ฉันควรพอหรือรอต่อไป..

สวัสดีนะค้ะ เรื่องที่เล่าอาจจะไร้สาระสำหรับบางคนนะ เราชื่อมี่ละกันเราเป็นเด็กมัธยมธรรมดานี่ละค้ะ ปกติก็ติดเฟสติดไลน์ ต้องย้อนไปเมื่อสองปีที่แล้ว เรารู้จักกับพี่คนนึงเขาเรียนอาชีวะ แถวๆอนุเสาวรี เป้นคนสูงหล่อเลยละ ตอนแรกรู้จักกันทางบีบีค้ะ ต่อมาก็คุยกันทางเฟสตลอดเลย คุยแบบพี่น้องซะมากกว่า เราก็พยายามเขยิบใกล้แล้วนะคะแต่ทำไมดูห่างเหิน เหมือนพี่เขาพยายามจะวิ่งหนีเรา ทั้งๆที่พี่เขาก็ให้ความหวังเรา ซึ่งมีวันหนึ่งพี่คนนั้นต้องเข้าโรงพยาบาลเพราะโดนยิงและหัวฟาดพื้นความจำเสื่อม 3 เดือน เราต้องรอถึงสามเดือนกว่าจะได้คุย มันนานมากนะค่ะ ปกติคนทั่วไปก็คงจะหาคนใหม่แล้วละค่ะ แต่พอพี่เขาหายดีกลับมาจำเราได้ อ๋อลืมบอกไปคะก่อนนั้น เราทะเลาะกะพี่เขาและเลิกคุยกันไปสักพัก หลังจากพี่เขาออกจากโรงบาลเป็นวันที่ดีใจมากเลย คุยกันมาจนวันหนึ่งพี่เขาไปมีแฟนโดยที่ไม่บอกเราแต่เราก็รอนะคะ จากนั้นพี่เขาก็เปลี่ยนไปจากคนที่ทักมาคุยโทรมาหา กลายเป็นเราต้องทักไปโทรหาก็ไม่รับ พอเราเริ่มห่างกันเราแอบเห้นพี่เขาขึ้นสถานะกับรุ่นพี่ที่มหาลัยของพี่เขา เสียใจมากแต่ไม่รู้จะทำยังไง จนถึงตอนนี้ยังแอบส่องไลน์พี่เขาตลอดเลาแต่ไม่กล้าทักไป..เพราะเขาบล็อคเฟสเรา.... ขอโทดนะคะถ้าแทกมั่วไป.