สวัสดีครับ กระทู้แรกเลย
ถ้า Tag ผิดห้องขออภัยครับ
ผมเป็นคนกรุงเทพโดยกำเนิด ทำงานเป็นพนักงานบริษัทแห่งหนึ่ง เข้าเรื่องเลยนะ รวดเดียวจบครับ
เมื่อตอนประมาณช่วงคริสมาส มีเพื่อนที่ทำงานชาวเอเชีย(ประเทศใหญ่ๆ)มาไทยครับ มาคุยเรื่องงานกับบริษัท แต่พอทำงานเสร็จ ผมก็พาเขาไปทานข้าวเย็น+กินเบียร์ และได้พูดคุยเรื่องต่างๆจิปาถะ ก่อนจะกลับ เขาถามผมว่าจะมีเพื่อนเขาคนหนึ่ง จะมาไทยช่วงวันปีใหม่นี้ ถ้าจะให้ผมช่วยแนะนำสถานที่เที่ยวให้กับเธอหน่อยจะได้ไหม?ผมบอกว่าได้ไม่มีปัญหา และผมก็ได้คุยกับเธอคนนั้นครับ
เธอเป็นคนเอเชีย เป็นผู้หญิงที่ถือว่ามีบุคลิกดี และมีหน้าตาที่ดีระดับกลางๆ ไม่ได้สวยมากมายอะไร แต่ดูดีครับ ตอนแรกผมกะว่าจะแค่แนะนำเธอสถานที่เที่ยวเฉยๆ เพราะให้ไปพาเที่ยวทั้ง 5 วันเลยก็คงจะไม่ไหว กะแค่ว่าพาไปทานข้าวเย็น สัก 2 วันคงจะพอ เพราะก่อนปีใหม่นั้นมีเหตุการหลายอย่างไม่คาดฝันทำให้ผมค่อนข้างวุ่นวายใจหลายอย่าง เลยยังไม่ค่อยมีอารมณ์สักเท่าไหร่ (และขี้เกียจตัวเป็นขนเลยครับ พี่น้อง)
ในวันที่เธอมาถึง ผมได้พูดคุยและพาเขาไปนั่งกินเบียร์และ นั่งคุยกันในหลายๆเรื่อง แต่ปรากฏว่าผมรู้สึกค่อนข้างประทับใจในความคิดของเธอมาก ผมไม่เคยเจอใครที่มีความคิดแบบนี้มาก่อน เธอน่าค้นหามากๆ หลังจากนั้นผมก็พาเธอเที่ยวตามสถานที่ต่างๆ ใน Pattern เดิมๆที่ผมเคยพาเพื่อนชาวต่างชาติคนอื่นๆไปเที่ยวครับ แต่ไปๆมาๆ ผมอยู่กับเธอทุกวันพาไปเที่ยวทุกวันเลย และ 3 วันสุดท้ายนี้พีคมากเลย เราแทบจะเหมือนแฟนกัน ดูหนัง ช้อปปิ้ง ฯลฯ แม้กระทั่งพาไปที่บ้านผม ซึ่งทุกสิ่งทุกอย่างเป็นสิ่งที่เธอเอ่ยปากขอผมเอง และเธอก็ถามผมว่าอยากไปที่ไหนไหม? มีที่ไหนที่คุณอยากไปเป็นพิเศษรึเปล่า? ฉันอยากไปกับคุณนะ และผมก็พาเธอไป ไม่ขอบอกว่าที่ไหน แต่ผมรู้สึกดีมากๆครับ ที่สุดแล้วจริงๆ และก็คิดว่าเธอเองก็เช่นกัน เธอยิ้มไม่หุบเลย ดูเบิกบานและร่าเริง ทั้งๆที่จริงๆแล้วเธอดูเป็นคนนิ่งๆหยิ่งเชิดๆด้วยซ้ำ ผมทำให้เธอประทับใจรึเปล่า? (หรือเพียงเพราะว่าเธออยากไปเที่ยวในที่ๆมีคน Local ไปนะ)
ผมอาจจะชอบในความคิดเธอนะ แต่ผมไม่สามารถบอกได้เลยว่าผมชอบเขารึเปล่า...ใช่เธออาจจะเป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์สำหรับผมคนหนึ่ง แต่ผมเข็ดแล้วกับกับการมีความสัมพันธ์ที่ห่างไกล แฟนเก่าผมก่อนหน้านี้ก็เป็นคนเกาหลี ซึ่งผมไม่สามารถจะทนกับความห่างไกลได้เลย ผมทำไม่ได้จริงๆสุดท้ายกจบกันไป (ก่อนหน้านี้เป็นคนไทยครับ แต่ต้องอยู่คนละจังหวัด ก็จบไม่ดีอยู่ดี) และผมไม่รู้ว่าผมกำลังปิดกั้นตัวเองอยู่รึเปล่า
ผมเองก็ไม่ใช่คนอินโนเซนต์หรือเด็กขนาดที่จะแยกไม่ออกนะว่าการกระทำแบบไหนหรือ อะไรมันคืออะไร และผมบอกได้เลยว่าตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน ผมไม่รู้สึกเหมือนพาเพื่อนไปเที่ยวเลยครับ ผมรู้สึกเหมือนไปเที่ยวกับแฟนที่รู้จักกันมานานเป็นปีๆ และผมเองก็รู้สึกได้จากตัวเธอนะครับ ว่ามันมีอยู่นิดๆที่เธอก็รู้สึกกับผมเหมือนกัน
ผมไม่หลอกตัวเองนะ ผมคิดเสมอว่ามันอาจจะเป็นแค่ความหลงเดี๋ยวมันก็หายไปรึเปล่า ไม่ได้เจอนานๆ ก็จางไป เพื่อนผมก็บอกว่ามันอาจจะเป็นความประทับใจที่ผมมีต่อเธอ(หลง) ฝ่ายเดียวก็ได้นะ ตอนแรกๆที่คุยกันอะไรๆก็คล้ายกัน คิดเหมือนกัน เข้าใจกัน ขนาดตดยังหอมเลย.....ซึ่งผมเห็นด้วยนะ คนเรามันจะมีอารมณ์อยู่เสมอหากเจอใครสักคนที่เรารู้สึกดีด้วย
แต่ผมมองว่าเรามีคำถามในชีวิต ในการมองโลกที่เป็นคำถามเดียวกัน แต่คำตอบมันต่างกัน และบางข้อเธอกล้าที่จะตอบมันซึ่งคำตอบนั้นมันทำให้ผมประทับใจหลายๆอย่างในตัวเธอนะครับ เธออายุน้อยกว่าผม แต่ดูเหมือนเธอจะเข้าใจโลกใบนี้มากกว่าผม เข้าใจในสิ่งต่างๆมากกว่า ซึ่งข้อนั้นมันทำให้ผมรู้สึกดีทุกครั้งที่คุยกับเธอ เพราะเธอจะมีคำตอบที่เป็นตัวของเธออยู่เสมอ....
ก่อนจะจากกันเธอบอกว่าถ้าไปประเทศเธอ ฉันจะพาคุณเที่ยวนะ หรือว่าหากคุณอยากไปเที่ยวที่ไหน ฉันยินดีที่จะเป็นเพื่อนเที่ยวกับคุณนะ ผมบอกว่าอยู่ต่อเถอะ อย่ากลับเลย เธอบอกว่าเธอเองก็ไม่อยากกลับ ไปเจอความเป็นจริงเหมือนกัน ผมก็ย้ำกับเธอนะว่าอยู่ต่อเถอะ แต่เธอดันตอบกลับมาว่า เราอาจจะไม่ได้เจอกันเป็นอีก 10ๆ ปีเลยนะ คือไรอะ.................วันนั้น ผมไม่ได้บอกลา เช่นกันเธอไม่ได้ก็บอกลา เราบอกแค่ว่าฝันดีนะ แล้วก็จากกันไป ผมยืนดูเธอจากไป ความรู้สึกเหมือนกับวันที่ผมต้องจากแฟนเก่า มันรู้สึกไม่ดีเลย ที่เราต้องลาจากใครสักคนไป โดยที่เราไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เราจะได้เจอเขาอีก มันไม่ดีเลยจริงๆ
ตั้งแต่เธอกลับไป ผมมองชีวิตผมเองเปลี่ยนไป.....มันเหมือนคำถามที่ผมได้ตั้งเอาไว้ มันมีคนมาชี้นำให้ผม....ไม่ใช่มาตอบให้นะ แต่ชี้นำ และผมก็เห็นควรด้วยที่จะเดินตามทางนั้นไป ด้วยความน่าสนใจและความน่าค้นหา
เธออยากจะใช้ชีวิตอยู่ที่ไหนสักแห่งนอกจากประเทศของเธอเอง เธอไม่ปิดกั้นเลย แม้กระทั่งประเทศไทย เธอเองก็บอกว่าถ้างานทำที่ไทยได้ ก็จะทำแต่......เราสองคนนั้นมีความรับผิดชอบที่ว่าวันนึง เราต้องกลับไปหาในยามที่เขาต้องการเรา นั้นก็คือพ่อและแม่ ผมมองไปยังอนาคตเสมอ เพราะผมคิดว่าผมไม่ใช่เด็กอีกต่อไปที่จะสามารถทำอะไรก็ได้ตามใจโดยที่ไม่ต้องสนใจคนที่อยู่ข้างหลัง จริงอยู่ที่ผมยังไม่ใช่ผู้ใหญ่เต็มตัว แต่ผมเริ่มมองชีวิตผมเองข้างหน้าแล้วว่ามันควรจะเป็นอย่างไร
ผมควรจะทำยังไงดี....ผมควรจะเดินหน้าต่อไป หรือผมควรจะตัดมันไปเลยดีครับ เพราะถ้าใช้เหตุและผล มันคงจะยากนะ ถ้าจะได้อยู่ด้วยกัน แต่ถ้าใช้ใจมองผมว่ามันมีโอกาสอยู่ มันมีสัญญาณนะครับ เพื่อนผมบอกให้ลองพูดความจริงในใจไปเลย ให้รู้ไปเลยว่าเขายังไงกับเรา ถึงวันนึงผมคงจะพูดนะ แต่ตอนนี้ผมไม่กล้าจริงๆ ผมกลัวคำตอบว่า ใช่ มากกว่า ไม่ สะอีก.........ถ้าไม่มันก็แค่จบ แต่ถ้ามันใช่ แล้วยังไง? แล้วเราจะได้อยู่ด้วยกันหรอ?
ผมใจง่ายไหม?
ปล.นี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมพาเพื่อนชาวต่างชาติเที่ยวเมืองไทยครับ และหลายคนก็เป็นผู้หญิง ผมก็ไม่เคยรู้สึกอะไรกับใครอย่างนี้ครับ
ปล.เธอซื้อน้ำหอมให้ขวดนึง มันเป็นกลิ่นเดียวกันกับที่เธอใช้ ทุกครั้งที่ผมใช้น้ำหอมมันรู้สึกเหมือนเธออยู่ด้วย รู้สึกดีนะ...แต่คิดถึง มันไม่ดีเลย
ปีใหม่ที่ผ่านมา มีสาวต่างชาติคนหนึ่งมาขอให้ผมพาเธอเที่ยว
ผมเป็นคนกรุงเทพโดยกำเนิด ทำงานเป็นพนักงานบริษัทแห่งหนึ่ง เข้าเรื่องเลยนะ รวดเดียวจบครับ
เมื่อตอนประมาณช่วงคริสมาส มีเพื่อนที่ทำงานชาวเอเชีย(ประเทศใหญ่ๆ)มาไทยครับ มาคุยเรื่องงานกับบริษัท แต่พอทำงานเสร็จ ผมก็พาเขาไปทานข้าวเย็น+กินเบียร์ และได้พูดคุยเรื่องต่างๆจิปาถะ ก่อนจะกลับ เขาถามผมว่าจะมีเพื่อนเขาคนหนึ่ง จะมาไทยช่วงวันปีใหม่นี้ ถ้าจะให้ผมช่วยแนะนำสถานที่เที่ยวให้กับเธอหน่อยจะได้ไหม?ผมบอกว่าได้ไม่มีปัญหา และผมก็ได้คุยกับเธอคนนั้นครับ
เธอเป็นคนเอเชีย เป็นผู้หญิงที่ถือว่ามีบุคลิกดี และมีหน้าตาที่ดีระดับกลางๆ ไม่ได้สวยมากมายอะไร แต่ดูดีครับ ตอนแรกผมกะว่าจะแค่แนะนำเธอสถานที่เที่ยวเฉยๆ เพราะให้ไปพาเที่ยวทั้ง 5 วันเลยก็คงจะไม่ไหว กะแค่ว่าพาไปทานข้าวเย็น สัก 2 วันคงจะพอ เพราะก่อนปีใหม่นั้นมีเหตุการหลายอย่างไม่คาดฝันทำให้ผมค่อนข้างวุ่นวายใจหลายอย่าง เลยยังไม่ค่อยมีอารมณ์สักเท่าไหร่ (และขี้เกียจตัวเป็นขนเลยครับ พี่น้อง)
ในวันที่เธอมาถึง ผมได้พูดคุยและพาเขาไปนั่งกินเบียร์และ นั่งคุยกันในหลายๆเรื่อง แต่ปรากฏว่าผมรู้สึกค่อนข้างประทับใจในความคิดของเธอมาก ผมไม่เคยเจอใครที่มีความคิดแบบนี้มาก่อน เธอน่าค้นหามากๆ หลังจากนั้นผมก็พาเธอเที่ยวตามสถานที่ต่างๆ ใน Pattern เดิมๆที่ผมเคยพาเพื่อนชาวต่างชาติคนอื่นๆไปเที่ยวครับ แต่ไปๆมาๆ ผมอยู่กับเธอทุกวันพาไปเที่ยวทุกวันเลย และ 3 วันสุดท้ายนี้พีคมากเลย เราแทบจะเหมือนแฟนกัน ดูหนัง ช้อปปิ้ง ฯลฯ แม้กระทั่งพาไปที่บ้านผม ซึ่งทุกสิ่งทุกอย่างเป็นสิ่งที่เธอเอ่ยปากขอผมเอง และเธอก็ถามผมว่าอยากไปที่ไหนไหม? มีที่ไหนที่คุณอยากไปเป็นพิเศษรึเปล่า? ฉันอยากไปกับคุณนะ และผมก็พาเธอไป ไม่ขอบอกว่าที่ไหน แต่ผมรู้สึกดีมากๆครับ ที่สุดแล้วจริงๆ และก็คิดว่าเธอเองก็เช่นกัน เธอยิ้มไม่หุบเลย ดูเบิกบานและร่าเริง ทั้งๆที่จริงๆแล้วเธอดูเป็นคนนิ่งๆหยิ่งเชิดๆด้วยซ้ำ ผมทำให้เธอประทับใจรึเปล่า? (หรือเพียงเพราะว่าเธออยากไปเที่ยวในที่ๆมีคน Local ไปนะ)
ผมอาจจะชอบในความคิดเธอนะ แต่ผมไม่สามารถบอกได้เลยว่าผมชอบเขารึเปล่า...ใช่เธออาจจะเป็นผู้หญิงที่มีเสน่ห์สำหรับผมคนหนึ่ง แต่ผมเข็ดแล้วกับกับการมีความสัมพันธ์ที่ห่างไกล แฟนเก่าผมก่อนหน้านี้ก็เป็นคนเกาหลี ซึ่งผมไม่สามารถจะทนกับความห่างไกลได้เลย ผมทำไม่ได้จริงๆสุดท้ายกจบกันไป (ก่อนหน้านี้เป็นคนไทยครับ แต่ต้องอยู่คนละจังหวัด ก็จบไม่ดีอยู่ดี) และผมไม่รู้ว่าผมกำลังปิดกั้นตัวเองอยู่รึเปล่า
ผมเองก็ไม่ใช่คนอินโนเซนต์หรือเด็กขนาดที่จะแยกไม่ออกนะว่าการกระทำแบบไหนหรือ อะไรมันคืออะไร และผมบอกได้เลยว่าตลอดเวลาที่อยู่ด้วยกัน ผมไม่รู้สึกเหมือนพาเพื่อนไปเที่ยวเลยครับ ผมรู้สึกเหมือนไปเที่ยวกับแฟนที่รู้จักกันมานานเป็นปีๆ และผมเองก็รู้สึกได้จากตัวเธอนะครับ ว่ามันมีอยู่นิดๆที่เธอก็รู้สึกกับผมเหมือนกัน
ผมไม่หลอกตัวเองนะ ผมคิดเสมอว่ามันอาจจะเป็นแค่ความหลงเดี๋ยวมันก็หายไปรึเปล่า ไม่ได้เจอนานๆ ก็จางไป เพื่อนผมก็บอกว่ามันอาจจะเป็นความประทับใจที่ผมมีต่อเธอ(หลง) ฝ่ายเดียวก็ได้นะ ตอนแรกๆที่คุยกันอะไรๆก็คล้ายกัน คิดเหมือนกัน เข้าใจกัน ขนาดตดยังหอมเลย.....ซึ่งผมเห็นด้วยนะ คนเรามันจะมีอารมณ์อยู่เสมอหากเจอใครสักคนที่เรารู้สึกดีด้วย
แต่ผมมองว่าเรามีคำถามในชีวิต ในการมองโลกที่เป็นคำถามเดียวกัน แต่คำตอบมันต่างกัน และบางข้อเธอกล้าที่จะตอบมันซึ่งคำตอบนั้นมันทำให้ผมประทับใจหลายๆอย่างในตัวเธอนะครับ เธออายุน้อยกว่าผม แต่ดูเหมือนเธอจะเข้าใจโลกใบนี้มากกว่าผม เข้าใจในสิ่งต่างๆมากกว่า ซึ่งข้อนั้นมันทำให้ผมรู้สึกดีทุกครั้งที่คุยกับเธอ เพราะเธอจะมีคำตอบที่เป็นตัวของเธออยู่เสมอ....
ก่อนจะจากกันเธอบอกว่าถ้าไปประเทศเธอ ฉันจะพาคุณเที่ยวนะ หรือว่าหากคุณอยากไปเที่ยวที่ไหน ฉันยินดีที่จะเป็นเพื่อนเที่ยวกับคุณนะ ผมบอกว่าอยู่ต่อเถอะ อย่ากลับเลย เธอบอกว่าเธอเองก็ไม่อยากกลับ ไปเจอความเป็นจริงเหมือนกัน ผมก็ย้ำกับเธอนะว่าอยู่ต่อเถอะ แต่เธอดันตอบกลับมาว่า เราอาจจะไม่ได้เจอกันเป็นอีก 10ๆ ปีเลยนะ คือไรอะ.................วันนั้น ผมไม่ได้บอกลา เช่นกันเธอไม่ได้ก็บอกลา เราบอกแค่ว่าฝันดีนะ แล้วก็จากกันไป ผมยืนดูเธอจากไป ความรู้สึกเหมือนกับวันที่ผมต้องจากแฟนเก่า มันรู้สึกไม่ดีเลย ที่เราต้องลาจากใครสักคนไป โดยที่เราไม่รู้ว่าเมื่อไหร่เราจะได้เจอเขาอีก มันไม่ดีเลยจริงๆ
ตั้งแต่เธอกลับไป ผมมองชีวิตผมเองเปลี่ยนไป.....มันเหมือนคำถามที่ผมได้ตั้งเอาไว้ มันมีคนมาชี้นำให้ผม....ไม่ใช่มาตอบให้นะ แต่ชี้นำ และผมก็เห็นควรด้วยที่จะเดินตามทางนั้นไป ด้วยความน่าสนใจและความน่าค้นหา
เธออยากจะใช้ชีวิตอยู่ที่ไหนสักแห่งนอกจากประเทศของเธอเอง เธอไม่ปิดกั้นเลย แม้กระทั่งประเทศไทย เธอเองก็บอกว่าถ้างานทำที่ไทยได้ ก็จะทำแต่......เราสองคนนั้นมีความรับผิดชอบที่ว่าวันนึง เราต้องกลับไปหาในยามที่เขาต้องการเรา นั้นก็คือพ่อและแม่ ผมมองไปยังอนาคตเสมอ เพราะผมคิดว่าผมไม่ใช่เด็กอีกต่อไปที่จะสามารถทำอะไรก็ได้ตามใจโดยที่ไม่ต้องสนใจคนที่อยู่ข้างหลัง จริงอยู่ที่ผมยังไม่ใช่ผู้ใหญ่เต็มตัว แต่ผมเริ่มมองชีวิตผมเองข้างหน้าแล้วว่ามันควรจะเป็นอย่างไร
ผมควรจะทำยังไงดี....ผมควรจะเดินหน้าต่อไป หรือผมควรจะตัดมันไปเลยดีครับ เพราะถ้าใช้เหตุและผล มันคงจะยากนะ ถ้าจะได้อยู่ด้วยกัน แต่ถ้าใช้ใจมองผมว่ามันมีโอกาสอยู่ มันมีสัญญาณนะครับ เพื่อนผมบอกให้ลองพูดความจริงในใจไปเลย ให้รู้ไปเลยว่าเขายังไงกับเรา ถึงวันนึงผมคงจะพูดนะ แต่ตอนนี้ผมไม่กล้าจริงๆ ผมกลัวคำตอบว่า ใช่ มากกว่า ไม่ สะอีก.........ถ้าไม่มันก็แค่จบ แต่ถ้ามันใช่ แล้วยังไง? แล้วเราจะได้อยู่ด้วยกันหรอ?
ผมใจง่ายไหม?
ปล.นี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมพาเพื่อนชาวต่างชาติเที่ยวเมืองไทยครับ และหลายคนก็เป็นผู้หญิง ผมก็ไม่เคยรู้สึกอะไรกับใครอย่างนี้ครับ
ปล.เธอซื้อน้ำหอมให้ขวดนึง มันเป็นกลิ่นเดียวกันกับที่เธอใช้ ทุกครั้งที่ผมใช้น้ำหอมมันรู้สึกเหมือนเธออยู่ด้วย รู้สึกดีนะ...แต่คิดถึง มันไม่ดีเลย