ส่องมาส่องไป เอ๊ะ!!!! รูปเมื่อกี้!! อะไรแว๊ กดกลับไป คุณพระ!!!!!!!!!! รุ่นพี่คนนั้นนนนนนน....ได้ไง อยู่ใกล้แค่เอื้อม มีติดแท็กด้วย ไอ๋หย๋า!! ฉันค้นพบเฟสบุ๊ครุ่นพี่ด้วยความบังเอิญ ด้วยความสอดรู้ ความเผือกของตัวเองแท้ๆ ขอบคุณความเผือก....คริๆ
.....หลังจากนั้นไม่ต้องทายคะ add ไปสิคะ รอช้าอยู่ใย กดปั๊บ!! รอคะรอ วันที่ 1 พี่เค้าคงไม่ค่อยเล่น วันที่ 2 พี่เค้าคงเล่นตอนดึกๆ วันที่ 3 อ๋อ คิดว่าหล่อช่ะ ไม่รอแล้ววววว
หลังจากที่บ่น..และรอ..และส่องมาสามชั่วยาม สามวัน รุ่นพี่ก็..ตอบรับคำขอ จากฉัน..สักที ฉันนี้ที่ตอนแรกด่าไป..กลับลำแทบไม่ทัน ฉันรู้สึกตัวเบาๆ แค่นี้ก็รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก
และค่ำคืนแห่งรัตติกาล...ป่าวๆ คืนวันที่ 4 ของการเป็นเพื่อนทางเฟสบุ๊ค ฉันชะนีที่มีความมโนอยู่ในตัว ก็ตัดสินใจ...ทักแชทเลยคะ ดูแรง ดูกล้า ในใจนี้คือแบบ..ถ้ารองี้อดดิ เช็คเตตัสเรียบร้อย รุ่นพี่”โสดดดดดดดดดดดดดด”คะ เอาว่ะ!!! ถึงหลังไมค์เค้าจะมีกี่สิบชีวิต(ด้วยความน่าตาดีของรุ่นพี่..ไม่ใช่แค่ตรูผู้เดียวแน่นอน)ก็ต้องลองให้รู้กันไป๊ปปปปปปป.......
เมื่อวิญญาณสัตว์มีนอ...เข้าสิง
เริ่มการสนทนา
ฉัน : สวัสดีคะ
รุ่นพี่ : หวัดดีครับ..
ฉัน : ขอบคุณพี่...ที่รับแอดนะคะ
รุ่นพี่ : ครับ นี้น้อง.... ใช่มั๊ย?
ฉันคิด...อ้าวววว รู้จักชื่อฉันนนนนนนน ด้วย ได้ไง อะไร ยังไง ฉัน..พี่เค้ารู้จักชื่อฉัน...งานนี้ แต้มต่อมากกกคะบอกเลย..
ฉัน : พี่รู้จักชื่อ... ด้วยเหรอคะ โหอดให้ทายเลย
รุ่นพี่ : รู้จักสิครับ....
หลังจากนั้นบทสนทนา..ก็เพิ่มมากขึ้น จากสองวันครั้ง เป็นทุกวันวันล่ะครั้ง ในใจเด็กสาวอย่างฉันนั้นหรือ แค่นี้ก็ถือเป็นบุญ รุ่นพี่ทั้งน่าตาดี สาวๆสวยๆมีเข้ามาไม่ขาด ฉันไม่เคยคิดว่ารุ่นพี่จะจริงจัง หรือสนใจอะไรฉันมากมาย..จนมีวันหนึ่งหลังจากที่เราแชทกันไปมา..ประมาณ 1 เดือน
รุ่นพี่ : (ชื่อเรา)
ฉัน : คะ ว่า
รุ่นพี่ : ขอเบอร์หน่อย ได้มั๊ย? ครับ
ฉันใจเต้นอย่างรุ่นแรง..เหมือนมีแมลงบินเข้าจมูก ท้องไส้ปั่นป่วน ชวนจะเป็นลม รุ่นพี่ขอเบอร์ตรู กรีดร้องตรงนี้เลยได้มั๊ย อยากแดดิ้นมาก แต่ ณ ที่แห่งนั้น คือร้านเนื้อย่างเกาหลี มิสามารถจิงๆค่ะ ได้แค่กรีดร้องในใจ... ตัดสินใจตอบไปว่า
ฉัน : เอาไปทำไมคะ? (ทำเป็นอ่อยเบาๆ...นิสัย คิดว่าสวยช่ะ!!)
รุ่นพี่ : จะได้โทรหาไง อยากได้ยินเสียง
ผมนิม้วนเลยยยยยย บิดเลยคะ ทั้งหน้า ตัว ใจมันหวั่นไหว และรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูกจิงๆ ที่คนที่เราชอบ เค้า เค้าขอเบอร์เรา เค้าช่างทอดสะพานให้ชะนีเด็กอ่อนหัดอะไรเยี่ยงนี้ จะให้เสียงานได้อย่างไร หลังจากเล่นตัวพอเป็นพิธี...
ฉัน : 08xxxxxxxx
รุ่นพี่ ...(กำลังดู)
ตึ๊ด ตึ๊ด ตึ๊ดดดดดดดดดดดดด พระ คุณพระ โทรศัพท์ฉัน มีเบอร์แปลก เบอร์แปลกนี้จะใช่ จะใช่เค้าหรือเปล่า??? (เล่าไปจินตนาการไป) กดรับปุ๊บ....
ฉัน : สวัสดีคะ..
ปลายสาย : เอ่อ สวัสดีครับ นี้พี่....
ฉัน : คะ...สตั๊น สิคะ (หน้าบานอย่างเสียมิได้..เสียงรุ่นพี่เหรอนี้ ทำไม ทำไม!!ทำใจเด็กสาวอย่างฉันหวั่นไหวได้อย่างง่ายดายเช่นนี้)
หลังจากนั้น...บทสนทนาของเรา ก็ยาวไปถึงรุ่งสางของอีกวัน สี่ทุ่ม-ตีสอง เบาๆคะ หูเนี๊ยแฉะแต่รู้สึกคุ้ม ขอบตานี้จากดำอยู่แล้วจากระดับ2พุ่งมาระดับ10 แต่การไปเรียนหนังสือในเช้าของอีกวันทั้งที่มิได้นอน ทำไมกลับสดชื่นเยี่ยงนี้...ฉันได้แต่อมยิ้มเบาๆกับตัวเอง ความรู้สึกนี้ไม่สามารถถ่ายถอดให้กันได้เพียงตัวหนังสือจริงๆ คะ
...และเรื่องราวก็ดำเนินต่อไป...
ณ เฟสบุ๊ค
รุ่นพี่ : ทำไร.... กินข้าวยัง
ฉัน : เรียบร้อยแล้วคะ พี่...ล่ะ
รุ่นพี่ : เรียบร้อยแล้ว เออนี้....(ชื่อฉัน)
ฉัน : คะ ว่า
รุ่นพี่ : คบกันมั๊ย??
ฉัน : ...
รุ่นพี่ : พี่สัญญาพี่จะทำให้ความรักครั้งนี้ดีที่สุด...
ฉัน : ....
ในใจฉันนั้นโลเลมาก คือต้องบอกว่ารุ่นพี่น่าตาดีสุด ฉันในตอนนั้นมันช่าง เทียบไม่ติด ฉันกลัว ฉันกลัวโดนหลอก ฉันกลัวฉันกลัวว่าพี่เค้าจะมีใครๆซ่อนอยู่ ฉันไม่รู้จะตอบอย่างไร ฉันเลยตอบไปว่า..
ดูไร้สาระไปมั๊ย?....เเต่ อ่านตอนดึกๆฟังเพลงเบาๆ ฟินนะเตง