ก่อนหน้านี้อ่านแต่กระทู้คนอื่น ได้ฤกษ์ตั้งกระทู้เองแล้วจ้าาาา
ช้าอยู่ไย เข้าเรื่องเลยแล้วกันนะ
เรื่องมันมีอยู่ว่า ... ย้อนไปประมาณ ๑๐ กว่าปีก่อน เราก็ยังเป็นเด็กประถม เรียนรร.ตจว. ใช้ชีวิตตามประสาเด็กๆทั่วไป ตอนกลางวันกระโดดยาง เล่นหมากเก็บ ไม่มีอะไรโลดโผน จนมีอยู่วันนึง (ซึ่งมันก็เป็นเรื่องปกติของเด็กๆปะ?) เพื่อนในกลุ่มมันล้อว่า เอ (ชื่อที่คิดสด ณ ตอนนี้) แอบชอบเรา ตอนนั้นก็เด็กนะ มันก็แอบมีอารมณ์แบบ puppy love ตามประสาเด็กป่าวอ่ะ คิคิ แต่เค้ามีแฟนอยู่แล้วนะ เราก็เลยไม่ได้อะไรมาก แค่เป็นอีแอบว่างั้นเหอะ ไม่ได้บอกเค้า ไม่ได้สนใจอะไรมากมาย แค่คิดไปถึงว่าอนาคตเราจะแต่งงานกับคนนี้ 555+ (แก่แดดชะมัด) พอจบป.๖ ต่างคนต่างแยกย้าย ก็เลยไม่ได้ติดต่ออะไรกันอีกเลย
แต่ แต่ แต่
มันแปลกนะ เรานอนฝันถึงเอบ่อยมาก ไม่รู้ทำไม ในใจลึกๆหวังว่าจะได้เจอกันอีกสักครั้ง
ระหว่างเรียนมัธยม เราก็เรียนไปตามปกติ เช้าก็มารร. เย็นไปเรียนพิเศษกับเพื่อน เด็กสยามว่างั้นเหอะ
ตอนเรียนมัธยมเราทั้ง๒คนก็ไม่ได้ติดต่อกันนะ เราไม่รู้ว่าด้วยซ้ำ ว่าเอเค้ารู้รึเปล่าว่าเราแอบชอบเค้านะ ^^
จนเข้ามหาลัย
ชะตาชีวิตผกผันจ้า เราไปเรียนตจว. แต่เค้าเรียนม.ที่มี campus อยู่แถบชานเมือง (ไปเดาเอานะว่าที่ไหน หลายที่เกิ๊นนนนน)
ณ เวลานั้น เราก็ยังไม่ได้เจอกัน ระหว่างเรียนเราก็มีแฟน แต่เราก็ยังฝันถึงเค้าอยู่บ่อยๆ ก็ไม่รู้ทำไมอีกเหมือนกันนั่นแหละ มันก็แปลกดีนะ
ไม่เจอกันเป็นสิบๆปี แต่ฝันถึงบ่อยๆ
พอจบมหาลัย เราเรียนป.โทนั่นล่ะ เหมือนฝัน
เจอเค้าในเฟสจ้า เราก็แอดไป ตอนนั้นเค้าเหมือนเพิ่งเลิกกับแฟนเค้า เราก็เลิกกับแฟนเรา เรา๒คนก็คุยกัน ทางแชทนะ
เค้าน่าสงสารมาก ร้องไห้บ่อยมาก ไอ้เราก็โคดเป็นห่วงอ่ะ
เราคุยกันเกือบทุกวัน จนนานวันเข้า เราไม่รู้ว่าเอเค้าคิดอะไรกับเรามั้ย แต่เราอ่ะ ตอนแรกเฉยๆนะ พอคุยกันนานๆเข้ามันก็แอบคิดนะ คิดเยอะด้วย คิดถึงขั้นว่าเป็นพรหมลิขิต มโนไปไกล
ไม่คิดได้ไงอ่ะ ๑๐กว่าปีที่ฝันถึงตลอดอ่ะ แต่ก็นั่นแหละนะ ได้แค่เก็บไว้คนเดียวไม่กล้าบอก (ในใจนี่อยากบอกใจจะขาด)
จนมาวันนึง ...... เรานัดเจอกัน
ตื่นเต้นอ่ะ ตื่นเต้น ได้เจอกันแล้ว วันที่รอมานาน น๊าน นานนนนน
พอเจอกัน เฮ้ย เปลี่ยนไป เปลี่ยนไปมากกกกกกก
เราก็คุยกันไปสัพเพเหระ เรื่องนั่นโน่นนี่ ตั้งแต่เด็กจนโต
แต่ climax อยู่ตรงนี้จ้า เค้าถามเราว่า "มีอะไรจะบอกมั้ย บอกซะ ก่อนจะไม่ได้บอก"
เราก็อ้ำๆอึ้งๆ จะบอกดีมั้ยวะ ??? ใจนึงอยากบอกนะ แต่อีกใจกลัวบอกแล้วเสียเพื่อนว่ะ
สุดท้าย เอาวะ บอกก็บอก บอกเลยจ้า
"เราชอบเธอนะ" (แหมะ ชั้นนี่ช่างกล้านะ มันออกมาจากปากชั้นได้เยี่ยงไร กรี๊ด บอกไปแล้ว)
อยากรู้กันต่อล่ะสิว่าเค้าตอบมาว่ายังไง
เค้าบอกว่า "เรารู้นานแล้วแหละ" (อ้าว แล้วให้เราพูดไมวะ เฮ้อ อายเป็นนะเฟร่ย)
วันนั้นจบไปด้วยความฟิน นอนกอดหมอน ฝันหวาน อารมณ์ดี๊ดี
แต่ ...
ปัญหามันเกิดจ้ะ
เรานัดกันอีกวันนึง เราจะไปด้วยกัน แต่เราจะไปหาเพื่อนเรา เค้าจะไปหาเพื่อนเค้า วันนั้นจุดแตกหักเลยมาถึง
เค้าผิดนัดเราเพราะเค้าไม่สบาย เราก็ห่วงเค้า ห่วงมาก โทรไปหา นู่นนี่นั่น แต่มันเยอะไป เค้าก้เหวี่ยงเลยจ้า
แล้วเค้าก็ไม่ให้เรายุ่งกับเค้าอีก T___T ร้องไห้ไม่หยุดไม่หย่อน ยิ่งกว่างานวัดที่จัดแค่เจ็ดวันเจ็ดคืน น้ำหนักลดฮวบ กินไม่ลง
ได้แต่ถามตัวเองว่า จบแล้วหรอ puppy love ในวัยเด็กของชั้น ฮือฮือ
ตั้งแต่นั้นมาเราก็ไม่ได้คุยกันแบบจริงจังอีกเลย เสียใจนะ มากๆด้วย ที่หาจนเจอแต่สุดท้ายก็หายไป เสียใจกว่าตอนที่แยกย้ายไปเรียนมัธยม
รู้ข่าวล่าสุด ตอนนี้เค้ามีแฟนแล้ว ก็ดีใจกับเค้านะ เค้าจะได้มีความสุข คือเห็นเค้ามีความสุขเราก็มีความสุขอ่ะ
ส่วนเราโสดจ้า ทำงานนั่นนู่นนี่ เพลียร่างทุกวัน แต่มันก็ยังแอบคิดถึงเค้านะ แถมบางวันฝันถึงเค้าด้วย เหอๆ
ตอนนี้เรารู้สึกผิดนะ อยากขอโทษเค้า อยากคุยกับเค้าเป็นเพื่อนเหมือนเดิม ตอนนั้นถ้าเลือกได้คงไม่บอกเค้าไปว่าเราชอบ มันต่อไม่ติดเลยพอมีเรื่องแบบนี้
เราขอให้เค้าแค่ได้รับรู้ว่าเราอยากขอโทษเค้า แล้วเค้ากลับมาคุยกับเราเหมือนเดิม เราก็มีความสุขแล้ว
บางทีความสุขมันไม่ใช่การที่ครอบครองนะ พูดเหมือนละคร แต่มันคือเรื่องจริง
แค่เราได้รู้ข่าวเค้าบ้าง สุขทุกข์ยังไง สบายดีมั้ย ได้คุยกันบ้างนิดๆหน่อยๆ มันก็มีความสุขแล้ว
เอาจริงๆนะ ไม่กล้าทักเค้าไปก่อน กลัวเค้ารำคาญ ภาวนาให้เค้าได้เข้ามาอ่านกระทู้นี้ แล้วติดต่อเรากลับมา
คุยกับเราเหมือนตอนที่เราเจอกันในเฟสใหม่ๆ แค่นี้เราก็มีความสุขที่สุดแล้ว เราไม่ได้หวังให้เค้าชอบเรา เพราะเราก็รู้ว่าเค้ามีแฟนแล้ว
แต่เราขอห่วงเค้าอยู่แบบนี้แหละ ขอแค่ให้เค้ารับรู้บ้างว่าตอนนี้เราก็รู้สึกกับเค้าเหมือนเดิม แม้มันจะนานมาแล้วก็ตาม ...
จบ จบ จบ หวังว่าเค้าจะเข้ามาอ่าน เราไปดูบางระจันรอนะ ^^
อีกนานแค่ไหน ... ก็ไม่ลืม
ช้าอยู่ไย เข้าเรื่องเลยแล้วกันนะ
เรื่องมันมีอยู่ว่า ... ย้อนไปประมาณ ๑๐ กว่าปีก่อน เราก็ยังเป็นเด็กประถม เรียนรร.ตจว. ใช้ชีวิตตามประสาเด็กๆทั่วไป ตอนกลางวันกระโดดยาง เล่นหมากเก็บ ไม่มีอะไรโลดโผน จนมีอยู่วันนึง (ซึ่งมันก็เป็นเรื่องปกติของเด็กๆปะ?) เพื่อนในกลุ่มมันล้อว่า เอ (ชื่อที่คิดสด ณ ตอนนี้) แอบชอบเรา ตอนนั้นก็เด็กนะ มันก็แอบมีอารมณ์แบบ puppy love ตามประสาเด็กป่าวอ่ะ คิคิ แต่เค้ามีแฟนอยู่แล้วนะ เราก็เลยไม่ได้อะไรมาก แค่เป็นอีแอบว่างั้นเหอะ ไม่ได้บอกเค้า ไม่ได้สนใจอะไรมากมาย แค่คิดไปถึงว่าอนาคตเราจะแต่งงานกับคนนี้ 555+ (แก่แดดชะมัด) พอจบป.๖ ต่างคนต่างแยกย้าย ก็เลยไม่ได้ติดต่ออะไรกันอีกเลย
แต่ แต่ แต่
มันแปลกนะ เรานอนฝันถึงเอบ่อยมาก ไม่รู้ทำไม ในใจลึกๆหวังว่าจะได้เจอกันอีกสักครั้ง
ระหว่างเรียนมัธยม เราก็เรียนไปตามปกติ เช้าก็มารร. เย็นไปเรียนพิเศษกับเพื่อน เด็กสยามว่างั้นเหอะ
ตอนเรียนมัธยมเราทั้ง๒คนก็ไม่ได้ติดต่อกันนะ เราไม่รู้ว่าด้วยซ้ำ ว่าเอเค้ารู้รึเปล่าว่าเราแอบชอบเค้านะ ^^
จนเข้ามหาลัย
ชะตาชีวิตผกผันจ้า เราไปเรียนตจว. แต่เค้าเรียนม.ที่มี campus อยู่แถบชานเมือง (ไปเดาเอานะว่าที่ไหน หลายที่เกิ๊นนนนน)
ณ เวลานั้น เราก็ยังไม่ได้เจอกัน ระหว่างเรียนเราก็มีแฟน แต่เราก็ยังฝันถึงเค้าอยู่บ่อยๆ ก็ไม่รู้ทำไมอีกเหมือนกันนั่นแหละ มันก็แปลกดีนะ
ไม่เจอกันเป็นสิบๆปี แต่ฝันถึงบ่อยๆ
พอจบมหาลัย เราเรียนป.โทนั่นล่ะ เหมือนฝัน
เจอเค้าในเฟสจ้า เราก็แอดไป ตอนนั้นเค้าเหมือนเพิ่งเลิกกับแฟนเค้า เราก็เลิกกับแฟนเรา เรา๒คนก็คุยกัน ทางแชทนะ
เค้าน่าสงสารมาก ร้องไห้บ่อยมาก ไอ้เราก็โคดเป็นห่วงอ่ะ
เราคุยกันเกือบทุกวัน จนนานวันเข้า เราไม่รู้ว่าเอเค้าคิดอะไรกับเรามั้ย แต่เราอ่ะ ตอนแรกเฉยๆนะ พอคุยกันนานๆเข้ามันก็แอบคิดนะ คิดเยอะด้วย คิดถึงขั้นว่าเป็นพรหมลิขิต มโนไปไกล
ไม่คิดได้ไงอ่ะ ๑๐กว่าปีที่ฝันถึงตลอดอ่ะ แต่ก็นั่นแหละนะ ได้แค่เก็บไว้คนเดียวไม่กล้าบอก (ในใจนี่อยากบอกใจจะขาด)
จนมาวันนึง ...... เรานัดเจอกัน
ตื่นเต้นอ่ะ ตื่นเต้น ได้เจอกันแล้ว วันที่รอมานาน น๊าน นานนนนน
พอเจอกัน เฮ้ย เปลี่ยนไป เปลี่ยนไปมากกกกกกก
เราก็คุยกันไปสัพเพเหระ เรื่องนั่นโน่นนี่ ตั้งแต่เด็กจนโต
แต่ climax อยู่ตรงนี้จ้า เค้าถามเราว่า "มีอะไรจะบอกมั้ย บอกซะ ก่อนจะไม่ได้บอก"
เราก็อ้ำๆอึ้งๆ จะบอกดีมั้ยวะ ??? ใจนึงอยากบอกนะ แต่อีกใจกลัวบอกแล้วเสียเพื่อนว่ะ
สุดท้าย เอาวะ บอกก็บอก บอกเลยจ้า
"เราชอบเธอนะ" (แหมะ ชั้นนี่ช่างกล้านะ มันออกมาจากปากชั้นได้เยี่ยงไร กรี๊ด บอกไปแล้ว)
อยากรู้กันต่อล่ะสิว่าเค้าตอบมาว่ายังไง
เค้าบอกว่า "เรารู้นานแล้วแหละ" (อ้าว แล้วให้เราพูดไมวะ เฮ้อ อายเป็นนะเฟร่ย)
วันนั้นจบไปด้วยความฟิน นอนกอดหมอน ฝันหวาน อารมณ์ดี๊ดี
แต่ ...
ปัญหามันเกิดจ้ะ
เรานัดกันอีกวันนึง เราจะไปด้วยกัน แต่เราจะไปหาเพื่อนเรา เค้าจะไปหาเพื่อนเค้า วันนั้นจุดแตกหักเลยมาถึง
เค้าผิดนัดเราเพราะเค้าไม่สบาย เราก็ห่วงเค้า ห่วงมาก โทรไปหา นู่นนี่นั่น แต่มันเยอะไป เค้าก้เหวี่ยงเลยจ้า
แล้วเค้าก็ไม่ให้เรายุ่งกับเค้าอีก T___T ร้องไห้ไม่หยุดไม่หย่อน ยิ่งกว่างานวัดที่จัดแค่เจ็ดวันเจ็ดคืน น้ำหนักลดฮวบ กินไม่ลง
ได้แต่ถามตัวเองว่า จบแล้วหรอ puppy love ในวัยเด็กของชั้น ฮือฮือ
ตั้งแต่นั้นมาเราก็ไม่ได้คุยกันแบบจริงจังอีกเลย เสียใจนะ มากๆด้วย ที่หาจนเจอแต่สุดท้ายก็หายไป เสียใจกว่าตอนที่แยกย้ายไปเรียนมัธยม
รู้ข่าวล่าสุด ตอนนี้เค้ามีแฟนแล้ว ก็ดีใจกับเค้านะ เค้าจะได้มีความสุข คือเห็นเค้ามีความสุขเราก็มีความสุขอ่ะ
ส่วนเราโสดจ้า ทำงานนั่นนู่นนี่ เพลียร่างทุกวัน แต่มันก็ยังแอบคิดถึงเค้านะ แถมบางวันฝันถึงเค้าด้วย เหอๆ
ตอนนี้เรารู้สึกผิดนะ อยากขอโทษเค้า อยากคุยกับเค้าเป็นเพื่อนเหมือนเดิม ตอนนั้นถ้าเลือกได้คงไม่บอกเค้าไปว่าเราชอบ มันต่อไม่ติดเลยพอมีเรื่องแบบนี้
เราขอให้เค้าแค่ได้รับรู้ว่าเราอยากขอโทษเค้า แล้วเค้ากลับมาคุยกับเราเหมือนเดิม เราก็มีความสุขแล้ว
บางทีความสุขมันไม่ใช่การที่ครอบครองนะ พูดเหมือนละคร แต่มันคือเรื่องจริง
แค่เราได้รู้ข่าวเค้าบ้าง สุขทุกข์ยังไง สบายดีมั้ย ได้คุยกันบ้างนิดๆหน่อยๆ มันก็มีความสุขแล้ว
เอาจริงๆนะ ไม่กล้าทักเค้าไปก่อน กลัวเค้ารำคาญ ภาวนาให้เค้าได้เข้ามาอ่านกระทู้นี้ แล้วติดต่อเรากลับมา
คุยกับเราเหมือนตอนที่เราเจอกันในเฟสใหม่ๆ แค่นี้เราก็มีความสุขที่สุดแล้ว เราไม่ได้หวังให้เค้าชอบเรา เพราะเราก็รู้ว่าเค้ามีแฟนแล้ว
แต่เราขอห่วงเค้าอยู่แบบนี้แหละ ขอแค่ให้เค้ารับรู้บ้างว่าตอนนี้เราก็รู้สึกกับเค้าเหมือนเดิม แม้มันจะนานมาแล้วก็ตาม ...
จบ จบ จบ หวังว่าเค้าจะเข้ามาอ่าน เราไปดูบางระจันรอนะ ^^