คือเราก็ห่วงความรู้สึกคนรอบข้างนะ แต่คนรอบข้างเหมือนจะไม่มีจุดยืนเป็นของตัวเอง
เช่น ลงเรียนเหมือนกัน ถามว่าจะกินไร ก็ตอบแล้วแต่ ไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง
คือเราก็โตกันแล้วอะ ยังต้องให้เรารอ คนนั้นคนนี้เข้าห้องน้ำ ไปไหนต้องไปเป็นเพื่อนงี้หรอ
เราก็มีอะไรทำมากกว่านั้นปะ ตอนนี้เราไปไหนก็ไปคนเดียว ไม่ชอบให้ใครรอ และไม่ชอบรอใคร
เรียนเสร็จกลับหอคนเดียว นึกจะไปห้างก็ไปคนเดียว คือชีวิตเราอะ แต่ดูเหมือนเราทิ้งเพื่อนปะ
มันจะดูเป็นคนเห็นแก่ตัวรึป่าว
เราควรจะแคร์ใครไหม
เช่น ลงเรียนเหมือนกัน ถามว่าจะกินไร ก็ตอบแล้วแต่ ไม่มีความคิดเป็นของตัวเอง
คือเราก็โตกันแล้วอะ ยังต้องให้เรารอ คนนั้นคนนี้เข้าห้องน้ำ ไปไหนต้องไปเป็นเพื่อนงี้หรอ
เราก็มีอะไรทำมากกว่านั้นปะ ตอนนี้เราไปไหนก็ไปคนเดียว ไม่ชอบให้ใครรอ และไม่ชอบรอใคร
เรียนเสร็จกลับหอคนเดียว นึกจะไปห้างก็ไปคนเดียว คือชีวิตเราอะ แต่ดูเหมือนเราทิ้งเพื่อนปะ
มันจะดูเป็นคนเห็นแก่ตัวรึป่าว